ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ จับมือ ม.บูรพา เปิดตัวหลักสูตรผลิต ‘นักรังสีเทคนิค’ ตอบโจทย์ความต้องการในพื้นที่ EEC

“ในภาพรวมของประเทศไทยตอนนี้ เราขาดแคลน นักรังสีเทคนิค จำนวนมาก” แค่ประโยคแรกที่ ศาสตราจารย์แพทย์หญิงจิรพร เหล่าธรรมทัศน์ คณบดีคณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ก็ทำให้เราเห็นความสำคัญแล้วว่า การผลิตบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านรังสีเทคนิค มีความจำเป็นเร่งด่วนในระดับชาติเพียงใด

“ยิ่งในตอนนี้เมื่อเกิดวิกฤตโควิด-19 ขึ้น นักรังสีเทคนิคก็ยิ่งเป็นที่ต้องการเพราะมีบทบาทในการวางแผนรักษาคนไข้ โดยเฉพาะในเรื่องของการทำเอกซเรย์ปอด และการทำ CT ปอด ก็ต้องทำโดยนักรังสีเทคนิคเท่านั้น” ศ.พญ.จิรพร เน้นย้ำชัดเจนถึงสถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ที่เรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ว่ายิ่งทำให้ความต้องการนักรังสีเทคนิคเพิ่มขึ้นอีก ในฐานะวิชาชีพที่มีบทบาทในการรักษาผู้ป่วยติดเชื้อโรคนี้
“เพราะว่าโรคนี้ บางทีคนไข้ยังไม่มีอาการ แต่รับเชื้อโรคปอดอักเสบ หรือ pneumonia มาแล้ว ถ้าเรามีเครื่อง CT ปอดที่มีประสิทธิภาพ คนไข้ที่ต้องสงสัยว่าติดเชื้อโรคนี้ ก็สามารถนำข้ากระบวนการ CT ปอด ได้ทันที ถ้าเราเห็นฝ้าที่ปอด แม้กระทั่ง ตัวเชื้อยังไม่ positive ก็ถือว่าผู้ต้องสงสัยนั้น ติดเชื้อโรคโควิด-19 แล้ว”

“ในทางปฏิบัติ ถ้าสามารถนำตัวคนไข้เข้ารักษาโดยทันที คนไข้คนนั้นก็จะไม่เป็นผู้ป่วยหนักต้องเข้า ICU เพราะฉะนั้น นักรังสีเทคนิคจึงมีความสำคัญมากในขั้นตอนการวินิจฉัยเพื่อวางแผนรักษาโรคโควิด-19 อย่างมีประสิทธิภาพ”
ที่กล่าวมานี้ เป็นการกล่าวถึงปัญหาการขาดแคลนนักรังสีเทคนิคในภาพรวมของประเทศดังที่เกริ่นมา ทว่า หากโฟกัสในเชิงพื้นที่ โดยเฉพาะพื้นที่ในภาคตะวันออก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูง ตั้งแต่เกิดโครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก ทำให้มีผู้เดินทางเข้ามาอาศัยในพื้นที่ภาคตะวันออกเพิ่มขึ้นมาก ส่งผลให้การให้บริการทางการแพทย์และสาธารณสุขต้องพัฒนาและมีความต้องการเพิ่มขึ้นตามลำดับ
แต่ที่ผ่านมา ในพื้นที่ภาคตะวันออกยังไม่มีสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนในหลักสูตรรังสีเทคนิค เพื่อผลิตนักรังสีเทคนิคในพื้นที่เลย นี่จึงเป็นที่มาของการเปิดหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค ขึ้น ด้วยความร่วมมือระหว่าง 2 สถาบันการศึกษาหลัก นั่นคือ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ และ คณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา โดยมุ่งหวังที่จะผลิตนักรังสีเทคนิคตอบสนองความต้องการในพื้นที่ภาคตะวันออกนี้โดยเฉพาะ

