ฉันทามติแค่นั้นจึงสามารถเติบโตระยะยาวได้

รัฐอุกกาบาตเผชิญกับปัญหาของการขยายพื้นที่การค้าเสรีและการค้ำคอค่าจ้างของประเทศเพื่อนบ้านในภาคการผลิตที่ส่งออกแบบเดียวกันซึ่งเป็นสินค้าการเกษตรและการแปรรูปพื้นฐาน อุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอื่นๆ ทำให้ไม่สามารถที่จะเพิ่มค่าแรงเพื่อให้สอดคล้องกับค่าครองชีพขั้นต่ำและการขาดเทคโนโลยีวงจรการพัฒนาของตนเองในคลื่นลูกที่ 6 (IOT, Cloud storage, big data, การวิเคราะห์แบบการคาดการณ์และอื่นๆ) ที่สอดคล้องกับความจำเป็นของเศรษฐกิจชาติ

ทำให้เหมือนกับการเติบโตเศรษฐกิจของชาติถูกบีบรัดให้ดิ้นรนไปอย่างไร้จุดหมายซึ่งหลายคนเข้าใจว่า หากนำเข้าเทคโนโลยี่ลูกที่ 6 เข้ามาจากการลงทุนของต่างชาติก็น่าที่จะสามารถทำให้เศรษฐกิจนั้นมีการขยายตัวและสร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจแต่ปัญหาที่สำคัญสาเหตุของการเติบโตทางเศรษฐกิจ (การลงทุนนวัตกรรมการออม และอื่นๆ) เน้นย้ำถึงบทบาทที่ชัดเจนของสิ่งจูงใจ
William Easterly ผู้เขียนหนังสือ The Elusive Quest for Growth: Economists’ Adventures and Misadventures in the Tropics ระบุว่า “ความเจริญรุ่งเรืองเกิดขึ้นเมื่อผู้เล่นทุกคน – ผู้เข้าร่วมในกระบวนการพัฒนามีสิ่งจูงใจที่จำเป็น หากไม่มีเครื่องมือดังกล่าวการเปลี่ยนตัวแปรเหล่านี้อาจกลายเป็นยาที่ไร้ประโยชน์อีกด้วย”
หมายความว่าการเข้าถึงแหล่งเงินเพื่อการลงทุนเพียงอย่างเดียวไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างที่ตัวแทนทางความคิดของสำนักเศรษฐศาสตร์นีโอคลาสสิกเข้าใจ
สิ่งที่จำเป็นคือการลงทุนเหล่านี้ทำไปเพื่ออะไร?
ปัญหาที่สำคัญสำหรับการอธิบายตามธรรมชาติและแรงผลักดันของการเติบโตทางเศรษฐกิจ คือแรงจูงใจในการเติบโตทางเศรษฐกิจเกิดขึ้นได้อย่างไร? และการประกันการเติบโตระยะยาวเป็นไปได้แค่ไหน?

ถาม: การลงทุนช่วยทำให้พัฒนาเศรษฐกิจจริงหรือไม่?

ตอบ: คือหากเราพิจารณาปริมาณการลงทุนก็จะขึ้นกับความถดถอยทางเศรษฐกิจซึ่งก่อนหน้าการระบาดไวรัสโคโรน่าและปัจจุบันเราต้องยอมรับว่าด้านการเงินมีอิทธิพลเหนือภาคการผลิตเนื่องจากความล้นเหลือของทุนจากการสะสมนั้นสามารถที่จะขยายตัวสู่ภาคการผลิตได้หากมีอัตรากำไรที่เหมาะสมสำหรับความกระตือรือร้นในการเก็งกำไรทางการเงิน
ตามที่ผู้เชี่ยวชาญกล่าวไว้ได้นำไปสู่การไหลเวียนของเงินทุนที่ไม่ได้สัดส่วนเข้าสู่ภาคการเงินและการไหลออกจากภาคเศรษฐกิจจริง ผลที่ตามมาคือการลดการผลิตการลดงานรายได้ของพนักงานและส่งผลให้สูญเสียความมั่นคงในการพัฒนาเศรษฐกิจ ในขณะเดียวกันในบรรดาสาเหตุของวิกฤติด้านเทคโนโลยีก็ถูกประเมินต่ำเกินไป การใช้ประโยชน์จากความเป็นไปได้ของความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการค้าและการถ่ายทอดเทคโนโลยีอันเป็นผลมาจากความเฉื่อยซบเซาของธุรกิจในการถ่ายโอนเงินทุนไปสู่การพัฒนานวัตกรรมที่ก้าวล้ำของคลื่นทางเทคโนโลยีใหม่ในภาคเศรษฐกิจจริงที่มีประสิทธิผลที่สูงขึ้น

