กลยุทธ์พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ขับไล่ “ความยากจน” ให้พ้นจากแดนมังกร

แม้ว่า ปี 2020 จะเป็นปีแห่งฝันร้ายของชาวจีนแผ่นดินใหญ่ที่ต้องเผชิญกับวิกฤตโรคระบาดเป็นประเทศแรกในโลก ทว่าในปีนี้ ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นในหน้าประวัติศาสตร์ของจีนมากมายอีกด้วย หนึ่งในนั้น คือ ในช่วงปลายปี 2020 นี้เอง ที่มีรายงานข่าวออกมาอย่างต่อเนื่องว่า หลายมณฑลของจีนได้ประกาศปลดแอกตัวเองออกจาก ความยากจน ที่ฝังรากลึกในชีวิตชาวจีนมาเป็นเวลานาน

จากบทความ เรื่อง “ไขรหัส 4 กลยุทธ์ ที่ทำให้นโยบายลดความยากจนของจีนประสบความสำเร็จ” โดย Dr. Wang Daoming ภูมิพัฒณ์ พงศ์พฤฒิกุล และวราวุฒิ เรือนคำ ซึ่งเผยแพร่ในเว็บไซต์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต (28 สิงหาคม 2563) ระบุข้อมูลทางสถิติที่ยืนยันได้ถึง กลยุทธ์ขับไล่ “ความยากจน” ให้พ้นจากประเทศจีน ซึ่งได้ดำเนินการในช่วง 3 ทศวรรษที่ผ่านมาว่า

จำนวน “คนจน” ในประเทศจีน ลดลงอย่างต่อเนื่องในรอบ 30 ปีที่ผ่านมา โดยในปี 1990 มีคนจนในประเทศจีนสูงถึง 752 ล้านคน ที่มีค่าใช้จ่ายต่อวันต่ำกว่า 1.9 ดอลลาร์ต่อวัน (58 บาท/วัน โดยประมาณ) ซึ่งในระยะเวลา 10 ปีต่อมา มีคนจนลดลงเหลือ 405 ล้านคน (ลดลง 46% จากปี 90)
และข้อมูลล่าสุดในปี 2016 มีจำนวนคนจนเหลือในประเทศจีนเพียง 7 ล้านคนเท่านั้นคิดเป็นสัดส่วนเพียงร้อยละ 0.5 ของคนจีนทั้งหมด ซึ่งถือว่าเป็นจำนวนที่ต่ำมากเมื่อเทียบกับหลายๆ ประเทศที่มีระดับการพัฒนาใกล้เคียงกันและเทียบกับเวลาพัฒนาเพียง 30 ปีเท่านั้น
ว่ากันว่า การวางนโยบายแก้จนตรงเป้า คือ Key success ของจีน ที่นำมาสู่ผลลัพธ์ที่ไม่น่าเชื่อ โดยนโยบายนี้มีวิธีการและกลไกที่เกี่ยวข้องหลายประการ อาทิกลไกการชี้นำการทำงาน การระดมทรัพยากร การระบุกลุ่มเป้าหมายกลไกการปฏิบัติและการประเมินโดยบุคคลภายนอกที่เป็นอิสระ เป็นต้น
วิธีการและกลไกดังกล่าวได้เปลี่ยนแนวทางในการแก้ไขปัญหาความยากจนแบบดั้งเดิมของสาธารณรัฐประชาชนจีน และเกิดผลดีต่อคนจนและการแก้ไขปัญหาความยากจนของจีนอย่างมีประสิทธิภาพ
เพื่อให้เห็นภาพกว้างของกลยุทธ์พลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ขับไล่ “ความยากจน” ให้พ้นจากแดนมังกร เราขอรวบรวมหลากมิติ ทั้ง นโยบายภาครัฐ และการส่งเสริมทุกด้าน ของจีนเพื่อนำประชากรให้หลุดพ้นจากความยากจน พร้อมผลลัพธ์ที่น่าทึ่ง ซึ่งบทเรียนเหล่านี้ล้วนเป็นประโยชน์ต่อการนำมาปรับใช้วางแนวทางขจัดความยากจน สร้างความเท่าเทียม ให้กับประเทศไทยได้เช่นกัน

