เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ อีอีซี ถือเป็นพื้นที่ที่ต้องมีการปรับตัวอย่างมากของอุตสาหกรรมยุคใหม่และเทคโนโลยีที่เข้าไปเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานภาครัฐ บริษัทเอกชน การศึกษา หรือแม้กระทั่งชุมชน คุยกับ ดร.ชิต เหล่าวัฒนา ที่ปรึกษาเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (อีอีซี) ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาหุ่นยนต์เล่าถึงกระแสไหลบ่าของเทคโนโลยีสมัยใหม่กับการรับมือของอีอีซี
Q : มองเรื่องการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีอย่างไร?
A : หากเปรียบเทียบโลกยุคใหม่ที่ก้าวเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เหมือนการออกเรือแล้วเจอพายุดิสรัปชั่น เสมือนเจอคลื่นยักษ์สึนามิ คนออกเรือก็ไม่คิดว่าจะเจอ ถือเป็นเรื่องยากที่จะห้ามปรามไม่ให้เกิดขึ้น Transform จึงเป็นเรื่องสำคัญ และนำพาไม่ให้เกิดวิกฤตต่ออุตสาหกรรมไทยหากมีการปรับตัว เชื่อว่าผู้ประกอบการอุตสาหกรรมไทยถึง 85% หากไม่นำนวัตกรรมมาใช้จะต้องประสบปัญหา ในเรื่องของต้นทุนการผลิตที่สูงกว่าราคาขายของผู้ผลิตรายอื่น ในที่สุดจะถึงขั้นไม่สามารถยืนหยัดอยู่ในอุตสาหกรรมนั้นๆ ต่อไปได้
Q : ปัญหาของการเปลี่ยนแปลงในอีอีซีคืออะไร?
A : ความท้าทายจากนับจากนี้คือปัญหาขาดแคลนแรงงาน ที่จะเป็นแรงสำคัญต่อการขับเคลื่อนอุตสาหกรรม เนื่องจากเยาวชนที่เป็นกำลังสำคัญของชาติยังมองข้ามการศึกษาด้านวิชาชีพ มองว่าผู้สำเร็จการศึกษาด้านวิชาชีพ เมื่อจบมาแล้วได้รับเงินเดือนน้อยกว่าผู้ที่สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรี ทำให้ค่านิยมการเรียนสายอาชีพนั้นต่ำ จึงเป็นสาเหตุทำให้ประเทศขาดแคลนกำลังคนสายอาชีพ ที่เป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนประเทศในภาคอุตสาหกรรมนับจากนี้
Q : แต่การศึกษาในอีอีซีก็เริ่มพัฒนาหลักสูตรสายอาชีพมากขึ้น?
A : ถือเป็นพื้นที่ที่มีการปรับตัวได้เร็วกว่าพื้นที่อื่น แต่กว่าจะปรับมายด์เซ็ตให้ระบบการศึกษาในอีอีซีหันมาเน้นการเรียนสายอาชีพจนกลายเป็น ‘อีอีซีโมเดล’ ผมกับอาจารย์อภิชาต ทองอยู่ ประธานโครงการ EEC HDC ต้องทำงานกันอย่างหนัก นำสถาบันการศึกษามาเชื่อมต่อกับโรงงานอุตสาหกรรม ดึงผู้บริหารการศึกษาในพื้นที่มาอบรมสัมมนาให้มองเห็นเป้าหมายเดียวกัน ฉายภาพให้เขาเห็นว่าในพื้นที่อีอีซีจะมี 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย หรือ 10 S-curve เกิดขึ้นเป็นอุตสาหกรรมสมัยใหม่ที่ไม่เน้นใช้แรงงานแต่เน้นเทคโนโลยี ถ้าเรายังผลิตคนแบบเดิมๆ จบออกไปก็ทำงานไม่ได้ เกิดปัญหาตกงานว่างงาน เด็กก็เสียโอกาส อุตสาหกรรมก็เสียโอกาส นโยบายอีอีซีโมเดลคือ การจับสถาบันการศึกษากับผู้บริหารอุตสาหกรรมมาคุยกันว่า ในแต่ละปีโรงงานต้องการเด็กจบด้านไหนบ้าง จำนวนเท่าไหร่