นี้คือปัญหาหากเราไปเปิดดูแนวทางปฎิบัติหรือหน้างานที่ใช้กันมักเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับหน้าที่การผลิต นักวางแผนหรือนักส่งเสริมการลงทุนจะใช้แค่แรงงานและทุนเป็นหลักมักจะอธิบายปัญหาว่าขาดเงินทุนในการลงทุนเป็นสาเหตุที่สำคัญทำให้เศรษฐกิจตกต่ำและคิดว่าหากมีทุนจะทำให้มีชีวิตที่ดีขึ้นเหมือนกับว่าการลงทุนจะแก้ปัญหาทุกอย่าง

ในทางกลับกันปัญหาทั้งหมดของการพัฒนาเศรษฐกิจขึ้นอยู่กับการถ่ายโอนเงินทุนไปสู่เทคโนโลยี่ในคลื่นวงจรการพัฒนาในแต่ละครั้ง หากปริมาณทุนลดลงทำให้หยุดชะงักในการพัฒนาซึ่งดูเหมือนว่าเทคโนแครทเคร่งอยู่ในตำราที่เรียนมากเกินไป การพึ่งพาการลงทุนจากต่างประเทศนั้นโดยการลงทุนให้คำตอบว่ารัฐดาวเทียมหรือรัฐศูนย์กลางให้เราผลิตสิ่งที่เขาจำเป็นแต่ไม่ใช่อะไรที่เราควรจะผลิตที่จำเป็นซึ่งก็จะเป็นปัญหาระยะยาวที่ไม่สามารถที่จะประกันการเติบโตทางเศรษฐกิจเนื่องจากขาดแรงจูงใจอันเป็นผลมาจากการลดผลตอบแทน(อัตรากำไรมีแนวโน้มที่ลดลง)และมีความล้นเหลือของการสะสมทุน
จากการศึกษาของ ERIKS.REINERT ที่เราเคยกล่าวก่อนหน้านี้ให้ข้อสรุปว่าเงินลงทุนของต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในการผลิตไม่เพียงพอแก่ประชาชนที่จะทำให้เราสามารถไปสู่ประเทศพัฒนาได้และที่สำคัญค่าจ้างและอุตสาหกรรมแม้ว่าจะเติบโตก่อนการลงทุนอย่างเห็นได้ชัด ช้าหรือว่าเร็วค่าจ้างในภาคการผลิตที่ต่างชาติลงทุนก็จะเท่ากับรายได้ในที่สุด
และนี้กลายเป็นกฎการลดผลตอบแทนที่ตามมาซึ่งตอนนี้เราจึงเห็นการเคลื่อนย้ายทุนของต่างชาติจากรัฐอุกกาบาตไปรัฐอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างอย่างในเพื่อนบ้านรอบข้าง สินค้าที่จำหน่ายมีราคาแพงขึ้นไม่สามารถจำหน่ายได้
สิ่งที่น่าสนใจตรงนี้คือการแบ่งงานกันทำเกิดจากเทคโนโลยีของทุนต่างประเทศๆ สร้างโรงงานในรัฐต่างๆ อาจดำเนินการเพื่อทดแทนการนำเข้าหรือผลิตเพื่อการส่งออกแล้วซึ่งหากประสบความสำเร็จระยะหนึ่งก็จะเพิ่มระดับคุณภาพชีวิตของประชากร แล้วหลังจากนั้นมีแนวโน้มที่รายได้ของบริษัทค่อยๆลดลงกับการเพิ่มค่าแรงของผู้ใช้แรงงานทำให้หมดแรงจูงใจในการลงทุนของต่างชาติ ปรากฎการณ์นี้เป็นวงจรที่ต้องเจออย่างต่อเนื่องหากไม่สามารถที่จะพัฒนาบนฐานการแบ่งงานด้วยตนเองได้