4 ขั้นตอน สร้างไทม์ไลน์ นำสู่การขจัด ความยากจน อย่างตรงเป้า

หากอ้างอิงตามบทความ เรื่อง “การนำนโยบายแก้จนตรงเป้าไปปฏิบัติของสาธารณรัฐประชาชนจีน” โดย หวัง จวินตัน และ กฤชวรรธน์ โล่ห์วัชรินทร์ นักวิชาการจาก วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งตีพิมพ์อยู่ใน วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ ปีที่ 18 ฉบับที่ 1 จะรู้ได้ในเบื้องต้นถึงความตั้งใจของรัฐบาลจีนที่ส่งต่อกันมาทุกสมัยกับการขจัด ความยากจน โดยระบุว่า การขจัดความยากจนเป็นอุดมคติของมนุษย์มาตั้งแต่สมัยโบราณ และเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชนทุกประเทศในการดำรงชีวิตอย่างมีความสุข

กอปรกับ จากถ้อยความที่บทความเรื่อง “ไขรหัส 4 กลยุทธ์ ที่ทำให้นโยบายลดความยากจนของจีนประสบความสำเร็จ” ที่ได้อ้างอิงไปแล้วข้างต้น ได้จัดไทม์ไลน์ความพยายามในการลดความยากจนของจีนซึ่งแบ่งเป็น 4 ขั้นตอนที่สำคัญด้วยกัน
โดยผู้เขียนบทความนี้ได้เกริ่นก่อนว่าประเทศจีนเริ่มการลดความยากจนด้วยวิธีการช่วยเหลือประชาชนยากจนในรูปแบบสวัสดิการที่เท่าเทียมกันระหว่าง ค.ศ. 1949 -1977 ด้วยการเน้นให้ชุมชนและประชาชนช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นหลัก รวมทั้งความช่วยเหลือจากภาครัฐ เช่น การปฏิรูประบบการจัดสรรที่ดินในชนบท ด้วยการแจกอุปกรณ์เครื่องมือทำการเกษตร และทางรัฐบาลรับผิดชอบเลี้ยงคนยากจนบางส่วน ตั้งแต่ในช่วงหลังจาก ค.ศ. 1979 เป็นต้นมา และความตั้งใจในการขจัดความยากจนให้กับประชากรจีน ก็เริ่มต้นมาตั้งแต่นั้น โดยมีไทม์ไลน์ดังนี้
  • ระหว่าง ค.ศ. 1979-1985 : ดำเนินการลดความยากจนจากการปฏิรูประบบ อนุญาตชาวนาทำสัญญาเช่าที่ดินของรัฐส่งผลผลิตส่วนหนึ่งให้แก่รัฐบาลเพื่อเป็นค่าเช่าที่ดิน ส่วนที่เหลือสามารถจัดการเองตามความต้องการ
  • ระหว่าง ค.ศ.1986-2007 : ดำเนินการลดความยากจนด้วยการพัฒนาและจัดตั้งคณะกรรมการลดความยากจนระดับส่วนกลางและมณฑล กำหนดแนวทางการลดความยากจนโดยการอาศัยทรัพยากรท้องถิ่น พัฒนาการผลิตด้วยตัวเอง ปรับชีวิตความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน สิ่งแวดล้อมด้านชีวกายภาพ คุณภาพชีวิตของประชาชนยากจนและศักยภาพโดยรวม เพื่อเปลี่ยนสภาพด้อยพัฒนาของเขตพื้นที่ยากจนอย่างเป็นขั้นตอนและสร้างความสมดุลการพัฒนาของท้องถิ่น
  • ระหว่าง ค.ศ. 2008-2012 : ใช้ 2 ระบบเพื่อลดความยากจน คือ ระบบการพัฒนาและระบบความช่วยเหลือเพื่อลดความยากจน แบ่งเขตพื้นที่ยากจนของประเทศให้เป็น 11 เขตพิเศษ เพื่อระดมกำลังลดความยากจน ในขณะเดียวกัน กำหนดมาตรการเพื่อรับรองให้ครอบครัวที่ยากจนมีโอกาสได้รับการศึกษาภาคบังคับ การรักษาพยาบาลขั้นพื้นฐานและการมีบ้านพักอาศัย เป็นต้น
  • ค.ศ. 2013 จนถึงปัจจุบัน : เป็นการลดความยากจนอย่างตรงจุด (Targeted Poverty Alleviation) อย่างจริงจัง