แล้วผมก็คุยกับสำนักงานส่งเสริมการลงทุนหรือบีโอไอว่า แต่ละปีมีนักลงทุนขอรับการส่งเสริมการลงทุนในพื้นที่อีอีซีเท่าไหร่ อุตสาหกรรมไหนบ้าง เพื่อจะได้วางแผนผลิตเด็กให้ตรงกับกลุ่มเป้าหมาย
ขณะที่การของบประมาณของสถาบันการศึกษาในพื้นที่ ก็ไม่ใช่ทำแผนมาของบประมาณเท่าไหร่ก็ให้ตามนั้น แต่ละสถาบันต้องมีแอ็คชั่นแพลนชัดเจนว่า ได้เจรจากับอุตสาหกรรมแล้วกี่แห่ง แต่ละแห่งต้องการเด็กจำนวนเท่าไหร่ ภาคทฤษฎีเป็นอย่างไร ปฏิบัติเป็นอย่างไร ภาคอุตสาหกรรมให้การส่งเสริมสนับสนุนเด็กที่กำลังเรียนอย่างไรบ้าง มีการนำคนที่เรียนจบไปแล้วแต่ว่างงานมาเข้าสู่ระบบหรือไม่ หลักสูตรระยะสั้นมีอะไรบ้าง อบรมจบแล้วจะทำงานที่ไหน ค่าอบรมต่อคนเท่าไหร่ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ต้องแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ถ้าภาพเหล่านี้ไม่ชัดเจนก็จะไม่ได้รับงบประมาณ

Q : ความสำเร็จของหลักสูตรอีอีซีโมเดลคืออะไร?
A : เป็นหลักสูตรที่เหมาะกับอุตสาหกรรมที่เป็น New S-Curve อาทิ หลักสูตรหุ่นยนต์ หลักสูตรซ่อมบำรุงอากาศยาน หลักสูตรยานยนต์สมัยใหม่ ถือเป็น Key success ในการผลิตกำลังคนเพื่อตอบสนองความต้องการของภาคอุตสาหกรรมยุคใหม่ให้ได้มากที่สุด และถือเป็นหลักสูตรนำร่องยุคแรกๆ ของอีอีซีโมเดล
ในการร่างหลักสูตรนำร่องนี้ ผมยึดเอาความต้องการของภาคอุตสาหกรรมเป็นหลัก เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมทำงานกับภาคอุตสาหกรรมมาตลอด อย่างในการสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมาสักตัว ไม่ใช่คิดจะสร้างก็สร้างขึ้นมาตามความต้องการของเรา แต่ต้องไปถามความต้องการของภาคอุตสาหกรรมด้วยว่า ต้องการสร้างหุ่นยนต์มาตอบโจทย์อะไรในสายงานการผลิต แม้แต่ในอดีต หลักสูตรปวช.และปวส. ก็ไม่ตอบสนองความต้องการภาคอุตสาหกรรม 100% เพราะเราร่างหลักสูตรโดยมองอุตสาหกรรมที่เกิดขึ้นในวันนั้นเป็นหลัก โดยไม่ได้เข้าไปคุยกับผู้บริหารอุตสาหกรรมว่าอีก 5 ปี 10 ปี จะมีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงอย่างไร เมื่อผลิตเด็กออกมาก็ไม่ตรงกับความต้องการของภาคอุตสาหกรรม จึงมีปัญหาหลักสองด้านคือ คนมาเรียนน้อยและคุณภาพของเด็กที่จบไปไม่ตรงกับความต้องการ
Q : ถ้ามองภาพการศึกษาไทยทั้งระบบ ต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อรับเทคโนโลยีใหม่อย่างไร?