การลงทุน

ถาม: ถ้าอย่างนั้นเทคโนโลยีไม่ช่วยให้เติบโตทางเศรษฐกิจ?

ตอบ: ต้องเข้าใจก่อนว่าเทคโนโลยี่ไม่ใช่เป็นปัจจัยด้านเศรษฐกิจของหน้าที่เศรษฐกิจอย่างที่เรารับรู้กันปัจจัยเศรษฐกิจคือแรงงานและทุนคือปกติเราจะใช้จำนวนเงินทุนและชั่วโมงแรงงานเฉลี่ยในการวัดของเศรษฐกิจชาติต่อจำนวนผลผลิต
อาจดูเหมือนว่าเพื่อเพิ่มแรงงานการผลิตจำเป็นต้องเพิ่มจำนวนเครื่องจักรให้เร็วกว่าจำนวนคนงานที่เพิ่มขึ้น กล่าวอีกนัยหนึ่งว่าความเป็นไปได้ในการเพิ่มแรงงานการผลิตอยู่ที่การเพิ่มจำนวนเครื่องจักรต่อคนงานแต่เมื่อมีเครื่องจักรจำนวนมากเมื่อเทียบกับจำนวนแรงงานมันจะช้าลงตามกฎของผลตอบแทนที่ลดน้อยลง และหากจำนวนเครื่องจักรต่อคนเพิ่มขึ้นในอัตราคงที่การเติบโตของผลผลิตต่อคนจะลดลงเหลือศูนย์ในที่สุด
แต่เราไม่สามารถปฎิเสธได้ว่าความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีนำไปสู่การประหยัดส่วนต่างๆมากขึ้นซึ่งอุปทานคงที่หรือความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีช่วยให้คนงานจำนวนเท่าเดิมประสบความสำเร็จมากขึ้นคืออย่างน้อยลดเวลาการทำงาน
เราสามารถเห็นได้อย่างชัดการผลิตรถยนต์ไฟฟ้าของ AUDI ที่ใช้หุ่นยนต์เป็นหลักในกระบวนการผลิต คือเราจะเห็นส่วนแรกประกอบด้วยการติดตั้ง การเปลี่ยนเสริมส่วนที่สองเป็นจังหวะการทำงาน การลดเวลาที่ใช้ในการดำเนินการตามองค์ประกอบของกระบวนการทางเทคโนโลยีของส่วนแรกนั้นเกี่ยวข้องกับการแนะนำกลไกเพิ่มเติมที่เร่งการเคลื่อนที่ขององค์ประกอบอุปกรณ์หรือการเพิ่มความสามารถของการใช้พลังงานของกลไกที่มีอยู่ซึ่งทำให้ เป็นไปได้ที่จะเร่งการเคลื่อนไหว การแนะนำกลไกเพิ่มเติมในกรณีส่วนใหญ่ช่วยอำนวยความสะดวกในการทำงานของแรงงานที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการทางเทคโนโลยีและในขณะเดียวกันก็เพิ่มความเร็วในการติดตั้งการเคลื่อนย้ายเสริมและการเปลี่ยนที่ง่ายสะดวก ปัจจัยที่กำหนดในการแก้ปัญหาทางเทคนิคเหล่านี้คือการปรับปรุงกระบวนการทางเทคโนโลยีนั้นเกี่ยวข้องกับการนำกลไกเพิ่มเติมหรือการเปลี่ยนกลไกที่มีอยู่แล้วให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
ดังนั้นในการผลิตสมัยใหม่จึงมีแนวโน้มที่จะลดการเคลื่อนไหวของแรงงานระหว่างพื้นที่ซึ่งในอดีตสมัยของอดัม สมิท ได้รับรู้ผ่านการแบ่งงานกันทำเป็นเทคโนโลยี่ช่วยการประหยัดเวลาในการผลิตลดข้อผิดพลาดโดยแรงงานมนุษย์
หากหุ่นยนต์สามารถทำงานได้หลายคนสิ่งนี้จะนำไปสู่การเพิ่มผลิตแรงงานการผลิตอย่างมีนัยสำคัญ แทนที่จะจ้างแรงงานผลิตรถยนต์เจ็ดคน บริษัทรถยนต์สามารถลงทุนในหุ่นยนต์หนึ่งตัวและต้องการแรงงานเพียงคนเดียวในการดำเนินการ การเพิ่มผลผลิตนี้จะนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของอุปทานมวลรวมและผลผลิตที่มีศักยภาพในระบบเศรษฐกิจ สิ่งอื่นๆ ทั้งหมดเท่าเทียมกันการใช้งานหุ่นยนต์ที่ประสบความสำเร็จจะนำไปสู่การเพิ่มขึ้นของ GDP ที่แท้จริง