นโยบายแก้จนตรงเป้า Key success ปลดแอกความจนทั่วแดนมังกร
การดำเนินการตาม นโยบายแก้จนตรงเป้า เพื่อลดความยากจนอย่างตรงจุดของประเทศจีนเริ่มตั้งแต่ ค.ศ. 2013 (The state council leading group office of poverty alleviation and development [CAPD], 2013) มีเป้าหมายการลดความยากจนให้ครอบคลุมทุกครอบครัวและหมู่บ้านที่ยากจน สร้างกลไกลดความยากจนตรงจุดในระยะยาว ด้วยกลยุทธ์ 4 ด้านที่สำคัญ ดังต่อไปนี้
  • การพิสูจน์อย่างตรงจุด (精准识别)
เป็นการพิสูจน์ครอบครัวที่ยากจนและหมู่บ้านที่ยากจนเพื่อสร้างเป็นประวัติ โดยผ่านกระบวนการยื่นคำขอรับพิจารณา ประกาศต่อสาธารณะ การสุ่มตรวจ และตรวจสอบซ้ำ
ด้วยเกณฑ์การพิสูจน์ครอบครัวยากจนในชนบท กำหนดเส้นแบ่งความยากจนที่รายได้ 2,736 หยวน ต่อคนต่อปี (หรือ 12,400 บาท/คน/ปี โดยประมาณ) (CAPD, 2014) แต่ละมณฑลสามารถคัดเลือกจำนวนครอบครัวที่มีฐานะยากจนได้ตามสัดส่วนคนจน (Poverty Incidence) ที่สำนักงานสถิติแห่งชาติประกาศไว้เป็นรายมณฑลและบวกเพิ่มอีก 10%
และใช้กลไกของการสร้างประวัติครอบครัวที่ผ่านการพิสูจน์ จะบันทึกข้อมูลครอบครัวทั่วไป สาเหตุที่ทำให้ยากจน เจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบช่วยเหลือ แผนการช่วยเหลือ และผลการช่วยเหลือ รายชื่อครอบครัวที่ผ่านการพิสูจน์ในรอบแรกจะติดประกาศในหมู่บ้าน หลังจากนั้นยื่นขอพิจารณาต่อรัฐบาลท้องถิ่นเพื่อคัดเลือกครอบครัว ที่ยากจนทั้งอำเภอ และประกาศรอบที่ 2 หากไม่มีการคัดค้าน จะส่งไปยังคณะกรรมการลดความยากจนในท้องถิ่นเพื่อพิจารณาอนุมัติ
ส่วนเกณฑ์การพิสูจน์หมู่บ้านที่ยากจน พิจารณาตามรายได้โดยเฉลี่ยของสมาชิก หากต่ำกว่า 60%ของรายได้โดยเฉลี่ยต่อปีของมณฑล และหมู่บ้านไม่มี รายได้จากธุรกิจใด ๆ คณะกรรมการลดความยากจนในมณฑลจะส่งรายชื่อไปยังคณะรัฐมนตรีของประเทศจีนเพื่อขออนุมัติขึ้นทะเบียนเป็นหมู่บ้านที่ยากจน

