“เต้นกิน รำกิน” คือความเชื่อในแง่ลบของสังคมไทยที่มีต่ออาชีพ “ศิลปิน” ในอดีต
ทว่า ในปัจจุบัน ด้วยเม็ดเงินมหาศาล และโอกาสในการต่อยอดไปสู่ธุรกิจที่เกี่ยวเนื่องกับวงการบันเทิงมากมาย ทำให้ทัศนคติของผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีต่อวิชาชีพในสาย Entertainment Industry เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเป็นอย่างมาก
ความเชื่ออีกชุดหนึ่งซึ่งมีความจริงสนับสนุนก็คือ “อาชีพดารา” นั้น “ไม่มีโรงเรียนสอน” ครับ
ดาราที่ประสบความสำเร็จถ้าไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ ก็มักเติบโตผ่านระบบไต่เต้ามาในวงการ
แต่ทุกวันนี้ กลับกลายเป็นว่า มี “โรงเรียนดันดารา” เกิดขึ้นมากมาย เพื่อรองรับ “วิชาชีพนักแสดง” ผ่านระบบการจัดการศึกษาสมัยใหม่ที่ได้รับการรับรองจากภาครัฐ
เพราะระบบการจัดการศึกษาในปัจจุบัน เปลี่ยนโฉมหน้าไปจากอดีตเป็นอย่างมาก

เห็นได้จากการก่อตั้งสถาบันการศึกษาเฉพาะทางขึ้นอย่างมากมาย เพื่อตอบโจทย์ความต้องการกำลังคนในอุตสาหกรรมสมัยใหม่ ที่เน้นการประยุกต์ใช้ “นวัตกรรม” หรือ “เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร” เป็นตัวขับเคลื่อนธุรกิจทั้งภาคการผลิตสินค้า และบริการ
หากพิจารณาแนวโน้มการก่อตั้งสถาบันการศึกษาดังกล่าวในต่างประเทศ จะเห็นได้ว่า มีหลักสูตรมากมายหลายแบบให้เลือก
โดยสถาบันการศึกษาเฉพาะทางที่กล่าวมา รู้จักกันในชื่อของ มหาวิทยาลัยบรรษัท ซึ่งเป็นสถาบันการศึกษาที่องค์กรภาคธุรกิจจัดตั้งขึ้น เป้าหมายคือการผลิตทรัพยากรมนุษย์ให้ตรงกับความต้องการของหน่วยงานนั้นๆ
อาทิ Hamburger University ของ McDonald’s หรือ Disney Institute ของ Walt Disney และ Apple University ของ Apple Inc.
Best Practice
สถาบันการแสดงที่สร้างบุคลากรบันเทิงระดับโลกประดับฟากฟ้าดาราอินเตอร์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดเห็นจะเป็น Juilliard แห่งมหานครนิวยอร์ค
Juilliard เป็นสถาบันเก่าแก่ที่ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1905 ผลิตซูเปอร์สตาร์ป้อนวงการฮอลลีวูดชื่อดังมาแล้วหลายพันคน

อาทิ Robin Williams, Christopher Reeve, Kevin Spacey, Val Kilmer, Laura Linney นอกจากหลักสูตรการแสดงแล้ว Juilliard ยังมีชื่อเสียงด้านการผลิตคนดนตรี และหลักสูตรคนเบื้องหลังอีกด้วย
Royal Academy of Dramatic Art แห่งมหานครลอนดอน ก่อตั้งก่อน Juilliard เพียง 1 ปี แต่ยังคงความทันสมัย
นอกจากหลักสูตรการแสดงยังมีหลักสูตรด้านบันเทิงที่หลากหลาย อาทิ ผู้กำกับการแสดง นักเขียนบท ฝ่ายศิลป์

โดยที่นี่จะเน้นไปที่การแสดงละครเวทีซึ่งเป็นอัตลักษณ์ของอังกฤษ สถาบันแห่งนี้ได้ สร้างซูเปอร์สตาร์ประดับวงการบันเทิงโลกมาแล้วมากมาย เช่น Vivien Leigh, Sir Kenneth Branagh, Sir Anthony Hopkins, Alan Rickman
ข้ามมาทางฝั่ง Down Under กันบ้าง กับ National Institute of Dramatic Art แห่งมหานครซิดนีย์ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1958