A : อย่างแรกเลยคือ ปรับทัศนคติ ต้องเปลี่ยนความเชื่อที่หยั่งรากลึกในสังคมไทยซึ่งให้ค่านิยมกับใบปริญญามานาน จนคุณวุฒิด้านวิชาชีพถูกตีค่าต่ำกว่าที่ควรจะเป็น ส่งผลให้เยาวชนที่จะกลายเป็นกำลังสำคัญของชาติมองข้ามการศึกษาต่อด้านวิชาชีพ เพราะมองว่ามีศักดิ์ศรีด้อยกว่าการเรียนปริญญาตรีเมื่อจบมาแล้วก็ได้เงินเดือนน้อยกว่าเด็กที่จบปริญญาตรี จึงเป็นสาเหตุให้ประเทศชาติขาดแคลนกำลังคนสายอาชีพที่จะมาเป็นกำลังสำคัญในการขับเคลื่อนประเทศในภาคอุตสาหกรรมไปโดยปริยาย
ประเทศไทย เป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับใบปริญญามาก ทำให้อัตราเงินเดือนของคนจบปริญญาตรี กับ ปวส. นั้นต่างกันมาก ทั้งๆ ที่ในต่างประเทศ นายช่างเก่งๆ ได้เงินเดือนมากกว่าวิศวกรเสียอีก ผมเลยรู้สึกว่าการศึกษาของไทยนั้นน่าจะเดินมาผิดทาง เพราะที่ผ่านมา เราดันไปเปลี่ยนเด็ก ปวส.เก่งๆ มาเป็นวิศวกรที่ใช้ไม่ได้มาตลอด แล้วสถาบันการศึกษาที่เคยเปิดสอน ปวช. ปวส. ก็เหลือไม่กี่แห่ง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีหลายแห่งพากันยกเลิกการเรียนการสอนในระดับ ปวช. ปวส. ไปทั้งหมด แล้วไปให้ความสำคัญกับการเปิดสอนปริญญาตรี นี่จึงเป็นปรากฏการณ์ที่บ่งชี้อนาคตการศึกษาไทยในตอนนี้

สิ่งหนึ่งที่ผมยังเป็นห่วงมากคือ คนรุ่นใหม่เลือกเรียนด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีกันน้อยลง แล้วไปเลือกเรียนวิชาทางสังคมศาสตร์กันหมด ในฐานะที่ผมเป็นอาจารย์ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ผมอดใจหายไม่ได้ว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเราจะพัฒนาด้านอุตสาหกรรมเพื่อต่อกรกับต่างประเทศอย่างไร ยิ่งในตอนนี้ เราต้องทำโครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (อีอีซี) ให้สำเร็จสถานเดียว เพราะถ้าทำไม่ได้ ประเทศไทยลำบากแน่ เราจะเอาอะไรไปแข่งกับประเทศอื่น มันไม่มีนะ ซึ่งที่สุดแล้ว ปัญหานี้ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งภาครัฐ สถาบันการศึกษา และสถานประกอบการ ที่จะร่วมมือกันสร้างแรงจูงใจในการร่วมสร้างอนาคตของชาติ อยากให้มองเห็นความสำคัญตรงนี้และร่วมพัฒนาบุคลากรของประเทศไปพร้อมกัน
ผมอยากฝากถึงผู้ที่เรียนในสายวิชาชีพว่า ตัวท่านกำลังจะเป็นกำลังสำคัญที่จะผลักดันให้ประเทศชาติก้าวพ้นจากกับดักอันตรายในการพัฒนาอุตสาหกรรม เพราะขณะนี้ทางภาครัฐหันมาให้ความสำคัญในการผลิตกำลังคนป้อนโครงการอีอีซีให้ได้ตามเป้าหมาย ทั้งในด้านปริมาณและคุณภาพ ดังนั้นหากคุณเรียนจบ ปวช. ปวส. ในสาขาวิชาที่ตรงกับ 10 อุตสาหกรรมเป้าหมายของอีอีซี ก็มั่นใจได้เลยว่าจะมีงานทำและได้รับค่าตอบแทนที่ดี หน้าที่ของผู้เรียนจึงเป็นการพัฒนาศักยภาพด้านวิชาชีพของตนให้แข็งแกร่งรอบด้าน หน้าที่ของอาจารย์คือ การแนะนำให้เด็กมองเห็นอนาคต เลือกเรียนสายอาชีพเพื่อไปสู่อนาคตที่สดใส
Q : ภาคธุรกิจในอีอีซีคงต้องปรับตัวกันเยอะ?