อัปเดตความต้องการบุคลากร “นักรังสีเทคนิค” ในระดับชาติ

ก่อนจะไปรับรู้รายละเอียดของการเปิดหลักสูตรสำคัญนี้ ศ.พญ.จิรพร ได้ฉายภาพให้เห็นถึงปัญหาความขาดแคลนบุคลากรวิชาชีพนี้ว่า
“ที่ผ่านมา เกิดการเติบโตก้าวหน้าแบบก้าวกระโดดของเครื่องมือที่ใช้รังสีในการสร้างภาพวินิจฉัยต่างๆอย่างต่อเนื่องติดต่อกันมาหลายปี ทว่า จำนวน นักรังสีเทคนิค ของประเทศเราไม่ได้เพิ่มขึ้น หรือปรับตัวสอดคล้องกับความก้าวหน้าของเครื่องมือทางการแพทย์เหล่านี้เท่าไรนัก”

“ขณะเดียวกัน การเรียนการสอนที่มีอยู่ตอนนี้ ก็เป็นเพียงการสอนในระดับปริญญาตรี ยังไม่มีการต่อยอดทักษะด้านรังสีเทคนิค กระทั่งได้ นักรังสีเทคนิค ที่มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทางเลย”
“โดยในหลายปีที่ผ่านมานี้ สถาบันหลักที่เป็นกำลังในการผลิตนักรังสีเทคนิค มีทั้งหมด 11 แห่ง คือ มหาวิทยาลัยมหิดล, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, มหาวิทยาลัยรังสิต,  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, ,มหาวิทยาลัยนเรศวร มหาวิทยาลัยรามคำแหง และ มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราช”
“ดังนั้น ภายใน 4-5 ปี ต่อจากนี้ มีการคาดการณ์ว่าประเทศไทยจะสามารถผลิตนักรังสีเทคนิคได้เพิ่มจากเดิม 200 กว่าคน เป็นในระดับ 500 คน แต่จำนวนนักรังสีเทคนิค ที่ตอนนี้ประเทศต้องการอยู่ในระดับ 6,000-7,000 คน โดยเรามีนักรังสีเทคนิคอยู่ในวงการแพทย์แล้วประมาณ 4,000-5,000 คน”
“สรุปแล้ว จำนวนนักรังสีเทคนิคที่เรายังขาดแคลนจึงมีประมาณ 1,000 ตำแหน่ง และคาดว่าในแต่ละปี ความต้องการนักรังสีเทคนิคจะเพิ่มขึ้นโดยเฉลี่ย 3 เปอร์เซ็นต์”
“ถ้าไล่จากตอนนี้ ไปถึงปี 2573 คือ อีก 10 ปี เรายังผลิตนักรังสีเทคนิคได้ไม่พอเลย”

เสนอทางออก ปลดล็อคการผลิตนักรังสีเทคนิค เยียวยาปัญหาความขาดแคลนอย่างถูกจุด

ไม่ใช่แค่ในเชิงตัวเลขที่ ศ.พญ.จิรพร ฉายให้เห็นเท่านั้น แต่ยังได้พูดถึงปัญหาเชิงเทคนิคและทางออกที่ควรจะเป็น เพื่อปลดล็อคให้สามารถเปิดหลักสูตรผลิตนักรังสีเทคนิคได้ง่ายขึ้นด้วย
“เพราะฉะนั้นความเร่งด่วนและความต้องการ นักรังสีเทคนิค ของประเทศไทยตอนนี้ มีความจำเป็นอย่างมาก แต่ต้องยอมรับว่าในส่วนนี้ก็ไปติดเงื่อนไขและกติกาของสภาวิชาชีพและ สกอ. ที่ต้องเอาคนที่จบและมีใบประกอบวิชาชีพนักรังสีเทคนิคมาเข้าร่วมเป็นผู้ผลิตว่าที่นักรังสีเทคนิคด้วย ในอัตรา นักรังสีเทคนิค 1 คน สามารถสอนและผลิตนักรังสีเทคนิคใหม่ได้ 10 คน”
“แต่เนื่องจากความต้องการทางด้านบริการมีสูงมาก เพราะผู้ที่จบปริญญาตรีด้านรังสีเทคนิคออกมา เขาไปประกอบอาชีพนักรังสีเทคนิค เงินเดือนเริ่มต้นก็มี 40,000-50,000 บาท แล้ว”
“ทว่า ถ้าอยากมาเป็นอาจารย์ที่มาสอนด้านรังสีเทคนิค ต้องเป็นผู้ที่จบปริญญาโทและเอก โดยถ้าไปเรียนโท เสียเวลา 2 ปี ส่วนปริญญาเอก ก็เสียเวลาอีก 5 ปี เป็น 7 ปี แต่การเข้าสู่วิชาชีพ อาจารย์ จะได้เงินเดือนเริ่มต้น ในฐานะพนักงานของรัฐ ประมาณ 19,000 บาท เมื่อเทียบกับการไปเป็นนักรังสีเทคนิคในโรงพยาบาลถึง 2 เท่ากว่า และในการทำงานก็ต้องเป็นไปตามระบบราชการ ทำงานช้า มีเงื่อนไขที่ไม่เอื้อต่อการไปทำงานพาร์ทไทม์”