  • การช่วยเหลือเพื่อลดความยากจนอย่างตรงจุด (精准帮扶)
เป็นการวิเคราะห์เชิงลึกถึงสาเหตุที่ทำให้ยากจนของครอบครัวและหมู่บ้านที่ผ่านการพิสูจน์แล้ว หลังจากนั้น กำหนดเจ้าหน้าที่รับผิดชอบโดยเฉพาะเพื่อจัดทำแผนการช่วยเหลือลดความยากจนรายครอบครัวและรายหมู่บ้าน พร้อมระดมกำลังดำเนินการตามแผน ตั้งแต่ รัฐบาลระดับเมืองและมณฑล เจ้าหน้าที่ที่จะได้รับการคัดเลือกให้ทำงานในคณะทำงาน และคณะทำงานประจำหมู่บ้าน
โดยมีโครงการหลักที่รัฐบาลส่วนกลางกำหนดเป็นแนวทาง 3 โครงการ ได้แก่
หนึ่ง โครงการการศึกษา จะมีหน่วยงานท้องถิ่นที่เกี่ยวข้องเข้ารวม เช่น หน่วยงานบริหารจัดการการศึกษา กรมสวัสดิการและกรมการคลัง เป็นต้น นักเรียนจากครอบครัวที่ยากจนของโรงเรียนอาชีวศึกษาชั้นกลางและชั้นสูง จะได้รับเงินอุดหนุนเพื่อชีวิตความเป็นอยู่ และทุนการศึกษาดอกเบี้ยต่ำ เพื่อให้คนรุ่นใหม่ของครอบครัวที่ยากจน มีทักษะในการทำงานและสร้างชีวิตที่ดีขึ้นด้วยตนเอง ส่งเสริมคนทำงานเรียนรู้ทักษะใหม่และเปลี่ยนอาชีพ จัดการฝึกอบรมทักษะที่จำเป็นในชนบทและสร้างผู้นำพ้นความยากจนในหมู่บ้านที่ยากจน

สอง โครงการสินเชื่อขนาดเล็ก จัดโดยหน่วยงานลดความยากจน การคลังและสถาบันการเงิน เพื่อปล่อยสินเชื่อให้แก่ครอบครัวยากจนที่ มีทักษะและความประสงค์ที่จะทำธุรกิจเอง สนับสนุนเปลี่ยนธุรกิจที่ไม่สามารถทำให้พ้นจากความยากจนได้
สาม โครงการอพยพเพื่อลดความยากจน จัดขึ้นสำหรับครอบครัวยากจนที่อยู่ในพื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยการพัฒนาต่อมีต้นทุนสูงในการพ้นจากความยากจน หรือมีความยากลำบากสูงที่จะพ้นจากความยากจนตามสภาพของพื้นที่ รัฐบาลท้องถิ่นสามารถวางแผนและจัดการให้อพยพไปยังที่อื่น โดยจัดการและดูแลปัญหาด้านการประกอบอาชีพ การศึกษา การรักษาพยาบาล สวัสดิการสังคมและการเข้าร่วมสังคมในที่อยู่อาศัยแห่งใหม่
  • การบริหารจัดการอย่างตรงจุด (精准管理)
เป็นการติดตามผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือพ้นจากความยากจนอย่างใกล้ชิด สร้างเครือข่ายฐานข้อมูลการลดความยากจนระดับประเทศ เพื่อแสดงพลวัตความก้าวหน้าในการลดความยากจน และสนับสนุนการวางแผนตัดสินใจสำหรับงานลดความยากจน
โดย CAPD ของคณะรัฐมนตรีได้สร้าง website การลดความยากจนแห่งประเทศ เพื่อแบ่งปันข้อมูลความต้องการ พร้อมสร้างความเชื่อมโยงระหว่างครอบครัวและหมู่บ้านที่ยากจน กับทรัพยากรลดความยากจนและผู้ที่มีความประสงค์ร่วมช่วยเหลือการลดความยากจนในสังคมซึ่งสามารถทำให้การจัดสรรทรัพยากรอย่างตรงจุดได้มากยิ่งขึ้น รัฐบาลท้องถิ่นในแต่ละระดับสร้างฐานข้อมูลย่อยตามความเหมาะสมของท้องถิ่นโดยรัฐบาลส่วนกลางเป็นผู้กำหนดโครงสร้าง (Top-level design)
  • การตรวจสอบอย่างตรงจุด (精准考核)
เป็นการตรวจสอบเชิงปริมาณในผลการทำงานตั้งแต่การพิสูจน์ครอบครัวและหมู่บ้านที่ยากจน การช่วยเหลือและบริหารจัดการลดความยากจนอย่างตรงจุด เพื่อรับรองการปฏิบัติงานในทุกระดับ ดำเนินการตามแนวทางนโยบายการลดความยากจนอย่างถูกต้อง