A : ต้องปรับตัวเยอะเลย ตอนผมพูดเรื่องการสร้างหุ่นยนต์เมื่อ 20 ปีก่อน มีแต่คนต่อว่าว่าจะทำให้เกิดปัญหาด้านแรงงาน คนจะตกงานกันหมด พอแนะนำให้ธุรกิจปรับตัวก็ไม่มีใครยอมปรับ คือมีแต่ต่อต้านมากกว่ายอมรับ. แต่ปัจจุบันเป็นยังไง ใครไม่ปรับตัวอยู่ลำบากเพราะทุกประเทศเปลี่ยนกันหมดแล้ว
วันนี้ทั่วโลกเริ่มหันไปใช้กระบวนการผลิตหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติ เพื่อลดต้นทุนและเพิ่มผลผลิต แม้แต่ในบ้านเรา โรงงานใหญ่ๆ อย่างซีพีก็หันไปใช้เทคโนโลยีหุ่นยนต์ผลิตสินค้า แล้วใช้คนควบคุมแค่ไม่กี่คน ผมเคยทำแบบสำรวจเมื่อ 2 ปีก่อน พบว่ามีโรงงานมากถึง 3 แสนโรงที่อาจล้มละลายในอนาคต เพราะปรับตัวไม่ทันกับเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลง ที่สำคัญคือ ในจำนวน 3 แสนโรงงานเป็นโรงงานขนาดใหญ่ถึง 7% เนื่องจากเขามองว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ยังไม่เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง ซึ่งเขาลืมไปว่า เมื่อคู่แข่งหันไปใช้ระบบหุ่นยนต์ที่ต้นทุนถูกกว่า ลูกค้าก็จะหันไปใช้บริการคู่แข่งแทน ในขณะที่ในกลุ่มอุตสาหกรรม 10 S-Curve ซึ่งเป็นอุตสาหกรรมเป้าหมายในอีอีซีต้องการแรงงานที่มีฝีมือด้านเทคโนโลยี โรงงานจึงต้องมีส่วนสร้างคนเหล่านี้ร่วมกับเรา

สมัยก่อนภาคอุตสาหกรรมอาจต้องรอเด็กไปสมัครงานเพื่อคัดเลือกเข้าทำงาน ทำให้ได้คนที่ไม่ตรงกับงาน แต่ตอนนี้ผมต้องการให้ภาคอุตสาหกรรมเข้ามาช่วยร่างหลักสูตรเพื่อชี้ชัดลงไปเลยว่า ทักษะที่เขาต้องการจากเด็กคืออะไร เราจะได้ผลิตเด็กที่ตอบโจทย์ความต้องการของภาคอุตสาหกรรมได้ตรงจุด รวมถึงเปิดโอกาสให้สถานประกอบการเป็นอีกหนึ่ง Stakeholders ที่ให้การสนับสนุนเครื่องมือเครื่องจักรอุปกรณ์ต่างๆ ในการเรียนการสอน พร้อมทั้งเชิญบุคลากรจากสถานประกอบการนั้นๆ ที่มีความเชี่ยวชาญในการทำงานจริงมามีส่วนร่วมในการเรียนการสอนด้วย
นอกจากนี้ สถานประกอบการหรือบริษัทที่ต้องการกำลังคนมาทำงานจริงๆ ควรต้องเสนอทุนให้ผู้เรียน เพื่อจูงใจให้เด็กมาเรียนสายวิชาชีพกันมากขึ้น และเมื่อเด็กเรียนจบแล้ว สถานประกอบการหรือบริษัทนั้นๆ ควรให้คำมั่นสัญญาว่าจะรับเด็กเข้าทำงาน
Q : กลุ่มชาวบ้านในพื้นที่อีอีซีจะได้รับผลกระทบมากน้อยแค่ไหน?
