ใครเคยมีประสบการณ์ ซื้อเสื้อผ้า ไปจนถึงซื้อเฟอร์นิเจอร์บางอย่าง มาแล้ว สวมใส่ไม่ได้หรือไม่เหมาะกับรูปร่าง การใช้งาน ใหญ่เกินไปหรือเล็กเกินไป แล้วคิดว่าถ้ามีการผลิตสินค้าที่กล่าวมานี้ด้วยไซซ์มาตรฐานตามรูปร่างของคนไทยโดยเฉพาะ เหมือนการกำหนดไซส์เสื้อผ้า รองเท้า ของทางฝั่งยุโรปบ้าง คงจะดีไม่น้อย

วันนี้ความคิดนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องจริง เมื่อคณะกรรมการมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (กมอ.) ออกมาประกาศว่า ได้จัดทำมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม ขนาดรูปร่างคนไทย หรือ ‘มาตรฐาน SizeThai’ ออกมาใช้งานจริงแล้ว


ที่มาโครงการศึกษาวิจัย ‘มาตรฐาน SizeThai’ เพื่อสร้างมาตรฐานให้กับอุตสาหกรรมการผลิตไทย

นิสากร จึงเจริญธรรม รองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม ในฐานะประธานคณะกรรมการมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม (กมอ.) เปิดเผยข้อมูลอัปเดตล่าสุดของการจัดทำมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม ขนาดรูปร่างคนไทย หรือ ‘มาตรฐาน SizeThai’ ว่า

“ที่ประชุมมีมติเห็นชอบให้จัดทำมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม ขนาดรูปร่างคนไทย ซึ่งเป็นการกำหนดเกณฑ์มาตรฐานชาย-หญิงไทย อายุตั้งแต่ 16 ปีขึ้นไปให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน โดยศึกษาจากกลุ่มตัวอย่าง 13,442 ราย ในพื้นที่ 5 ภูมิภาค เพื่อประโยชน์ในการออกแบบพัฒนาสินค้าที่เกี่ยวกับสรีระร่างกาย เช่น เสื้อผ้า เฟอร์นิเจอร์ ของใช้ต่างๆ อย่างเก้าอี้ ที่นอน โต๊ะ เนื่องจากที่ผ่านมาการออกสินค้าที่เกี่ยวข้องกับสรีระคนไทย ส่วนใหญ่ใช้มาตรฐานไซซ์ของต่างประเทศ เช่น ยุโรป สหรัฐ ส่งผลให้ไซซ์เสื้อผ้า หรือเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ไม่ได้มาตรฐานคนไทย”

โดยจุดประสงค์หลักของการทำ ‘มาตรฐาน SizeThai’ เกิดขึ้นเนื่องจาก เสื้อผ้า หรือเฟอร์นิเจอร์ที่ออกแบบเพื่อให้คนไทยสวมใส่ ส่วนใหญ่อ้างอิงจากไซซ์ต่างประเทศ เช่น ยุโรป สหรัฐ ทำให้ไซซ์แขน ขาของเสื้อผ้าต่างๆ ไม่พอดี ชายเสื้อยาวไปบ้าง ต้องคอยตัดออก หรือแม้กระทั่งเฟอร์นิเจอร์ โต๊ะ เก้าอี้นั่งทำงาน เก้าอี้นั่งกินข้าว บางอันก็สูงไปทำให้เมื่อยได้ ยิ่งเฟอร์นิเจอร์ที่ใช้สำหรับทำงาน ถ้าออกแบบไม่ถูกกับสรีระของผู้ใช้อาจทำให้เกิดอาการออฟฟิศซินโดรมได้

แต่เมื่อมีการกำหนดหลักเกณฑ์ ‘มาตรฐาน SizeThai’ ขึ้นแล้ว รองปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม ยืนยันว่า ภาคอุตสาหกรรมการผลิตจะได้ประโยชน์จากการกำหนดมาตรฐานนี้ไปเต็มๆ เพราะต่อไปผู้ผลิตเสื้อผ้า หรือเฟอร์นิเจอร์ที่เน้นการผลิตและจำหน่ายในประเทศ จะสามารถนำมาตรฐานขนาดรูปร่างไปใช้ในการผลิตสินค้าได้