ชี้ชัดเกณฑ์การพ้นจากความยากจน ต้องครอบคลุมทุกระดับ
หลังจากการดำเนินการตามแนวทางนโยบายการลดความยากจน รัฐบาลจีนกำหนดเกณฑ์การพ้นจากความยากจนสำหรับครอบครัวและหมู่บ้านที่ได้รับความช่วยเหลือจากคณะกรรมการลดความยากจนในแต่ละระดับ เพื่อเป็นกลไกในการแสดงถึงการบรรลุเป้าหมายของการลดความยากจน ในปี 2016 โดยแยกเป็น 3 ประเภท คือ

  1. ประชาชนที่ยากจน จะพิจารณาเป็นครอบครัว หากครอบครัวมีรายได้ประจำสุทธิต่อคนเกินเกณฑ์มาตรฐานช่วยเหลือเพื่อลดความยากจนพร้อมสามารถได้รับการรับรองในด้านการศึกษาภาคบังคับ การรักษาพยาบาลขั้นพื้นฐานและมีบ้านพักอาศัย ให้ถือว่าพ้นจากความยากจนแล้วครอบครัวที่พ้นจากความยากจนจะต้องได้รับการเสนอชื่อจากหมู่บ้าน ผ่านการตรวจสอบจากคะณทำงานลดความยากจนประจำหมู่บ้าน ได้รับความยินยอมจากครอบครัวที่ถูกเสนอชื่อ และประกาศในหมู่บ้านแล้วไม่มีการคัดค้าน จะได้รับการนำชื่อออกจากประวัติครอบครัวที่ยากจน
  2. หมู่บ้านที่ยากจน จะได้รับการพิจารณาในด้านสัดส่วนคนจนของสมาชิกเป็นหลัก โดยคำนึงถึงโครงสร้างพื้นฐาน การบริการสาธารณูปโภคการพัฒนาอุตสาหกรรมหมู่บ้าน รายได้ของหมู่บ้าน เป็นต้น หากสัดส่วนคนจนต่ำกว่า 2 % และไม่มีการคัดค้านหลังจากติดประกาศในอำเภอแล้วจะถือว่าพ้นจากหมู่บ้านที่ยากจนแล้ว
  3. อำเภอที่ยากจน หมายถึงอำเภอยากจนที่ได้รับความช่วยเหลือเป็นพิเศษ หรือเป็นอำเภอยากจนที่มีพื้นที่ติดต่อกันหลายอำเภอหากสัดส่วนคนจนลดเหลือน้อยกว่า 2% คณะกรรมการลดความยากจนของอำเภอสามารถเสนอต่อคณะกรรมการระดับเมือง เพื่อได้รับการตรวจสอบเบื้องต้นหลังจากนั้น ต้องผ่านการตรวจซ้ำจากคณะกรรมการระดับมณฑล เมื่อประกาศแล้วไม่มีการคัดค้าน ให้นำส่งคณะกรรมการลดความยากจนของคณะรัฐมนตรี หากคณะรัฐมนตรีตรวจสอบแล้วไม่พบปัญหา จะมอบหมายให้รัฐบาลมณฑลอนุมัติให้อำเภอเหล่านี้พ้นจากความยากจนอย่างเป็นทางการ

