ใครช่างคิด ประดิษฐ์ “นาโน” (ตอนที่ 2)

QED (Quantum Electrodynamics) คือทฤษฎีที่สามารถนำมาใช้สำหรับอธิบายปรากฏการณ์ทางแม่เหล็ก และปรากฏการณ์ทางไฟฟ้าในระดับจิ๋วแจ๋วเจาะโลก ซึ่งประวัติศาสตร์ได้ให้การยอมรับว่ามีความแม่นยำสูงที่สุดในปัจจุบัน


ริชาร์ด ฟายน์แมน

“ริชาร์ด ฟายน์แมน” ได้นำเทคนิคที่เขาคิดขึ้นเองนี้ มาใช้ในการ “บอกโอกาสที่อนุภาคต่างๆ จะเคลื่อนจากตำแหน่งหนึ่งไปยังอีกตำแหน่งหนึ่ง”

และเทคนิคที่ว่านี้ ต่อมาก็ได้เป็นที่รู้จักกันในนามของ “ฟายน์แมน ไดอะแกรม” (Feynman Diagram) นั่นเองครับ

“ฟายน์แมน ไดอะแกรม” ซึ่งถือเป็น “กฎเกณฑ์ส่วนตัว” ของ “ริชาร์ด” นั้น เกิดจากการคำนวณ “พร็อพพะเกเตอร์” (Propagator) หรือ “กลไกที่ใช้สำหรับอธิบายกระบวนการที่เกิดขึ้นจากปฏิกิริยาระหว่างอนุภาค”

ที่ต่อมาวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้ค้นพบว่า “ฟายน์แมน ไดอะแกรม” สามารถใช้อธิบาย Interaction ระหว่าง “อนุภาคมูลฐาน” ได้ทุกชนิดบนโลกใบนี้!

“ฟายน์แมน ไดอะแกรม” (Feynman Diagram)

“ฟายน์แมน ไดอะแกรม” จึงเป็นผลงานชิ้นโบแดงที่ส่งให้ “ริชาร์ด” ขึ้นแท่นรับ “รางวัลโนเบล” นั่นเอง

นอกเหนือจากผลงานขั้นโบแดงแล้ว “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ยังได้ค้นคิดประดิษฐกรรมระดับ “มาสเตอร์พีช” อีกมากมาย อาทิ เคยเป็นหนึ่งในคณะนักวิทยาศาสตร์แห่ง “โครงการแมนฮัตตัน” ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกของโลกเมื่อ ค.ศ. 1945

และยังเคยเป็นหนึ่งในคณะผู้ตรวจสอบหาสาเหตุที่กระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์เกิดระเบิดกลางอากาศเมื่อปี 1986 รวมถึงการผลิตทฤษฎี Feynman Path Integrals ที่โด่งดังไม่แพ้ Feynman Diagram อีกด้วย

นอกจากนี้ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ยังเป็นเจ้าของหนังสือขายดีที่ชื่อ The Feynman Lectures on Physics หรือ “ฟิสิกส์ง่ายๆ สไตล์ฟายน์แมน” ที่ติดอันดับ “หนังสือเล่มดังในแขนงวิชาฟิสิกส์ตลอดกาล” ซึ่ง “แฟนพันธุ์แท้ฟิสิกส์” ต่างรู้จักกันดี


อัจฉริยะข้ามถนน

ผลพวงจากการเขียนหนังสือ The Feynman Lectures on Physics ทำให้เขากลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับอาจารย์ผู้สอนวิชาฟิสิกส์ทั่วโลก!

เนื่องเพราะ “ริชาร์ด” ได้ทำให้เรียนการสอนวิชาฟิสิกส์ไม่ใช่ของขมเหมือนในอดีตนั่นเอง

นอกจากจะเขียนหนังสือสนุกแล้ว ลีลาการสอนของเขาก็มิเบาบัน ถึงขั้นเป็นคุณครูฟิสิกส์ในฝันของนักศึกษาทุกยุคทุกสมัยเอาเลยทีเดียว!

เหตุผลก็คือ ด้วยพื้นฐานทางด้านอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยสุนทรีย์ของ “ริชาร์ด” ทำให้เขาผสานผสมกลมกลืน ลีลาการสอนแบบชิลล์-ชิลล์ ฉาบเคลือบแก่นแท้วิชาการซึ่งได้ตระเตรียมข้อมูลเอาไว้ ชนิดที่เรียกว่าแน่นปั้ก!

แต่อารมณ์สุนทรีย์ของ “ริชาร์ด” มิได้จำกัดอยู่เพียงในห้องแคบๆ ของชั้นเรียนฟิสิกส์เท่านั้นนะครับ

เห็นได้จากการที่จะมีภาพของ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” นั่งเคาะ “บองโก้คู่ใจ” ตามสื่อต่างๆ เมื่อครั้งที่เขายังมีชีวิตอยู่

นอกจากจะโปรดปรานการ “ตีกลอง” แล้ว เขายังชื่นชอบในโลกของศิลปะ นั่นก็คือการวาดรูป แถมยังชอบแอบดอดไปแจมบนเวทีของคณะละครต่างๆ ในสมัยนั้นอีกด้วย

ชีวิตแบบศิลปินที่ควบคู่ไปกับการทำมาหากินแบบนักวิทยาศาสตร์นี้เอง ที่ทำให้ฮอลลีวู้ดนำเรื่องราวส่วนตัวของ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ไปสร้างเป็นภาพยนตร์เมื่อปี ค.ศ. 1996

นั่นก็คือหนังเรื่อง Infinity ครับ

ซึ่งผมเชื่อว่าแฟน SALIKA หลายท่านคงได้ดูกันมาบ้างแล้ว

แต่หากบางท่านยังไม่ได้ชม ผมก็ขอเล่าถึงภาพยนตร์เรื่อง Infinity เอาไว้ ณ ที่นี้กันสักเล็กน้อยครับ

Infinity กำกับการแสดงโดย “แมทธิว โบรเดอริค” (Matthew Broderick) ผู้ซึ่งน่าจะได้รับแรงบันดาลใจจากการที่มีคนทักว่าเขาหน้าเหมือน “ริชาร์ด ฟายน์แมน” นั่นเอง

เขาจึงลุกขึ้นมาทั้งกำกับ และทั้งแสดง เป็น “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ในท้องเรื่อง

โดยส่วนตัว ผมชื่นชอบภาพยนตร์เรื่อง Infinity นี้มาก เรียกได้ว่า ดูซ้ำแล้วซ้ำอีก ซึ่งรอบล่าสุดก็ดูอีกครั้ง เพื่อนำมาใช้เขียนบทความชุดนี้นั่นเองครับ ซึ่งผมก็พบว่า Infinity ยังคงความประทับใจและซาบซึ้งเหมือนเดิม

เนื้อหนังเล่าถึงชีวประวัติของ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ตั้งแต่เล็กยันถึงก่อนหน้าที่จะได้รับ “รางวัลโนเบล” โดยโฟกัสไปที่ชีวิตรักแบบเมโลดรามาของเขาเป็นหลัก

ภาพยนตร์จับความเอาตอนที่ “ริชาร์ด” อายุได้เพียง 15 ปี ก็มีโอกาสพบรักครั้งแรกกับสาวสวย “อาร์ลีน กรีนบอว์ม” (Arline Greenbaum) และคบหาดูใจกันถึงเกือบ 10 ฤดูฝน จนกระทั่งเขาจบด็อกเตอร์

(โปรดติดตามตอนจบ)