สถาบันแห่งนี้ เน้นไปที่หลักสูตรการแสดง อันมีผลผลิตชื่อดังหลายต่อหลายคน อาทิ Mel Gibson, Cate Blanchett, Judy Davis, Toni Collette และสุดยอดผู้กำกับ Baz Luhrmann
ทางฟากญี่ปุ่น โดดเด่นเป็นสง่าก็ต้อง Tokyo University of the Arts ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ. 1949 ผลิตศิลปินแดนอาทิตย์อุทัยมาแล้วนับพันคนใน 3 สาขาหลักคือ ทัศนศิลป์ ดนตรี และศิลปะการแสดง

นักศึกษาที่จบจากสถาบันแห่งนี้มีชื่อเสียงระดับโลกหลายคน เช่น Taki Rentaro, Teshigahara Hiroshi, Takeshi Kitano, Sakamoto Ryuichi, Masashi Hamauzu
ฝั่งเกาหลีใต้ก็ไม่น้อยหน้า เพราะมี Korea National University of Arts หรือ K-ARTS ที่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1993

K-ARTS มีหลักสูตรการเรียนการสอนด้านงานบันเทิงมากมาย อาทิ สาขาการแสดง การเต้น การละคร การโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ดนตรี ทัศนศิลป์ ผลิตบุคลากรมาแล้วมากมายหลายพันคน
นอกจากสถาบันเก่าแก่แห่งนี้แล้ว ปัจจุบัน เกาหลีใต้ได้เกิดกระแสโรงเรียนการแสดงเฉพาะทางเปิดขึ้นมากมายเพื่อรองรับอุตสาหกรรมบันเทิง เช่น Hallyu ซึ่งเป็นธุรกิจซุป’ตาร์บันเทิงที่รัฐบาลเกาหลีใต้ให้การสนับสนุนอย่างเต็มตัว
โรงเรียนซุป’ตาร์แบบไทยไทย
กล่าวสำหรับในประเทศไทย ทุกวันนี้ ได้มีก่อตั้งสถาบันการศึกษาเฉพาะทางขึ้นอย่างกว้างขวาง ไม่ว่าจะเป็น สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ ของ เครือเจริญโภคภัณฑ์ หรือ โรงเรียนกำเนิดวิทย์ ของกลุ่ม ปตท.


โดยหากจะจำเพาะเจาะจงลงไปใน Entertainment Business หรือ Content Industry ในยุค Thailand 4.0
บ้านเราได้มีการจัดตั้งสถาบันการศึกษาเพื่อผลิต “กำลังคน” ในสาย “ธุรกิจบันเทิง” หลายแห่ง
อาทิ สถาบันกันตนา โรงเรียนภัทราวดี หัวหิน สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล โรงเรียนภาพยนตร์กรุงเทพ
และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิทยาลัยดนตรีและศิลปะการแสดงแห่งเอเชีย มหาวิทยาลัยสยาม
ยังไม่นับคณะนิเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำ ทั้งของภาครัฐและเอกชน แบบดั้งเดิมอีกหลายแห่ง

