“วัยรุ่นไทยวันนี้อ่านอะไร?” คือหัวข้อปุจฉาที่ถูกจุดประกายขึ้น ในวงเสวนาของสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย กลางงานมหกรรมหนังสือแห่งชาติปีนี้ โดยมี 1 หญิง 3 ชาย ซึ่งเป็นผู้บริหารสำนักพิมพ์ที่สร้างสรรค์ผลงานตอบโจทย์วัยโจ๋ ร่วมกันแสวงหาคำตอบที่ใช่ที่สุด

“ นิยายวาย ”

..เทรนด์ใหม่ โดนใจวัยรุ่น

“จริงๆ แล้วแจ่มใสทำหนังสือหลากหลาย แต่ภาพจำของคน ส่วนใหญ่ก็จะมองว่าเราทำหนังสือวัยรุ่นเป็นหลัก” คุณศศกร วัฒนาสุทธิวงศ์ บรรณาธิการบริหาร สำนักพิมพ์แจ่มใส ซึ่งเป็นสุภาพสตรีหนึ่งเดียวในวงเสวนา เกริ่นชี้แจงในสิ่งที่หลายคนเข้าใจ ก่อนกล่าวต่อว่า

“ย้อนกลับไปช่วงก่อตั้งสำนักพิมพ์ใหม่ๆ เราเริ่มจากการทำนิยายแปลจากเกาหลีใต้ เป็น Internet novel คือนิยายที่เขียนและเผยแพร่บนบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งโดนใจวัยรุ่นยุคนั้นเพราะจะเน้นการใช้ภาษาง่ายๆ หรือสัญลักษณ์บางอย่างที่วัยรุ่นนิยมใช้พูดคุยหรือแชทกัน เมื่อนำมาแปลจึงได้รับความนิยม และกลายเป็นแรงบันดาลใจให้นักเขียนรุ่นเยาว์อยากจะลองเขียนนิยายแบบนี้ออกมาบ้าง ทำให้เราเริ่มเปิดรับต้นฉบับจากนักเขียนที่เป็นเด็กวัยรุ่นในยุคนั้น”

แต่พอผ่านยุคแห่งการเริ่มต้นมา คุณศศกร สื่อว่าช่วง 10 ปีที่ผ่านมานี้ ได้เข้าสู่ยุคที่คนทำหนังสือต้องทำหนังสือในแบบโยนหินถามทาง ต้องสังเกตตลาดหนังสือ โดยเฉพาะความสนใจของกลุ่มผู้อ่านวัยรุ่นว่ามีความสนใจในด้านไหน แล้วลองทำหนังสือแนวนั้นออกมาซึ่งที่ผ่านมาก็ไม่ได้ทำแล้วดังเปรี้ยงทุกเล่มอย่างที่ใครหลายคนคิด แต่ถ้าจะให้พูดถึงหนังสือที่โดนใจวัยรุ่นยุคนี้ นอกจากวรรณกรรมแฟนตาซี ที่แปลจากต้นฉบับต่างประเทศแล้ว ก็ยังมีวรรณกรรมจีนกำลังภายใน และวรรณกรรมจีนแนวโรแมนติค และที่กำลังทำตลาดได้ดี จนทางสำนักพิมพ์แจ่มใส ได้เปิดสำนักพิมพ์ใหม่ในเครือ คือ นิยายวาย

“นิยายวาย เป็นนิยายที่เกี่ยวกับ ชายรักชาย หรือ หญิงรักหญิง เนื้อหาอาจมีความเป็น 18+ บ้าง ที่วัยรุ่นหันมาอ่านนิยายแนวนี้กันมากขึ้น โดยส่วนตัวมองว่าเป็นเพราะสังคมเปิดกว้าง ซึ่งเด็กวัยรุ่นที่อ่านนิยายแนวนี้หลายคนก็ไม่ใช่พวกรักร่วมเพศ และพบว่าการอ่านก็ไม่ได้ทำให้เราเปลี่ยนรสนิยมหรือเบี่ยงเบน แต่มันเป็นปรากฎการณ์การเปิดรับ หรือการเสพความเป็นไปของสังคมที่เด็กวัยรุ่นยุคนี้สามารถเข้าถึงจากการอ่านหนังสือแนวนี้ ซึ่งเรามองว่าเป็นสิ่งที่สังคมต้องเปิดกว้าง เปิดรับ มองให้เห็นว่าเป็นการเปิดมิติใหม่ในการอ่านอีกรูปแบบหนึ่ง”

“ ปรัชญา-วรรณกรรมคลาสสิค ”

วัยรุ่นก็ชอบ

คุณอรรถ บุนนาค บรรณาธิการ สำนักพิมพ์ JLit ผู้แปลและจัดพิมพ์หนังสือ Best Seller ของ ดาไซ โอซามุ กวีชาวญี่ปุ่น เรื่อง “สูญสิ้นความเป็นคน” ได้ถ่ายทอดปรากฎการณ์

ความประหลาดใจจากปฏิกิริยาวัยรุ่นที่ประสบกับตัวเอง….

