เมื่อสัตหีบโมเดลถูกปลุกให้ตื่น นำเสนอกับสังคม เพื่อสร้างการพัฒนาใหม่และเพื่อลดความสูญเปล่าทางการศึกษา และเริ่มเคลื่อนไหวจากการสนับสนุนของหลายฝ่าย โดยเฉพาะจากคณะทำงานพัฒนากำลั งคนของ EEC ที่ตั้งขึ้นมา ที่เริ่มจากการคัดสรรเครือข่ายความร่วมมือของ 12 วิทยาลัยอาชีวะที่มีศักยภาพสามารถตอบโจทย์กลุ่ม S curve และมุ่งบุกเบิกสร้างคุณภาพยกระดับมาตรฐานอาชีวะให้มี การปรับสร้าง เสริมสร้างพัฒนาการศึกษาในประเทศต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน วาทกรรมอาชีวก็ผุดขึ้นตามมามากมายตั้งแต่ อาชีวะพรีเมี่ยม อาชีวะพันธ์ุใหม่ อาชีวะมุ่งตอบสนองการพัฒนาใหม่ ฯลฯ จนเกลื่อน แต่ที่ไม่ปรากฏในวาทกรรมคือ โครงสร้างเนื้อในของการสร้าง-การผลิตคน ที่จะตอบโจทย์ความต้องการจริง! มีแต่วาทกรรมหรูกับตัวเลขปริมาณที่สร้างให้ดูขลังว่า จะสร้างให้เรียนต่อวิศวะ! จะผลิตปริมาณนับหมื่นแสนคน! ฯ โดยมีหลายหน่วยงานโดดเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ ของบประมาณ ประชาสัมพันธ์ออกสื่อ โดยลืมมองไปว่า วันนี้เด็กที่จบปริญญาเกือบ 5 แสนคนกำลังตกงานอยู่!
สิ่งที่ต้องพิจารณาในเรื่องนี้ให้ดีคือ ปัญหาความเลวร้าย-ความสูญเปล่าทางการศึกษานั้น ไม่ได้อยู่ที่ว่าสถานศึกษาจะผลิตเด็กให้จบมามากมายได้เพียงใด แต่อยู่ที่ว่าเด็กที่จบการศึกษาออกมานั้นมีงานทำหรือเปล่า? ได้ทำงานตรงตามที่เรียนมาหรือเปล่า? มีรายได้สูงมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นหรือเปล่า? มีความมั่นคงก้าวหน้า-ตอบโจทย์ ผู้ประกอบการที่ร่วมมือกับสถานศึกษารึเปล่า? ถ้าไม่ตอบโจทย์ดังกล่าว จะผลิตเด็กออกมามากเท่าไหร่ วาทกรรมและการโฆษณาชวนเชื่อที่เกิดขึ้นก็จะไม่ช่วยอะไรสังคมได้เลย เป็นแค่ความสูญเปล่าที่เป็นอยู่เดิมๆ!
ที่ร้ายกว่านั้น บางมหาวิทยาลัยท้องถิ่นยังตะแบงหาประโยชน์ทำมาหากินอย่างไม่รับผิดชอบ! เนียนใช้ความต้องการของการพัฒนาใหม่ เป็นช่องหาประโยชน์ หาช่องจับมือกับสถานศึกษาอาชีวะบางแห่งที่กำลังอยู่ในกระบวนการพัฒนา โดยกล่าวอ้างถึงการเสริมสร้างการพัฒนาอาชีวะทั้งที่ไม่มีความรู้จริง ไร้ทิศทางสะเปะสะปะ เนื้อหาสาระเก่าครึ! แต่ก็พยายามปั้นแต่งคำ-วาทกรรมเป็นชื่อวิชา ที่เอาเข้าจริงแล้วกำมะลอทั้งเพ! เป็นการทำมาหากินที่ไม่รู้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของโลก-สังคม เห็นแต่ประโยชน์! ใช้สัมพันธภาพ-ระบบอุปถัมภ์เดิมๆ เป็นแนวทางแสวงประโยชน์ที่ไร้ความรับผิดชอบอย่างยิ่ง!
ในความเป็นจริงนั้น โลกนี้ไม่มีความคิดเก่า-การกระทำ-พฤติกรรมเก่าๆ จะเปลี่ยนสร้างให้เกิดสิ่งใหม่-สังคมใหม่ได้เลย ประวัติศาสตร์การพัฒนาเปลี่ยนแปลงที่ผ่านมาชี้บอกเช่นนั้น! ฉันใดก็ฉันนั้น ประเทศและการศึกษาก็คงจะพัฒนาไปข้างหน้าได้ยาก ถ้ายังมีความเลวร้าย โง่เขลา โลภโมโทสัน และสัมพันธภาพแบบแสวงประโยชน์เยี่ยงนี้กำกับอยู่!
สิ่งที่ต้องทำคือ ต้องต่อสู้อย่างที่สุดกับสิ่งเลวร้ายและวาทกรรมมายาคติที่กล่นเกลื่อนนี้! ทั้งในแบบที่เป็นมิตร จนถึงตาต่อตา ฟันต่อฟัน หากหวังคุณภาพและความเปลี่ยนแปลง!
เพราะประเทศและความก้าวหน้าของประเทศเป็นของเราและของลูกหลานเราด้วย!!!