การใช้นโยบายการลดความยากจนอย่างตรงจุดของประเทศจีน ได้ประสบความสำเร็จหลายด้านตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ การประเมินผลการใช้นโยบาย ได้พบว่า การพิสูจน์อย่างตรงจุด ช่วยให้แบ่งคนยากจน ศึกษาความต้องการของครอบครัวและหมู่บ้านที่ยากจนอย่างถูกต้อง เช่น เจ้าหน้าที่ได้คัดคนที่ไม่ตรงตามเกณฑ์ความยากจนออก 12.8% เมื่อ ค.ศ. 2017 ซึ่งส่วนใหญ่เพราะครอบครัวมีรายได้เสริมจากแหล่งที่อื่น

ปี 2020 ปีแห่งการประกาศหลายอำเภอในจีน หลุดพ้นเกณฑ์ความยากจนได้แล้ว
ที่กล่าวมาทั้งหมด เป็นข้อมูลเชิงนโยบาย แต่เพื่อให้เห็นภาพ การลงมือทำจริงของรัฐบาลจีนที่ตั้งใจจะเดินหน้าลดความยากจนให้สำเร็จในทุกอำเภอ ทุกมณฑล ของประเทศจีน เรามีตัวอย่างกลยุทธ์การทำให้หลายพื้นที่ในจีน หลุดพ้นจากความยากจน แบบถาวร ที่ทางการจีนเดินหน้าลงมือทำจนได้ผล มาบอกกัน
  • ต้นแบบการลดความยากจนของ ยูนนาน ผ่านนโยบายเคลื่อนย้ายแรงงานและจับคู่ความร่วมมือ
ในช่วงปลายปี 2563 ที่ผ่านมา รัฐบาลมณฑลยูนนานแถลงข่าวเกี่ยวกับผลสำเร็จของการดำเนินงานด้านการลดความยากจนของมณฑล ซึ่งมณฑลได้ดำเนินนโยบายเคลื่อนย้ายถิ่นแรงงานตั้งแต่ปี 2558 เพื่อช่วยเหลือประชากรยากจนหางานในพื้นที่อื่น
โดยนับจนถึงปัจจุบัน มณฑลได้ช่วยเหลือประชากรยากจนผ่านนโยบายดังกล่าวแล้วกว่า 3,180,000 คนและแม้จะเผชิญกับความท้าทายด้านการเคลื่อนย้ายบุคคลในช่วงสถานการณ์โรคโควิด-19 มณฑลก็ได้แก้ไขปัญหาด้วยการจัดรถบัสและเที่ยวบินเช่าเหมาลำอำนวยความสะดวกขนส่งแรงงานเหล่านี้ไปยังพื้นที่ทำงานต่าง ๆ
นอกเหนือจากการดำเนินนโยบายข้างต้น มณฑลยูนนานยังเพิ่มประสิทธิภาพการดำเนินงานเพื่อลดความยากจนผ่านการสร้างความร่วมมือกับนครเซี่ยงไฮ้และมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นสองพื้นที่ที่มีระดับการพัฒนาทางเศรษฐกิจอยู่ในระดับต้นของจีน
โดยนับตั้งแต่ปี 2559 มณฑลยูนนานได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากทั้งสองพื้นที่รวมแล้วกว่า 14,100 ล้านหยวน (ประมาณ 2,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) มีการดำเนินโครงการให้ความช่วยเหลือจนเสร็จสมบูรณ์ 6,614 โครงการ รวมทั้งมีการส่งผู้ปฏิบัติงานและผู้เชี่ยวชาญจากทั้งสองพื้นที่มาให้ความช่วยเหลือมณฑล 3,680 คน
นอกจากนี้ ทั้งนครเซี่ยงไฮ้และมณฑลกวางตุ้งยังส่งเสริมให้วิสาหกิจของตนออกมาลงทุนในมณฑลยูนนานรวมมูลค่ารวมกว่า 16,200 ล้านหยวน ซึ่งได้สร้างประโยชน์แก่ประชากรยากจนในมณฑลยูนนาน 410,800 คน และได้สร้างนิคมอุตสาหกรรมจำนวน 26 แห่ง ซึ่งได้สร้างงานจำนวน 50,500 ตำแหน่ง ในโครงการฝึกอาชีพเพื่อลดความยากจน
ส่วนในด้านการศึกษาและสุขภาพ นครเซี่ยงไฮ้และมณฑลกวางตุ้งได้ช่วยจับคู่สถานพยาบาล 259 แห่งในมณฑลยูนนานกับสถานพยาบาลในพื้นที่ของตน รวมถึงได้จับคู่โรงเรียนจำนวน 422 แห่งในมณฑลยูนนานกับโรงเรียนจำนวน 422 แห่งในพื้นที่ของตน
สรุปแล้ว ตลอดช่วงห้าปีที่ผ่านมา มณฑลยูนนานได้เคลื่อนย้ายประชากรจากพื้นที่อยู่อาศัยยากลำบากไปยังพื้นที่ที่เหมาะสมรวมแล้วกว่า 1,500,000 ราย โดยมีการสร้างชุมชนใหม่กว่า 2,800 แห่ง ซึ่งในจำนวนดังกล่าว 19 แห่งเป็นชุมชนที่มีประชากรมากกว่า 10,000 คน
นอกจากนี้ ตั้งแต่ปี 2558 มณฑลยูนนานได้รับการจัดสรรงบประมาณพิเศษจากรัฐบาลกลางเพื่อดำเนินงานลดความยากจนรวม 55,700 ล้านหยวน โดยเมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 มณฑลได้ประกาศชัยชนะเหนือความยากจนอย่างเด็ดขาดภายหลังอำเภอยากจนกลุ่มสุดท้าย 9 แห่งได้รับการถอดรายชื่อออกจากบัญชีอำเภอยากจน ซึ่งนับเป็นความสำเร็จในการดำเนินงานด้านการลดความยากจนของมณฑลยูนนานที่ก่อนหน้านี้ในปี 2555 เคยมีประชากรยากจนกว่า 8,800,000 คน

