Problem :

• เด็กเครียด-ขาดความสุขในการเรียน-ขาดจินตนาการ

Solution :

• หยุดยัดเยียดวิชา ”ครอบจักรวาล” ให้เด็กต้องเรียน

• ส่งเสริมให้เด็กมีเวลาว่าง สำหรับทอฝันปั้นจินตนาการอย่างสร้างสรรค์

“เราจะให้ลูกเรียนยังไงดี?” คือหนึ่งในคำถามสุดฮิตของคนเป็นพ่อ-แม่-ผู้ปกครอง ที่ไม่เคยล้าสมัย ไม่ว่าจะเป็นยุค 0.4 หรือ 4.0

หนึ่งคำถาม แต่มีหลายคำตอบ

บางคำตอบบอกว่า ”เด็กเล็กอายุ 2-7 ขวบ ไม่ต้องเรียนเยอะ”

บางคำตอบบอกว่า “ต้องอัดทุกอย่างให้เต็มที่ สำหรับเด็กในช่วงวัย 2-7 ขวบ จะได้เก่งๆ”

พ่อ-แม่-ผู้ปกครอง จำนวนมากมักเลือกที่จะอัดจัดเต็มให้ลูกหลานวัยเด็ก เคี่ยวเข็ญให้เรียนดะทั้งภาษาอังกฤษ-จีน-ญี่ปุ่น-เกาหลี…คณิตคิดเร็ว…ศิลปะ..จิตรกรรม..ประติมากรรม…บัลเลย์.. แจ๊สแดนซ์ (Jazz Dance).. การแสดง (Acting).. เดินแบบ.. นาฎศิลป์..เปียนโน.. ร้องเพลง.. กีตาร์.. กีฬา..และอีกมากมายสารพัด 

เหตุผลประกอบความหวังดีที่พ่อ-แม่-ผู้ปกครองทั้งหลายมีให้แก่ลูกหลานคือ ”กลัวว่าลูกหลานจะสู้คนอื่นไม่ได้”

พ่อ-แม่-ผู้ปกครองเกือบจะร้อยทั้งร้อยที่บีบคั้นกดดันให้ลูกหลานก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างที่พ่อ-แม่-ผู้ปกครอง ”อยากให้เรียน”

ในทางตรงกันข้ามแทบจะหาพ่อ-แม่-ผู้ปกครองไม่ได้แม้แต่คนเดียวที่เคยเอ่ยปากถามความสมัครใจของลูกหลานว่า ”หนูอยากเรียนหรือไม่”

เมื่อเป็นซะอย่างนี้ จึงไม่มีอะไรต้องรู้สึกแปลกใจเลยว่า ทำไมเด็กต่อต้านการเรียนหรือเรียนไปงั้นๆ…ความคิดสร้างสรรค์ก็หดหาย เพราะไม่มีเวลาว่าง “เป็นเด็ก” เลย พัฒนาการบางด้านหดหายไป

วงจรชีวิตแต่ละวันต้องเรียน เรียน และเรียน แถมยังต้องสอบเกินกว่าที่เรียนแล้วยังต้องเก่งอีกสารพัดอย่าง

แล้วจะทำอย่างไรดี?

ที่จริงแล้วต้องเข้าใจก่อนใน 2 ประเด็น

ประเด็นแรก เด็กแต่ละคนมีความเก่งตามพันธุกรรมและที่ต้องได้รับการพัฒนาต่างกัน รวมทั้งมีรูปแบบการเรียนรู้ที่เฉพาะตน

ประเด็นที่สอง มีข้อถกเถียงกันในเรื่องการการพัฒนาการเรียนรู้ว่า เด็กเก่งมาจากพันธุกรรมหรือเก่งได้เพราะเกิดจากสิ่งแวดล้อม แต่ทั้งสองรูปแบบนี้ ก็เห็นพ้องกันว่าในวัยเด็กการเปิดโลกทัศน์ให้เด็กได้สัมผัสในทุกเรื่องราวเป็นสิ่งดีที่จะค้นหาต่อไปได้ว่าอะไรคือสิ่งที่เขาถนัด หรือ สิ่งใดควรเสริม และที่สำคัญคือ การเรียนทุกอย่างมีช่วงระยะเวลาของอายุและความเหมาะสมของเด็กแต่ละคนภายใต้รูปแบบการเรียนรู้ที่เข้าใจ “เด็ก”

หากผู้ใหญ่ตัดสินใจให้เด็กเริ่มต้นเรียนสิ่งต่างๆ แล้ว สิ่งสำคัญ คือ อย่าให้เด็กเรียนแบบเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาตามแต่อารมณ์ ต้องเรียนให้จบหลักสูตร หรือ ต้องให้ได้รับความสำเร็จในสิ่งที่ทำก่อนจึงเปลี่ยนได้ และผู้ใหญ่ต้องให้คำแนะนำ ไม่ใช่ “ตามใจเขา” เพราะเขายังเด็กเกินกว่าจะมีความอดทนจนถึงที่สุดได้ ผลเสียที่ตามมาจากการ “เริ่มต้นเร็วเกินไปกับเลิกเร็วเกินไป” อาจจะเป็นการสะสมการมองตัวเองในแง่ลบและถูกตอกย้ำจากบุคคลอื่นในแง่ลบ เช่น เห็นว่าตัวเองด้อย ไม่มีความสามารถ หรือ จากผลการจัดลำดับ และสิ่งนี้เอง ที่จะทำให้เขากลายเป็นคน “ล้มเหลว” ในอนาคต เพราะไม่กล้าหรือยากที่จะเริ่มสิ่งใหม่ๆ เพราะกลัวจะ “ล้มเหลว”

ดังนั้นก่อนจะเริ่มต้นอะไร ควรคิดไตร่ตรองด้วยความรอบคอบแล้วตัดสินใจให้ดีก่อน หากยังไม่ถึงเวลาก็อย่าเพิ่งเริ่ม ให้เขาได้ใช้วัยเด็กอย่างสนุกสนานเถิด

ผู้เขียน : อัตตาวัล