ขณะที่ในด้านตัวเลขฐานเงินเดือนของอาจารย์ด้านรังสีเทคนิค มีข้อมูลจากบุคลากรด้านรังสีเทคนิคเพิ่มเติมว่า อัตราฐานเงินเดือนอาจารย์รังสีเทคนิค ในสถาบันผู้ผลิตบัณฑิตรังสีเทคนิคในประเทศไทย คุณวุฒิปริญญาโท เงินเดือนขั้นต่ำในตำแหน่งพนักงานมหาวิทยาลัยอยู่ที่ประมาณ 25,000 บาท ปริญญาเอก ขั้นต่ำอยู่ที่ประมาณ 31,000 บาท และขั้นสูงอยู่ที่ประมาณ 41,000 บาท

“ดังนั้น ด้วยข้อจำกัดดังที่ได้กล่าวมา จึงทำให้ไม่ค่อยมีผู้ที่อยากมาเป็นพนักงานในสายวิชาการเท่าไรนัก เพราะฉะนั้น ต้องบอกว่า การที่สถาบันการศึกษาจะหาอาจารย์เพิ่มเติมเพื่อมาผลิตนักรังสีเทคนิคเพิ่ม ก็เป็นไปด้วยความยากลำบาก เป็นสภาวะ “งูกินหาง” ที่คนเมื่อเรียนจบมาในวิชาชีพนี้จะเข้าสู่ตลาดงานมากกว่าการจะมาทำงานทางสายวิชาการ เพราะคนที่มาเป็นอาจารย์ได้เงินเดือนน้อยกว่า เสียเวลาเรียนมากกว่า”
“ถ้าประเทศไทยอยากแก้ไขสถานการณ์ตรงนี้ จำเป็นต้องกำหนดการส่งเสริมพิเศษหรือประกาศภาวะพิเศษ เช่น ภายใน 5-10 ปี จากนี้ไป ประเทศไทยต้องการผลิตนักรังสีเทคนิคให้ได้ 1,000-2,000 คน จะต้องมีสถานการณ์การส่งเสริมพิเศษที่เอื้อต่อการบรรลุภารกิจนี้ ไม่ใช่ไปยึดตามหลักสากลของนานาชาติ ซึ่งเขามีนักรังสีเทคนิคเพียงพอ ถึงทำได้”