“จริงๆแล้ว ความตั้งใจตอนตั้งสำนักพิมพ์นี้ขึ้นมา คือเราอยากแปลวรรณกรรมคลาสสิคของญี่ปุ่น ที่นักเขียนอยู่ในยุคโมเดิร์น สมัยใหม่ ซึ่งมักจะเสียชีวิตไปแล้ว 20 ปี ดังนั้น โดยมุมมองส่วนตัว มองว่า กลุ่มผู้อ่านหนังสือแนวนี้ต้องไม่ใช่วัยรุ่นแน่ๆ เพราะเป็นงานอ่านยากทั้งสิ้น คนอ่านต้องเป็นคอวรรณกรรมรุ่นใหญ่แน่นอนครั้งแรกเราเลยพิมพ์หนังสือเรื่อง สูญสิ้นความเป็นคน ของดาไซ โอซามุ ออกมาแค่ 2,000 เล่ม คิดว่าขายหมดนี่ก็ประสบความสำเร็จแล้ว แต่ทุกอย่างผิดคาด คนที่มาซื้อหนังสือเล่มนี้ไปอ่านส่วนใหญ่กลับเป็นผู้อ่านที่เป็นวัยรุ่น และผู้อ่านที่เป็นโรคซึมเศร้า”

ถ้าใครได้อ่านหนังสือเล่มนี้จะพบว่าเนื้อหาที่ ดะไซ โอซามุ ถ่ายทอดนั้น เป็นงานเขียนเชิงอัตชีวประวัติที่เล่าเรื่องราวของคนๆ หนึ่งที่ต้องเจอเรื่องราวหนักๆมามากมาย จนในตอนจบก็ตัดสินใจฆ่าตัวตาย ซึ่งคุณอรรถก็เน้นย้ำว่า เนื้อหาแบบนี้ไม่น่าจะโดนใจวัยรุ่น หรือเป็นประโยชน์กับผู้อ่านที่เป็นโรคซึมเศร้าได้

“เราลองถามกลุ่มผู้อ่านที่มีอาการโรคซึมเศร้าแล้วรู้สึกดีเมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จบซึ่งส่วนหนึ่งก็เป็นผู้อ่านที่เป็นวัยรุ่น เขาบอกว่าตอนจบที่มีการฆ่าตัวตาย มันทำให้เขาฉุกคิดขึ้นได้ว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่มีอาการซึมเศร้าแบบนี้จึงมองว่าเป็นการเยียวยา เติมเต็มจิตใจได้ทางหนึ่ง ส่วนเสียงตอบรับจากวัยรุ่นที่มาอ่านหนังสือเล่มนี้ นอกจากวัยรุ่นที่อยากอ่านด้วยตัวเองแล้ว ก็ทราบมาว่า มีนักร้องเกาหลี วง GOT-7 ที่เป็นไอดอลของวัยรุ่นไทยหลายคนอ่านเรื่องนี้ เลยเป็นแรงบันดาลใจให้วัยรุ่นที่ชื่นชอบนักร้องคนนี้ซื้อหนังสือเล่มนี้อ่าน โดยเป็นเรื่องน่าดีใจ ที่พวกเขาไม่ได้ซื้อหนังสือเล่มนี้ตามไอดอลของเขาเท่านั้น แต่มีบทพิสูจน์ว่าเขาได้อ่านจริงๆ จากการRetweet พูดคุยถึงหนังสือเล่มนี้ว่ามีเนื้อหาที่ดี ทำให้เมื่อผู้อ่านวัยรุ่นคนอื่นมาเห็น ก็ไปลองซื้อหาหนังสือเล่มนี้มาอ่านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”

ในฐานะคนทำหนังสือ คุณอรรถมองว่าปรากฎการณ์นี้ นับเป็นนิมิตรหมายที่ดีที่กลุ่มวัยรุ่นไทยหันมาให้ความสนใจอ่านหนังสือปรัชญา และวรรณกรรมแปลญี่ปุ่น เพราะทำให้สำนักพิมพ์น้อยใหญ่มีกำลังใจที่จะสร้างสรรค์ผลงานในแนวนี้ออกมามากขึ้น และเขาหวังอย่างยิ่งว่าจากจุดเริ่มต้นนี้จะเป็นจุดเริ่มต้น ที่จะต่อยอดให้วัยรุ่นไทยเปิดรับและอ่านวรรณกรรมคลาสสิคดีๆระดับโลกมากขึ้นด้วย