การนำหุ่นยนต์มาใช้จะช่วยลดต้นทุนการผลิตและลดแรงกดดันต่ออัตราเงินเฟ้อ หากไม่มีหุ่นยนต์ บริษัท รถยนต์จะต้องขึ้นค่าแรงเมื่อรายได้ที่แท้จริงเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตามด้วยการนำหุ่นยนต์มาใช้ บริษัท อาจจ้างแรงงานน้อยลง แม้ว่าหุ่นยนต์จะเป็นการลงทุนเพียงครั้งเดียว แต่ก็มีแนวโน้มที่จะส่งผลให้ต้นทุนโดยรวมลดลงด้วย
นอกจากนี้ ประโยชน์ที่ได้รับจากการประหยัดเวลาโดยปกติจะใช้ไปกับการเปลี่ยนจากงานประเภทหนึ่งไปสู่อีกประเภทหนึ่งนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะย้ายจากงานประเภทหนึ่งไปยังอีกประเภทหนึ่งอย่างรวดเร็วจากปริมาณน้ำหนัก(ตัน)เนื่องจากทำงานในสถานที่อื่นและใช้เครื่องมือที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงการใช้แรงงาน แรงงานแต่ละคนมีประสิทธิภาพมากขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากเทคโนโลยีที่ดีขึ้นและผลกระทบก็เหมือนกับจำนวนแรงงานที่เพิ่มขึ้น พร้อมกับจำนวนแรงงานที่มีประสิทธิภาพจำนวนเครื่องจักรก็เพิ่มขึ้นเช่นกันและผลตอบแทนไม่ลดลงในระยะยาวการเติบโตของการผลิตทั้งหมดต่อหน่วยแรงงานจะต้องขับเคลื่อนด้วยความก้าวหน้าทางเทคนิคที่ช่วยประหยัดแรงงาน
อย่างไรก็ตามมีผู้คนจำนวนมากขาดความเข้าใจความก้าวหน้าเทคโนโลยีว่าเทคโนโลยี่ทำให้เกิดการว่างงานเนื่องจากข้อสมมติฐานที่ว่าความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีใช้แรงงานน้อยลงจะทำให้เศรษฐกิจไปสู่สภาวะที่ต้องการแรงงานน้อยลง แต่หากพิจารณาเทคโนโลยีในความหมายของการประหยัดแรงงานคือเพิ่มการผลิตต่อหน่วยแรงงานตรงนี้กลายเป็น สิ่งจูงใจทั้งหมดสำหรับระบบเศรษฐกิจแบบตลาดนำไปสู่การเพิ่มการลงทุนและผลผลิตไม่ใช่การจ้างงานที่ลดลง ไม่เช่นนั้นผู้ผลิตก็จะขาดการหาโอกาสแสวงหากำไรด้วยผลผลิตที่มากขึ้นของจำนวนแรงงานก่อนหน้านี้รายได้ของแรงงานแต่ละคนก็เพิ่มขึ้น
ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเป็นปัจจัยที่แก้ปัญหาผลตอบแทนที่ลดลงและอธิบายการเติบโตในระยะยาวของประเทศใดประเทศหนึ่ง อย่างไรก็ตามความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีเกี่ยวข้องกับปัจจัยที่ไม่ใช่ทางเศรษฐกิจเป็นรากฐานทางวิทยาศาสตร์พื้นฐานและไม่ได้อธิบายถึงความแตกต่างระหว่างประเทศ เทคโนโลยีในตัวของมันเองได้เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาผู้คนส่วนใหญ่มักจะเชื่อว่าประเทศต่างๆ ที่มีการพัฒนาแตกต่างกันมากจากความแตกต่างกันของความก้าวหน้าทางเทคนิคในประเทศนั้นๆ
หากปัจจัยทางเทคโนโลยี่มีความสำคัญมากจนสามารถอธิบายการเติบโตอย่างมั่นคงของรายได้ในประเทศหนึ่งเป็นเวลานานก็สามารถอธิบายความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของรายได้ระหว่างแต่ละประเทศซึ่งในความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ในทางตรงกันข้ามต้องมีวิธีสร้างแรงจูงใจทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่งเพื่อกำกับเทคโนโลยีที่ดีที่สุด