มาในบริบทของ คณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ศ.พญ.จิรพร ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าในปีการศึกษาหนึ่งเราจะผลิตนักรังสีเทคนิคได้ประมาณ 40 คน เรียนหลักสูตร 4 ปี ในปีหน้า เราจะได้บัณฑิตรุ่นแรกประมาณ 36 คน ซึ่งก็ต้องทำใจว่าบุคลากรเหล่านี้จะละลายไปในตลาดงาน
“สำหรับโรงเรียนนักอัลตร้าซาวน์ทางการแพทย์ หรือโรงเรียนผลิตนักรังสีเทคนิค ของ คณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ได้เปิดมาเป็นเวลา 3 ปี แล้ว”
“ความพิเศษของการเรียนการสอนที่นี่ จะไม่เหมือนที่อื่น เพราะส่วนใหญ่ การเรียนการสอนของสาขาวิชารังสีเทคนิคทั่วไป ก็จะนำนักรังสีเทคนิคและนักฟิสิกส์การแพทย์ หรือผู้ที่จบปริญญาเอกด้านฟิสิกส์ไปเป็นอาจารย์ แต่โรงเรียนผลิตนักรังสีเทคนิค ที่ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ จะมีรังสีแพทย์ เป็นอาจารย์ร่วม นี่ถือเป็นจุดเด่นของหลักสูตรที่นี่ที่ไม่เหมือนที่อื่นเลย”
“เพราะเราเชื่อมั่นในแนวคิดที่ว่า นักรังสีเทคนิค ทำหน้าที่เพื่อช่วยคนไข้ เขาจึงควรได้รับการสอนให้ได้เข้าใจเรื่องการแพทย์ การวินิจฉัยโรค ที่เป็นในด้านคลินิก ซึ่งเมื่อไปประกอบกับความรู้ด้านรังสีเทคนิคที่เขาเรียนมาแล้ว ย่อมจะเป็นนักรังสีเทคนิคที่สมบูรณ์ ได้”

เผยที่มา ความร่วมมือครั้งสำคัญ เพื่อผลิตนักรังสีเทคนิค ตอบสนองความต้องการในพื้นที่อีอีซี

ถ้าโฟกัสไปที่ในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ อีอีซี ศ.พญ.จิรพร ย้ำชัดว่า
“ที่ผ่านมา ยังไม่มีสถาบันการศึกษาที่ผลิตนักรังสีเทคนิคเลย แม้กระทั่งที่ มหาวิทยาลัยบูรพา หรือ ม.บูรพา ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาหลักในเขตพื้นที่อีอีซี นี่จึงเป็นที่มาของการร่วมมือกัน ทำหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค ระหว่าง คณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ & คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา เพราะเห็นตรงกันถึงความสำคัญของการพัฒนาโรงเรียนผลิตนักรังสีเทคนิคขึ้นมาในพื้นที่อีอีซี”
“ความร่วมมือเปิดหลักสูตรในครั้งนี้ ทาง คณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ทำหน้าที่เป็นเหมือนพี่เลี้ยง เพราะทางคณะฯมีความพร้อมเฉพาะทางในด้านการผลิตนักรังสีเทคนิค ซึ่งสามารถมาเสริมกับทางคณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา ที่มีความพร้อมด้านการสอนศาสตร์วิทยาศาสตร์พื้นฐาน ใน 2 ปีแรก ของหลักสูตรได้”
ด้วยเหตุผลอันสมคควรนี้ จึงนำมาสู่การตัดสินใจเพิ่มโควต้าการผลิตนักรังสีเทคนิค ของทางราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ เพิ่มอีกปีการศึกษาละ 20 คน ตามจำนวนการรับนักศึกษาในหลักสูตรใหม่นี้ โดยมีหลักเกณฑ์กำหนดชัดเจนว่าผู้สนใจที่จะสมัครเรียนหลักสูตรนี้ ต้องมีภูมิลำเนาจากในพื้นที่อีอีซีและพื้นที่ใกล้เคียง

“โดย 2 ปีแรก ให้เรียนศาสตร์ด้านวิทยาศาสตร์ที่ ม.บูรพา เพื่อให้เขาผูกพันกับ ม.บูรพา และมาเรียนอีก 2 ปี ซึ่งเป็นความรู้เฉพาะทางด้านวิชาชีพนักรังสีเทคนิคที่ คณะเทคโนโลยีวิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาลัยวิทยาศาสตร์การแพทย์เจ้าฟ้าจุฬาภรณ์ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์”

