เต่ากินผักและเคี้ยวช้าๆ ช้าอย่างยิ่ง ไม่รีบ ไม่กลัวจะหมด มีใจสงบนิ่งอยู่กับผักที่เคี้ยวอยู่ในปาก
เมื่อเต่ากินอิ่มแล้ว ก็หดหัวเข้าไปในกระดอง
พักร่างกาย ไม่เคลื่อนไหว คล้ายหรือพอกันกับการจำศีล
เพื่อลดการใช้พลังงาน ทุกส่วนของร่างกายจึงปราศจากความขัดแย้ง
เมื่อยามเคลื่อนไหว ก็เคลื่อนอย่างเชื่องช้า
ใบไม้แห้งที่ก้าวผ่านก็ไร้สรรพสำเนียง ไร้ความบอบช้ำ
ไม่มีอะไรเสียหายจากการดำรงชีพของเต่า

เมื่อภายในไม่เบียดเบียนตนเอง
ภายนอกไม่รุกรานก้าวร้าวชีวิตอื่น
ความสงบจึงเป็นเจ้าเรือน เต่าจึงมีอายุยืน
หากปรารถนามีชีวิตที่ยืนยาว
ต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตเยี่ยง ‘เต่า’

เรื่อง : วิสูตร สุจิระกุล