  • มณฑลกานซู จากมณฑลที่มี GDP Per Capita รั้งท้าย สู่มณฑลที่มีประชากรมีรายได้ต่อหัวในระดับกินดีอยู่ดี
ในอดีต มณฑลกานซู เป็นหนึ่งในพื้นที่เป้าหมายการขจัดความยากจนและยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชนของรัฐบาลจีน ด้วยเคยเป็นมณฑลที่มีอันดับ GDP Per Capita รั้งท้ายของประเทศ และมีพื้นที่ที่อยู่ในเกณฑ์ความยากจนมากถึง 75 อำเภอ
โดยในปี 2562 มณฑลกานซูได้ประกาศให้ 67 อำเภอหลุดพ้นเกณฑ์ความยากจน รายได้เกษตรกรต่อหัว (Disposable Income Per Capita of Farmers) เฉลี่ย 7,572 หยวน ซึ่งปรับเพิ่มขึ้นจากปี 2557 มากถึง 1.7 เท่า หรือเฉลี่ยร้อยละ 14 ต่อปี อัตราการเกิดความยากจน (Poverty Rate) ลดลงเหลือร้อยละ 3.2
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนี้  เป็นไปได้เพราะรัฐบาลมณฑลกานซูได้ลงทุนในโครงการก่อสร้างระบบสาธารณูปโภค (ที่พักอาศัย น้ำประปา ไฟฟ้า การศึกษาภาคบังคับ และการรักษาพยาบาลขั้นพื้นฐาน) รวมถึงการพัฒนาระบบคมนาคมระหว่างเมืองใหญ่ในมณฑลและหัวเมืองหลักนอกมณฑลอย่างต่อเนื่อง
มาในปี 2563 รัฐบาลมณฑลกานซูได้เร่งแก้ไขปัญหาความยากจนในอีก 8 อำเภอที่เหลือ ได้แก่ อ. ตงเซียง อ. หลินเซี่ย ของเมืองปกครองตนเองหลินเซี่ยหุย (Linxia Hui Autonomous Prefecture) อ. ทั่นชาง อ. ซีเหอ อ. หลี่ ของเมืองหล่งหนาน อ. ทงเว่ย อ. หมินของเมืองติ้งซี และ อ. เจิ้นหยวนของเมืองชิ่งหยาง ซึ่งมีประชากรรวมกันมากถึง 101,400 คน
โดยรัฐบาลมณฑลกานซูสนับสนุนการย้ายถิ่นฐานของประชากรที่ประสบปัญหาการหาเลี้ยงชีพ ปรับปรุงการเข้าถึงระบบการศึกษาภาคบังคับ การพัฒนาแหล่งน้ำประปาดื่มได้ พัฒนาระบบสาธารณสุขขั้นพื้นฐาน ตลอดจนสร้างงานในท้องถิ่น
และในที่สุดผลจากความพยายามนี้ ได้ยกระดับรายได้และคุณภาพชีวิตประชากรใน 8 อำเภอยากจนนี้ให้กินดีอยู่ดีและมีอาชีพเลี้ยงครอบครัว ข้อมูลจาก สนง. สถิติมณฑลกานซูระบุว่า จนถึงเดือน ส.ค. 2563 รายได้สุทธิต่อหัวของประชากรใน 8 อำเภอ (Net Income Per Capita) สูงถึง 8,690 หยวน ซึ่งปรับเพิ่มขึ้นจากเดิมมากถึง 1.01 เท่า  