“นอกจากนั้น เรายังกำหนดให้มีรังสีแพทย์ที่มีคุณสมบัติพร้อมที่จะเป็นอาจารย์ผู้สอนในหลักสูตรนี้จากทางฝั่งอีอีซีเข้ามาร่วมเป็นอาจารย์พิเศษ ดูแลนักศึกษา และพอถึงเวลาที่ผู้เรียนต้องฝึกงานให้ไปฝึกงานในโรงพยาบาลที่อยู่ในพื้นที่อีอีซี

ล่าสุดเรามีรังสีแพทย์ที่ปฏิบัติงานอยู่ในพื้นที่อีอีซีตอบรับมาร่วมเป็นอาจารย์ผู้สอนทั้งหมด 7 คน และมีนักรังสีเทคนิคมาร่วมเป็นอาจารย์พิเศษสอนนักศึกษาในหลักสูตรนี้อีก 5 คน”
“ส่วนหลักเกณฑ์ในการรับนักศึกษา ในปีนี้เราเปิดรับ TCAS จำนวน 20 คน และวางแผนไว้ว่าในปีการศึกษาหน้าและปีการศึกษาต่อไปจะรับนักศึกษาเพิ่มอีกปีละ 5 คน จนกระทั่งในปีที่ 5 ทาง คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา จะสั่งสมองค์ความรู้ที่เราได้ทำหลักสูตรร่วมกันนี้ และเปิดสาขาวิชารังสีเทคนิคขึ้น ภายใต้คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา ได้”
“โดยในระหว่างพัฒนาหลักสูตรนี้ร่วมกัน นอกจากจะเป็นการผลิตนักรังสีวิทยาตอบสนองความต้องการบุคลากรด้านนี้ในพื้นที่อีอีซีแล้ว ยังเป็นการพัฒนาอาจารย์ด้านรังสีเทคนิคด้วย เพราะระหว่างเปิดหลักสูตรก็จะเกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกันด้วย”

เปิดความพร้อมของ คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา กับการเป็นผู้นำด้านหลักสูตรรังสีเทคนิค แห่งอีอีซี

ด้าน ผศ.ดร.มารุต ตั้งวัฒนาชุลีพร คณบดีคณะสหเวชศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา ได้กล่าวเสริมถึงความต้องการบุคลากรผู้เชี่ยวชาญด้านรังสีเทคนิคในพื้นที่อีอีซี ก่อนที่จะแสดงให้เห็นถึงความพร้อมของทางคณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา ที่ในอีก 5 ปีข้างหน้า วางแผนว่าจะเปิดสาขาวิชารังสีเทคนิคขึ้น เป็นสาขาใหม่ในคณะสหเวชศาสตร์ ด้วย
“ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา พื้นที่ภาคตะวันออกเป็นพื้นที่ที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูงมาก และเมื่อมีการเดินหน้าโครงการอีอีซี จึงมีประชากรเดินทางหลั่งไหลเข้ามาในภูมิภาคนี้เยอะมากด้วยเช่นกัน ดังนั้น ในการเตรียมความพร้อมด้านการแพทย์ เราจึงต้องการนักรังสีเทคนิคเพื่อมาปฏิบัติหน้าที่ในภูมิภาคนี้จำนวนมาก”
“นี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ทาง ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ และ คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา มาจับมือกันเพื่อสร้างหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขารังสีเทคนิค ขึ้น เพื่อผลิตนักรังสีเทคนิคตอบสนองความต้องการเฉพาะในภูมิภาคนี้นั่นเอง”
“โดยในบริบทของคณะสหเวชศาสตร์ เรามีความพร้อมที่จะเป็นแหล่งศึกษาของผู้เรียนในหลักสูตรนี้ 2 ปีแรก ซึ่งเราจะปูพื้นฐานด้านวิทยาศาสตร์ที่จำเป็นให้กับผู้เรียน”