ในจำนวนนี้ ดูเหมือน “สถาบันกันตนา” จะมีหลักสูตรที่ค่อนข้างครอบคลุมในสายการผลิตบุคลากรเพื่อป้อนให้กับ “วงการบันเทิง” มากที่สุด
ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนสอนการแสดงที่มีหลักสูตรอย่างหลากหลายให้เลือกสำหรับผู้เรียนทุกช่วงวัย ทั้งการแสดงละครโทรทัศน์ และภาพยนตร์ นอกจากนี้ ยังมีหลักสูตรการเขียนบท หลักสูตรผู้กำกับการแสดง
มีแม้กระทั่ง หลักสูตรการแต่งหน้าและทำผมเพื่องานแสดง และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลักสูตรการสร้างภาพยนตร์ Animation
นอกจากคณะนิเทศศาสตร์ในมหาวิทยาลัยต่างๆ และสถาบันกันตนาแล้ว ในปัจจุบันบ้านเรามีสถาบันการศึกษาเพื่อคนบันเทิงหลายแห่งดังที่กล่าวไป
โรงเรียนภัทราวดี หัวหิน นั้น เน้นไปที่ศิลปะการแสดงละครเวที ขณะที่ สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ เน้นไปที่การจัดการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเพื่อการบริหารงานทางด้านศิลปะ
ส่วน วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ ก็เน้นไปที่การผลิตบุคลากรทางด้านดนตรี มหาวิทยาลัยมหิดล โดยเฉพาะดนตรีคลาสสิกและดนตรีสากล หรือ โรงเรียนภาพยนตร์กรุงเทพ ซึ่งเป็นสถาบันน้องใหม่ที่มีหลักสูตรเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่ครอบคลุม
แต่ทั้งหมดนี้ ดูเหมือนว่า วิทยาลัยดนตรีและศิลปะการแสดงแห่งเอเชีย มหาวิทยาลัยสยาม จะมาแรงแซงทางโค้ง



ความโดดเด่นของ วิทยาลัยดนตรีและศิลปะการแสดงแห่งเอเชีย มหาวิทยาลัยสยาม ที่ประกาศตัวเป็น SUPERSTAR COLLEGE OF ASIA ย่อมมีความท้าทาย
โดยเฉพาะการตั้งเป้าหมายของการเป็น ‘วิทยาลัยระดับอุดมศึกษาแห่งแรกใน ASEAN’ ที่เปิดสอนในสายนี้ และแห่งที่สามในเอเชีย ถัดจากเกาหลีใต้และญี่ปุ่น
โดยมีหลักสูตรครอบคลุมงานบันเทิงทุกสาขา อาทิ College Of Music Performing Arts Entertainment Business Management and Communications
บทสรุป
ในปัจจุบัน นอกจากสถาบันศิลปะการแสดงหลักๆ ของโลกที่เก่าแก่และมีชื่อเสียงได้รับการยอมรับมานับร้อยปีแล้ว
ทุกวันนี้ มีโรงเรียนเฉพาะทางที่เปิดสอนหลักสูตรการแสดงร่วมสมัยมากมาย โดยเน้นไปที่หลักสูตรระยะสั้นและระยะปานกลาง โดยไม่สนใจปริญญา
เป้าหมายสำคัญคือ การเข้าไปประกอบอาชีพในวงการบันเทิงที่มีเม็ดเงินมหาศาลรออยู่ หากได้โอกาสเหมาะสม และโชคชะตา หรือที่เรียกว่าดวงดีก็อาจดังเป็นพลุแตกได้เพียงชั่วข้ามคืน
ทำให้โรงเรียนการแสดงเฉพาะทางเหล่านี้ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดไม่ว่าจะในจีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง ไต้หวัน หรือแม้กระทั่งญี่ปุ่น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งก็คือ เกาหลีใต้

ประเทศไทยเองก็หนีไม่พ้นกระแสเหล่านี้ ที่จะเห็นได้ว่าเมื่อมีการจัดการประกวดต่างๆ ในวงการบันเทิงโดยเฉพาะการประกวดร้องเพลง จะมีเยาวชนจำนวนมากให้ความสนใจชนิดที่เรียกว่ามืดฟ้ามัวดิน
ประกอบกับการเปิดสถาบันการศึกษาเฉพาะทางเพื่อสร้างบุคลากรทางด้านการแสดงเพื่อรองรับอุตสาหกรรมบันเทิงที่กำลังเติบโต
ไม่ว่าจะเป็น Analog Content หรือ Digital Content ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมก็ตาม
เพราะโรงเรียนการแสดงเหล่านี้ได้กลายเป็นฟันเฟืองสำคัญของธุรกิจบันเทิงไทยและอุตสาหกรรมบันเทิงระดับโลกไปแล้วนั่นเอง
ทำความเข้าใจเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ‘มหาวิทยาลัยบรรษัท’
ดร.จักรกฤษณ์ สิริริน : Skills Mismatch ทักษะงานไม่ใช่ แก้ได้ด้วยโมเดล ‘มหาวิทยาลัยบรรษัท’