A : สำหรับผมแล้ว ผลกระทบของเทคโนโลยีที่มีต่อชาวบ้านในด้านลบมีน้อยมาก หรือแทบจะพูดว่าไม่มีเลย เพราะฉะนั้นไม่ต้องปรับตัวอะไรเลย แค่เปิดใจยอมรับเทคโนโลยีเหล่านั้นว่าจะสร้างประโยชน์ให้อย่างมากมายมหาศาล เช่น การเกิดขึ้นของเทคโนโลยี 4G ตอนแรกทุกคนก็กลัวว่าจะทำให้วิถีชีวิตของตัวเองมีปัญหา จะถูกดิสรัปชั่นจนทำมาหากินลำบาก แต่เอาเข้าจริงสิ่งเหล่านี้มาเติมเต็ม ช่วยลดช่องว่างความเหลื่อมล้ำมากกว่า เช่น ในอดีตการกระจายสินค้าจากสวนไปสู่มือผู้บริโภคต้องขายผ่านพ่อค้าคนกลางอย่างเดียว เขาให้ราคาเท่าไหร่ก็เท่านั้น แต่พอมี 4G เราสามารถขายสินค้าจากสวนไปสู่ผู้บริโภคได้โดยตรง โฆษณาเชิญชวนเขามาเที่ยวโฮมสเตย์ได้ แม้กระทั่งลูกหลานชาวบ้านบางคนเปลี่ยนห้างนาเป็นร้านกาแฟกลางทุ่ง ระบบดิจิทัลก็ทำให้คนรู้จักบอกต่อและไปใช้บริการจนประสบความสำเร็จกันมากมาย นี่คือผลที่เกิดจากเทคโนโลยี เพียงแค่เราเปิดใจยอมรับ เรียนรู้ โอกาสใหม่ๆ ก็จะเข้ามา ในขณะที่หุ่นยนต์นั้นก็แทบจะไม่ได้ไปส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตของบางบ้านเลยแม้แต่น้อย เพราะหุ่นยนต์ส่วนใหญ่ใช้ในภาคอุตสาหกรรม
Q : หน่วยงานราชการต้องปรับตัวไหม?
A : ต้องปรับตัวเพื่อให้ยุทธศาสตร์การผลิตกำลังคนสมบูรณ์ ต้องพัฒนาทุกองคาพยพไปด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นภาครัฐ อย่าง บีโอไอ ที่ต้องมาทำแผนเสนอ Incentive หรือ สิ่งตอบแทนภาคอุตสาหกรรม เพื่อจูงใจให้เขาเข้ามาให้ความร่วมมือในการผลิตกำลังคนตรงนี้ หรือการนำค่าใช้จ่ายที่ลงทุนด้านระบบอัตโนมัติไปหักลดหย่อนภาษีได้
ที่สำคัญเลยคือ ระบบราชการต้องสนับสนุนหุ่นยนต์หรือระบบอัตโนมัติ หรือเทคโนโลยีที่ผลิตโดยคนไทยเหมือนหน่วยงานของญี่ปุ่น ที่เขาจะไม่ซื้อสินค้าของชาติอื่นหรือซื้อก็น้อยมาก ส่วนใหญ่จะซื้อสินค้าที่ผลิตโดยบริษัทของญี่ปุ่นเท่านั้น อุตสาหกรรมไฮเทคของเขาเลยโตเอาโตเอา ในขณะที่หน่วยงานราชการของไทยนิยมใช้สินค้าของต่างชาติ ไม่สนับสนุนสินค้าที่ผลิตโดยคนไทย อาจเป็นเพราะว่าเขาไม่มั่นใจว่าใช้แล้วจะดีจริงหรือเปล่า เนื่องจากหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติเป็นของใหม่ ในฐานะที่ผมคลุกคลีอยู่กับวงการนี้มานานหลายสิบปี ผมกล้าการันตีว่านักผลิตหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติคนไทย มีฝีมือไม่เป็นรองใครในโลก จึงอยากให้หน่วยงานของรัฐหันมาใช้บริการของคนไทยซึ่งจะเป็นการช่วยยกระดับอุตสาหกรรมหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติของไทยให้เติบโตได้อย่างแข็งแกร่ง
Q : โลกหุ่นยนต์วันนี้ไปไกลแค่ไหน?