“แม้ว่า คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา จะมีอายุเพียงแค่ 10 ปี คือ เปิดทำการเรียนการสอนมา 10 ปี แต่ก่อนหน้าที่จะตั้งเป็นคณะนี เราเป็นส่วนหนึ่งของคณะวิทยาศาสตร์ และเป็นภาควิชาวิทยาศาสตร์การแพทย์ ซึ่งถ้านับตั้งแต่เราเป็นภาควิชา อายุของเราคือ 21 ปี”
“นอกจากนี้ ที่ผ่านมา คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา ยังได้เป็นผู้สอนวิชา Pre-clinic ให้กับสถาบันการศึกษาสายวิทยาศาสตร์สุขภาพในภูมิภาคตะวันออกนี้แทบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็น คณะแพทยศาสตร์ คณะเภสัชศาสตร์ คณะพยาบาล คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา คณะสาธารณสุข ในมหาวิทยาลัยบูรพาเอง
“รวมถึงเรายังสอนวิชาเดียวกันนี้ให้กับ วิทยาลัยสาธารณสุขสิรินธร วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ในภูมิภาคนี้ และสอนให้กับคณะพยาบาล ของมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี ด้วย”

“ด้วยประสบการณ์การสอนในรายวิชานี้ ทำให้เรามั่นใจว่าคณะฯมีความแข็งแกร่งในด้านการสอนสาขาวิชานี้มากที่สุดในภาคตะวันออก และนี่ก็เป็นเหตุผล ว่าทำไมเราจึงคิดที่ต่อยอดในความเข้มแข็งด้านวิชาการที่เรามี เพื่อสร้างหลักสูตรรังสีเทคนิคนี้ขึ้นมา”

แต่การจะเดินหน้าเปิดหลักสูตรรังสีเทคนิคในนาม คณะสหเวชศาสตร์ ม.บูรพา ในเวลานี้ ผศ.ดร.มารุต ได้กล่าวตามตรงว่า ทางคณะฯก็ยังไม่มีความพร้อมทั้งบุคลากรผู้สอนและเครื่องไม้เครื่องมือทำการเรียนการสอนด้วย
“อย่างไรก็ตาม การที่เราร่วมมือทำหลักสูตรนี้กับทาง ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ เพราะต้องยอมรับว่าการเปิดหลักสูตรผลิตนักรังสีเทคนิค ในระดับปริญญาตรี 4 ปี นั้น ต้องใช้เงินลงทุนในการสร้างสถานที่เรียน อุปกรณ์ เครื่องมือต่างๆ เป็นระดับเกือบ 100 ล้านบาท ซึ่งเงินงบประมาณก้อนนี้นับว่ามหาศาล การจะมาลงทุนในส่วนนี้ใน ม.บูรพา อาจยังไม่เหมาะสมนักในเวลานี้”
“ดังนั้น เราจึงคิดว่าการไปร่วมมือกับ ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ซึ่งมีความพร้อมด้านสถานที่ อุปกรณ์ อาจารย์เฉพาะทางด้านรังสีเทคนิค น่าจะเป็นวิธีที่ดีกว่า”
“เพราะเรามองว่า การจะสร้างหลักสูตรที่มั่นคง ไม่ได้มีเพียงแค่การไปขอเงินงบประมาณของประเทศชาติมาสร้างหลักสูตรเท่านั้น แต่เราสามารถไปขอความร่วมมือจากสถาบันการศึกษาที่เขาพร้อมกว่าเรา ให้มาช่วยเป็นพี่เลี้ยง และพัฒนาหลักสูตรร่วมกัน โดยเราจะใช้เวลา 5 ปี ก่อนที่เราจะเปิดสาขาวิชารังสีเทคนิคเป็นของตนเองนี้ ในการเรียนรู้ร่วมกันกับทางราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ที่มีความเชี่ยวชาญด้านการผลิตนักรังสีเทคนิคมาอยู่แล้ว”
“ขณะเดียวกัน ช่วงเวลา 5 ปีนี้ ก็เป็นการรอให้คณะแพทยศาสตร์ ม.บูรพา มีความพร้อม มีเครื่อง CT Scan และเครื่อง MRI ที่พอเพียงสำหรับการศึกษาเรียนรู้ของนิสิต ในทางกลับกัน ถ้ายืนยันจะเปิดตอนนี้ ทางคณะแพทยศาสตร์ ม.บูรพา ก็ยังไม่มีเครื่อง MRI ที่พร้อมให้นิสิตเข้าไปเรียนรู้ใน ปี 3-ปี 4 นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมในตอนนี้เราจึงได้ไปอาศัยทาง ราชวิทยาลัยจุฬาภรณ์ ซึ่งมีความพร้อม มีเครื่องมือที่กล่าวมานี้ เพื่อเรียนรู้ก่อนนั่นเอง”
“ส่วนในเรื่องของสถานประกอบการที่เราจะส่งนิสิตไปฝึกงาน ก็ต้องบอกว่าเรามีเครือข่ายกับหลายแห่งในภูมิภาคนี้ จากการที่คณะสหเวชศาสตร์ได้เปิดสอน 5 สาขาวิชา คือ วิทยาศาสตร์การแพทย์ กายภาพบำบัด เทคนิคการแพทย์ พยาธิวิทยา และโภชนบำบัด ทำให้เราได้มีการส่งนิสิตของเราไปฝึกงาน และได้แทรกซึมไปในหลายโรงพยาบาลใหญ่ๆในภาคตะวันออกไปแล้ว และแต่ละแห่งก็มีผลตอบรับกับนิสิตที่เราส่งไปฝึกงานเป็นอย่างดี”
“นี่จึงเป็นการปูทางให้ เมื่อเราเปิดหลักสูตรรังสีเทคนิค และส่งนิสิตในหลักสูตรนี้ไปฝึกงาน จึงคาดว่าทุกสถานประกอบการในภูมิภาคนี้จะมีความยินดีมาก”