และเพื่อให้เห็นภาพประโยชน์ที่ภาคอุตสาหกรรมการผลิตจะได้จากโครงการนี้ ศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (เนคเทค) สรุปไว้ดังนี้  

  • ธุรกิจเสื้อผ้าและสิ่งทอ ช่วยให้ผู้ผลิตออกแบบและกำหนดขนาดไซซ์ที่เหมาะสมกับขนาดรูปร่างของกลุ่มลูกค้าของตนได้ดียิ่งขึ้น
  • อุตสาหกรรมยานยนต์ ช่วยให้ผู้ผลิตรถยนต์หรือชิ้นส่วนรถยนต์สามารถออกแบบที่นั่ง และอุปกรณ์อำนวยความสะดวกในรถที่เหมาะสมกับขนาดรูปร่างของคนไทยได้มากยิ่งขึ้น เพื่อความสะดวกสบายในการขับขี่
  • อุตสาหกรรมเฟอร์นิเจอร์ ช่วยให้การออกแบบเตียงนอน เก้าอี้ เหมาะกับขนาดรูปร่างของคนไทย ช่วยในการจัดวางรูปแบบของที่ทำงาน และออกแบบอุปกรณ์สำนักงานให้เหมาะสม สะดวก ปลอดภัย และถูกหลักการยศาสตร์ (Ergonomics) 
  • การแพทย์ สามารถใช้ข้อมูลขนาดรูปร่างและสัดส่วนคนไทยในการวิเคราะห์ด้านโภชนาการ และอุบัติการณ์การเกิดโรคต่างๆ เช่น โรคอ้วน พร้อมศึกษาแนวโน้มการเปลี่ยนแปลงทางสรีระของประชากรไทย อาทิ เพื่อใช้ในการพัฒนาสรีระของนักกีฬาไทย 

อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนการบังคับใช้ยังอยู่ระหว่างรอประกาศในราชกิจจานุเบกษา จากนั้นจะประกาศใช้ได้อย่างเป็นทางการ

โดยมาตรฐาน มอก. ขนาดรูปร่างคนไทยจะแบ่งเป็นผู้ชายและผู้หญิง เป็นมาตรฐานทั่วไป ที่ได้จากการวัดขนาดด้วยเทคโนโลยีตรวจวัดเรือนร่างสามมิติ (3D Body Scanner) กับกลุ่มตัวอย่าง 13,442 คน ใน 5 ภาคทั่วประเทศซึ่งมีค่าเฉลี่ยใกล้เคียงกัน มาใช้เครื่องสแกนสามมิติด้วยแสงขาว วัดสัดส่วนต่างๆ เช่น ส่วนสูง น้ำหนัก ความกว้างของขนาดศีรษะ ระยะห่างตา ความยาวมือ รอบเท้า ความยาวเท้า จากนั้นจึงนำมาวิเคราะห์คำนวณกำหนดเป็นไซซ์ไทย


สร้าง ‘มาตรฐาน SizeThai’ ด้วยเทคโนโลยีสุดล้ำ 3D Body Scanning

มาตรฐาน SizeThai ที่ออกมานี้ ประกอบด้วยไซซ์ผู้ชาย 9 ไซซ์ กำหนดจากรอบอก รอบเอว ส่วนผู้หญิงมี 10 ไซส์ กำหนดจากรอบอก รอบเอว และรอบสะโพก

อย่างที่เกริ่นมาข้างต้นว่า มาตรฐาน SizeThai เป็นผลลัพธ์จากการใช้เทคโนโลยี 3D Body Scanning ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่ทันสมัยและทัดเทียมกับเทคโนโลยีที่ใช้ในประเทศชั้นนำต่างๆ อาทิ สหรัฐอเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น โดยตอนนี้ประเทศไทยเป็นประเทศเดียวที่ใช้ผลจากการสำรวจด้วยเทคโนโลยี 3D Body Scanning นี้เพื่อกำหนดไซซ์มาตรฐานของประเทศจนสำเร็จ