ถาม: แล้วกรณีจีนล่ะ?

ตอบ: จีนเดินไปตามเส้นทางการลงทุนอย่างที่กล่าวมาคือการผลิตสินค้าที่ผู้อื่นๆ จำเป็นสำหรับการบริโภคทั่วโลกแต่ไม่ได้ผลิตเพื่อตนเองจนจีนสามารถที่จะกระจุกตัวอุตสาหกรรมแปรรูปเกือบทั่วโลกไว้กับตนเองมากกว่าร้อยละ 50 คือในโซ่อุปทานของผลิตภัณฑ์นั้นคู่แข่งไม่สามารถที่จะต้านทานได้ในราคาสินค้าของจีน จีนจึงสามารถเปลี่ยนมาเป็นผู้บริโภคเองและกำหนดตลาดบริโภคภายในโดยตนเองโดยตรงนี้เขามีประชากรในวัยทำงานมากกว่า 1000 ล้านคนจึงสามารถทำได้ง่ายกว่าตลาด 35 ล้านคนเมื่อประชากรเพิ่มขึ้นความต้องการสินค้าและบริการก็เพิ่มขึ้นเช่นกันซึ่งกระตุ้นอุปทานในตลาดของประเทศขนาดตลาดที่มีแรงงานจำนวนมากนี้ทำให้การแบ่งงานทำให้ตลาดภายในได้ดีกว่า
ในทางกลับกันนำไปสู่การขยายการผลิตและการพัฒนาวิสาหกิจทำให้ดึงดูดนักลงทุนมากขึ้น สิ่งนี้ทำให้มั่นใจได้ว่ามีอุปทานในตลาดแรงงานสูงและทำให้ค่าแรงลดลง นอกจากนั้นธนาคารกลางจีนมีบทบาทที่สำคัญในการกระตุ้นนักลงทุนด้านเทคโนโลยี่ระยะยาวโดยการกำหนดอัตราการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศสำหรับธุรกรรมที่เป็นประโยชน์แก่ภาคการผลิตจริงมากกว่าโซนการเก็งกำไรในตลาดหุ้น
แม้ว่าในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาจีนได้มุ่งเน้นไปที่ตลาดภายนอกเพื่อการส่งออกสินค้าจำนวนมากจากนั้นได้ส่งออกเทคโนโลยีชั้นสูงเมื่อตลาดโลกล่มสลายเนื่องจากโควิดยุคหลังโควิดนอกจากนี้จีนยังถูกโจมตีครั้งใหญ่เมื่อ บริษัท จีนส่วนใหญ่ถูกปิดกั้นและไม่สามารถจัดหาผลิตภัณฑ์ของตนไปยังตะวันตกได้โดยส่วนใหญ่เป็นของสหรัฐฯได้ประกาศ จะไม่ซื้อผลิตภัณฑ์เป็นที่รู้จักของ Huawei ZTE HIKVISION มันเป็นที่ชัดเจนว่า การส่งออกจะมีปัญหาตามมา ที่สำคัญจีนมีโครงการโลกาภิวัฒน์ของตนเอง(OBOR)ช่วยสนับสนุนเงินในการลงทุนที่ดีกว่าการซื้อพันธบัตรสหรัฐเหมือนรัฐอื่นๆ จีนได้ทุ่มเงินมหาศาลที่นั่นโดยปกติตัวเลขจะอยู่ที่ 4 ล้านล้านดอลลาร์และเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ถอนทุนและแล้ววิกฤติก็มาถึง คราวนี้แหละไม่ใช่ปัญหาเพราะจีนมีผู้บริโภคนับพันล้านคนในประเทศและหากชาวต่างชาติกระตือรือร้นที่จะเข้าสู่ตลาดเพื่อใช้ประโยชน์จากพันล้านตลาดจีนจะเพียงพอที่จะครองตลาดในประเทศนี้เป็นเวลาอย่างน้อยสามปี จากนั้นการค้าโลกจะฟื้นขึ้นมาและทุกคนก็ต้องการสินค้าจีนราคาถูกอีกครั้งจากนั้น จะกลับสู่ตลาดโลกอีกครั้งในฐานะผู้ดำเนินการส่งออกและนำเข้าตอนนี้จีนกำลังดำเนินการมาตรการสนับสนุนวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมจะได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้โดยสิ้นเชิง และภาษีมูลค่าเพิ่มในจีนต่ำกว่า 1-3%และมาตรการทั้งหมดนี้จะนำไปสู่ความจริงที่ว่าเมื่อการผลิตกลับมามีราคาถูกอีกครั้งจะมีเงินจำนวนมากในประเทศ จากนั้นการเติบโตของการผลิตจะเริ่มขึ้นนี่คือการเริ่มต้นใหม่ของตลาดในประเทศ