สำหรับหลักสูตรนี้ ได้เปิดรับสมัคร TCAS รอบ 5 จำนวน 20 คน โดยจะรับสมัครทางออนไลน์ http://e-admission.buu.ac.th ระหว่างวันที่ 9-12 มิถุนายน 2563 ซึ่งคุณสมบัติสำคัญของผู้สมัครเข้าเรียนในหลักสูตรนี้ จะต้องมีภูมิลำเนาตามทะเบียนบ้าน หรือเป็นผู้สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนในภาคตะวันออกและในพื้นที่พัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออก จำนวน 12 จังหวัด ได้แก่ จันทบุรี ฉะเชิงเทรา ชลบุรี ตราด นครนายก ปราจีนบุรี พระนครศรีอยุธยา ระยอง ลพบุรี สมุทรปราการ สระแก้ว และสระบุรี
ทั้งนี้ ถ้าผู้สมัครมีทะเบียนบ้านอยู่ในเขตอีอีซี จะมีโอกาสได้รับการพิจารณาและได้คะแนนเพิ่ม 5 เปอร์เซ็นต์ ที่กำหนดเช่นนี้ ผศ.ดร.มารุต ย้ำว่าเพราะเราต้องการผลิตบุคลากรที่มีภูมิลำเนาอยู่ในพื้นที่อีอีซี และคาดหวังว่าเมื่อพวกเขาเรียนจบจะทำงานเป็นนักรังสีเทคนิคอยู่ในภูมิภาคนี้ เพื่อตอบสนองปัญหาความขาดแคลนคนทำงานในวิชาชีพนี้ในพื้นที่นั่นเอง

ในยุคที่ ความร่วมมือ คือกุญแจสำคัญ ขับเคลื่อนการพัฒนาและทำให้เราก้าวผ่านวิกฤตไปด้วยกันได้ มาอัปเดตไอเดียจากความร่วมมือดีๆเพิ่มเติม ที่นี่

หนุน ‘คนตัวเล็ก’ ผลิตชิ้นส่วนเครื่องบินป้อนกองทัพอากาศ

“ชีวิตวิถีใหม่” Thai Rider “ม้าเร็ว” อาสาคลายทุกข์ “ยุค COVID”

ยุทธศาสตร์ “Digital Soft Power” โอกาสของประเทศไทยในยุคโควิด

Previous article“สุดแค้น แสนรัก” ฉบับโดนัลด์ ทรัมป์ vs ทวิตเตอร์  
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.154/63
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์