การทำงานของเครื่อง 3D Body Scanner นั้น จะทำงานโดยการฉายริ้วแสงสีขาว (Light Stripe) ไปที่ร่างกายผู้รับการสแกน โดยมีเซ็นเซอร์ 12 ตัว เป็นตัวจัดเก็บข้อมูลรูปร่าง และส่งผลไปยังคอมพิวเตอร์เพื่อประมวลผลภาพที่ได้ สร้างเป็นโครงร่างจุดสำคัญต่างๆ และเชื่อมโยงจุดทั้งหมด เข้าด้วยกันจนเห็นเป็นพื้นผิวแบบ 3 มิติ

จากนั้น ซอฟต์แวร์จะกำหนดจุด Landmark บนร่างกาย และวัดสัดส่วนของร่างกายโดยอัตโนมัติ เพื่อให้ได้ข้อมูลที่แม่นยำและรวดเร็วกว่าการวัดด้วยมือที่เคยทำมา โดยหลังจากที่สแกนด้วยเครื่องเรียบร้อยแล้ว ก็จะนำข้อมูลที่ได้จากการสแกน มาร่วมกับเทคโนโลยีการประมวลผลที่เรียกว่า Swarm Intelligence ซึ่งดำเนินการโดย ดร. สุปิยา เจริญศิริวัฒน์ ซึ่งเป็นนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญในการนำเทคโนโลยีนี้มาใช้จัดระบบข้อมูลเพื่อประมวลผลกระทั่งได้เป็นตารางมาตรฐาน ‘SizeThai’

โดยโครงการ SizeThailand นี้ มีทีมนักวิจัยจำนวน 11 ท่าน มาร่วมกันศึกษาวิจัยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549 โดยเนคเทคเป็นผู้ริเริ่มและเป็นองค์กรหลักในการบริหารจัดการจัดเก็บข้อมูลทั่วประเทศ พร้อมทั้งวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์

ทั้งนี้ โครงการวางมาตรฐาน SizeThai สำเร็จเป็นรูปธรรมได้ด้วยพันธมิตรทั้งภาครัฐและเอกชน ได้แก่ สำนักงานมาตรฐานผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ สำนักงานสถิติแห่งชาติ โรงพยาบาลรามาธิบดี สมาคมช่างตัดเสื้อไทย สถาบันพัฒนาอุตสาหกรรมสิ่งทอ สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย ศูนย์การอบรมแพ็ทเทิร์น อุตสาหกรรมแพ็ทเทิร์น ไอที โดยได้รับการสนับสนุนจากภาคเอกชนหลายแบรนด์ ได้แก่ โตโยต้า เทสโก้ โลตัส ไทยวาโก้ และธนูลักษณ์ (ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์แอร์โรว์) 

ต่อไปในอนาคต ชาวไทยจะได้เลือกซื้อสินค้า ผลิตภัณฑ์ที่ได้มาตรฐาน มีไซซ์เฉพาะคนไทยให้เลือกสรร ไม่ต้องง้อมาตรฐานไซซ์ทางฝั่งตะวันตกที่ไม่เหมาะกับคนไทยอีกแล้ว …อีกไม่นานเกินรอ


อ้างอิง :

  • รายงานข่าว เรื่อง ‘กำหนดมาตรฐานรูปร่างคนไทย’ ที่มา : เดลินิวส์ (13 มีนาคม 2562) เผยแพร่ในเว็บไซต์ สสส.
  • ข้อมูลมาตรฐาน SizeThailand จาก เว็บไซต์ www.sizethailand.org

อัปเดตนวัตกรรมสร้างสรรค์ดีๆ ฝีมือคนไทย กันต่อ

เปิดตัวต้นแบบงานวิจัยจากหิ้งสู่ห้าง ‘ไก่ยูริกต่ำ’ เอาใจคนรักสุขภาพ ฝีมือ อาจารย์ มข.

ชุดน้ำยาเรืองแสง พิสูจน์คราบดีเอ็นเอ ช่วยไขคดี ‘อาชญากรรม’ ผลงานวิจัยดีกรีรางวัลสภาวิจัยฯ

สำรวจ ‘ศูนย์ทดสอบ 5G’ ที่ ม.เกษตร ศรีราชา อยากรู้เหมือนกันไหมว่า แต่ละองค์กรใช้ 5G สร้างประโยชน์ด้านใด

Previous articleอีอีซีเนื้อหอม 3 ชาติหนุนเอกชนลงทุนเปิดประตูสู่อาเซียน
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.72/62
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์