พลังงานแสงอาทิตย์อัจฉริยะในจีน

ล่าสุด รัฐบาลมณฑลกานซูยังได้เดินหน้าดึงดูดการลงทุนทั้งจากในและต่างประเทศ โดยเมื่อวันที่ 22 พ.ย. 2563 รัฐบาลมณฑลกานซูได้ลงนามความร่วมมือกับวิสาหกิจในโครงการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคและอุตสาหกรรมการผลิตจำนวน 10 โครงการ รวมมูลค่ากว่า 9,561 ล้านหยวน โดยมีโครงการที่น่าสนใจ เช่น โครงการก่อสร้างท่าการผลิตอัจฉริยะ (Smart Manufacturing Enterprise Port) โครงการก่อสร้างสายการผลิตอาหารและฐานการจัดจำหน่ายสินค้าประจำภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือของซูเปอร์มาร์เก็ต Hualian เป็นต้น
อย่างไรก็ดี โครงการต่างๆนั้น ล้วนสอดคล้องกับเป้าหมายการผลักดันอุตสาหกรรมสีเขียวที่รัฐบาลมณฑลกานซูมุ่งพัฒนาให้เป็นฐานอุตสาหกรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและอุตสาหกรรมประหยัดพลังงาน อุตสาหกรรมเหมืองแร่ อุตสาหกรรมโลจิสติกส์ นั่นเอง
การพัฒนาทางการเกษตรของจีน
บทพิสูจน์ความยิ่งใหญ่ของแดนมังกร จึงไม่ได้มีแค่การผันตัวไปเป็นเจ้าแห่งเทคโนโลยีเท่านั้น หากแต่จีนยังเลือกที่จะไม่ทิ้งประชากรของพวกเขาไว้ข้างหลัง ด้วยการลบล้างความไม่เท่าเทียม ค่อยๆลบล้างความยากจน โดยปรับเอาแนวคิดนวัตกรรมมาช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนให้ดีขึ้นตามระดับการพัฒนาประเทศ นับเป็นการเปลี่ยนโฉม จีนยุคใหม่ ให้เป็นประเทศแถวหน้าแห่งโลกตะวันออก ที่ทุกองคาพยพได้รับการปรับเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างยั่งยืน

อ้างอิง :