A : บริษัทฮอนด้าประกาศว่าอีก 10-15 ปี จะสร้างทีมฟุตบอลแข่งกับคน โดยหุ่นยนต์ในประเทศญี่ปุ่นเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องในการสร้างผลิตภาพ (Productivity) เมื่อมีภาพผุดขึ้นมาว่า หุ่นยนต์กำลังกลายเป็นเพื่อนมนุษย์ โดยเฉพาะคนชราและคนพิการ ดังนั้นทุกค่ายจึงหันไปผลิตหุ่นยนต์ที่คอยดูแลและคอยเตือนภัย ในอนาคตเราจะแยกไม่ออกว่าคนไหนหุ่นยนต์ คนไหนมนุษย์ ระบบการเรียนการสอนในภาคหุ่นยนต์ต้องมองเทรนด์เหล่านี้ให้ออก
Q : อยากให้ ดร.ชิตพูดถึงกระแสหุ่นยนต์ในเมืองไทย
A : ผมพูดถึงแนวโน้มอุตสาหกรรมหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติของไทยมาก่อนหน้านี้ 20 ปี และได้นำเสนอยุทธศาสตร์คลัสเตอร์หุ่นยนต์เข้าคณะรัฐมนตรี (ครม.) เมื่อปี 2560 หรือเมื่อ 2 ปีก่อน ซึ่งก็ได้รับความเห็นชอบแผนการพัฒนาบุคลากรด้านหุ่นยนต์ และจากการสนับสนุนของภาครัฐต่ออุตสาหกรรมหุ่นยนต์ดังกล่าว คาดว่าภายใน 5 ปี (ปี 2560-2564) จะมีมูลค่าการใช้งานหุ่นยนต์ไม่ต่ำกว่า 3 แสนล้านบาท โดยจะมีการใช้หุ่นยนต์ในโรงงานมากกว่า 50% ภายใน 10 ปี (ปี 2569) ผลักดันให้ไทยเป็นผู้นำการผลิตและใช้หุ่นยนต์กับระบบอัตโนมัติในอาเซียนด้วยเทคโนโลยีของตัวเอง รวมถึงส่งออกหุ่นยนต์ได้ในอนาคต
Q : เรามีนักพัฒนาหุ่นยนต์มากพอหรือ?
A : ปัจจุบันเราทำงานร่วมกับคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน หรือ บีโอไอ BOI (Thailand Board of Investment) และ ศูนย์ความเป็นเลิศด้านเทคโนโลยีหุ่นยนต์และระบบอัตโนมัติ หรือ CoRE (Center of Robotics Excellence) เพื่อช่วยเหลือผู้ประกอบการอุตสาหกรรมไทยที่สนใจลงทุนด้านระบบอัตโนมัติและหุ่นยนต์
เราจัดหาและแนะนำผู้ประกอบการที่ให้บริการด้านการพัฒนาและออกแบบระบบอัตโนมัติ หรือ System Integrators (SI) ซึ่งเป็นผู้ประกอบการที่ได้รับการลงทะเบียนรับรองแล้ว รวมถึงจัดการฝึกอบรม และให้ข้อมูลความรู้เทคนิคเฉพาะด้าน สำหรับระบบอัตโนมัติและหุ่นยนต์ให้แก่ผู้ประกอบการไทยที่ให้บริการด้านการพัฒนาและออกแบบระบบอัตโนมัติ (SI)
เราสนับสนุนงานออกแบบ และวางระบบอัตโนมัติในอุตสาหกรรม โดยการสร้างระบบอัตโนมัติและหุ่นยนต์ต้นแบบที่ทำงานได้จริง ซึ่งสามารถสร้างประโยชน์ร่วมกันทั้งผู้ประกอบการธุรกิจที่เกี่ยวข้อง และโครงการ OEM ขนาดใหญ่ในวงการอุตสาหกรรมหนักของประเทศไทย
เราร่วมมือกับภาครัฐพัฒนาระบบอัตโนมัติและหุ่นยนต์ใน 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย (New 10 S-curve)
เพื่อรองรับการเติบโตของอีอีซีในอนาคตนั่นเอง!!!
อ่านบทความอื่นๆ ที่บ่งบอกวิสัยทัศน์ รวมถึงบทวิเคราะห์โดย ดร.ชิต เหล่าวัฒนา
https://salika.co/2019/02/23/djitt-laowattana-phd-eec-chief-expert-in-education-development/
ดร.ชิต เหล่าวัฒนา พลิกประวัติศาสตร์อาชีวะ พิชิตภารกิจสร้างคนหนุน EEC