ด้าน คุณธัชชัย ธัญญาวัลย บรรณาธิการจากสำนักพิมพ์ ArtyHouse บอกเล่าเพิ่มเติมว่า วัยรุ่นไทยวันนี้อ่านหนังสือที่เราคาดไม่ถึงจริงๆ โดยล่าสุดสำนักพิมพ์ ArtyHouse ได้ตัดสินใจตีพิมพ์วรรณกรรมกลอนเปล่าภาษาอังกฤษออกมาวางขาย ซึ่งเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะขายดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มวัยรุ่น แต่ปรากฎว่าต้องพิมพ์เพิ่ม และกลายเป็นหนังสือที่ติดอันดับขายดีที่สุดของสำนักพิมพ์ คุณธัชชัยมองว่า นี่เป็นเพราะวัยรุ่นยุคนี้เติบโตมา โดยเรียนในโรงเรียนนานาชาติ หรือโรงเรียนสองภาษา ทำให้การอ่านวรรณกรรมภาษาอังกฤษไม่ใช่เรื่องยากหรือเป็นอุปสรรคกับพวกเขา

“ หนังสือ ”

ในทัศนะใหม่เจาะใจวัยรุ่น

ในความรู้สึกของผู้ที่สร้างสรรค์คอนเทนต์รูปแบบใหม่ในแบบ E-Book คุณรวิวร มะหะสิทธิ์ ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ MEB มองว่า E-Book ที่เขาทำ นอกจากจะช่วยเปิดมิติใหม่ของการอ่านในยุคดิจิทัลนี้แล้ว ยังเป็นเครื่องมือที่ช่วยให้คนทำหนังสือหรือเจ้าของสำนักพิมพ์สามารถบริหารจัดการทรัพยากรหนังสือ บริหารสต็อค ขจัดปัญหาสายส่ง ได้ง่ายขึ้นด้วย แต่เมื่อถึงเวลาตอบคำถามตามโจทย์ว่า วัยรุ่นไทยอ่านอะไร เขาให้มุมมองว่า

“ผู้ใหญ่หลายคนมักมองว่า วัยรุ่นยุคนี้อ่านหนังสือกันน้อย ไม่อ่านหนังสือกันแล้วหรืออ่านหนังสืออะไรกันก็ไม่รู้ ผมบอกตามตรงนะว่าคนที่คิดแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะวัยรุ่นยุคนี้มักไม่อ่านหนังสือที่ผู้ใหญ่อยากให้เขาอ่านมากกว่า เลยทำให้ผู้ใหญ่มีอคติต่อการอ่านของวัยรุ่น ผมเลยอยากเปลี่ยนคำจำกัดความการอ่านหนังสือเสียใหม่ ยุคนี้หนังสือไม่ได้มาเป็นเล่มๆแล้ว อย่างคนอ่าน E-Book ถ้าคุณตีความว่านั่นไม่ใช่หนังสือ เท่ากับคุณไปตัดสินว่า คนอ่าน E-Book ไม่ได้อ่านหนังสือ แต่ถ้าตีความว่า การอ่าน คือการที่ตัวอักษรผ่านมายังสายตาของเรา เพราะฉะนั้น ทุกวันที่เราตื่นขึ้นมา แล้วเราอ่านเฟชบุ๊ก อ่านไลน์ นี่ก็ถือว่าเป็นการอ่าน ทุกวันนี้จึงพูดได้ว่า วัยรุ่นอ่านหนังสือเยอะนะ แต่จะอ่านอะไรกัน นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องคิดต่อไป”

นอกจากนั้น คุณรวิวร ยังชี้แจงว่าเพราะวัยรุ่นสามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากผ่านสื่อออนไลน์ ผ่านอินเทอร์เนต ทำให้พวกเขามีโอกาสเข้าถึงและได้อ่านหนังสือหลากหลายแนว เท่ากับว่าเด็กกับผู้ใหญ่สามารถอ่านข้อมูล อ่านชุดความรู้ในระดับเดียวกันได้ไปโดยปริยายและเด็กวัยรุ่นยุคนี้ ยังมีพฤติกรรมการอ่านที่ล้วงลึก หากเขาอยากรู้เรื่องราว หรือมีแนวหนังสือที่เขาต้องการอ่านจริงๆ ซึ่งอาจเป็นภาษาต่างประเทศ หลายคนจะไม่รีรอเลยที่จะ ไปเรียนภาษานั้นเพิ่มขึ้น เพื่อมาทำความเข้าใจเนื้อหานั้น หรือถ้าใครไม่ไปเรียนภาษาเพิ่มก็จะใช้โปรแกรมแปลบนอินเทอร์เนต ตรงนี้จึงเห็นได้ชัดว่าเขามีเวลา มีความพยายาม มากกว่าคนรุ่นก่อนมากทีเดียว

Previous articleลบฝันร้าย “มาบตาพุด” เดินหน้าสู่ “อีอีซี”
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.50/60
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์