ถาม: แล้วทางเลือกอย่างอื่นที่ไม่เหมือนกับจีนที่ประสบความสำเร็จมีหรือไม่?

ตอบ: ในกรณีที่มีประชากรจำนวนน้อยการสร้างตลาดของภายในโดยเทคโนโลยี่ของตนเองไม่สามารถที่จะเกิดขึ้นได้จากการศึกษาของสมิทพบว่าคนงานหากจะผลิตตะปู จำนวน 1,000 ตะปูต่อวันและ 300 วันทำการต่อปีจะทำงานได้ 300,000 ตะปูต่อปี แต่ในพื้นที่ดังกล่าวเป็นไปไม่ได้ที่จะขายตะปู 1,000 ตัวต่อปีเช่น ผลผลิตจากแรงงานหนึ่งวัน นั่นคือการเกิดขึ้นของอาชีพและผลิตภัณฑ์บางอย่างเป็นไปได้จากการแบ่งงานกันทำในระดับหนึ่งเท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งไม่ว่าเราต้องการผลิตหัวรถจักรไอน้ำมากแค่ไหนแม้จะมีความรู้ทางเทคโนโลยี แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะผลิตรถจักรไอน้ำในหมู่บ้าน (ระบบปิด) ที่มีประชากร 1,000 คนได้ แม้แต่จักรยานก็ไม่สามารถผลิตได้เนื่องจากต้องใช้ในเหมืองโลหะโรงงานเครื่องจักรกลหนักและอื่นๆ แม้แต่สิ่งที่เรียบง่ายอย่างจักรยานก็เห็นได้ว่าในวงจรการผลิตซ้ำที่มีจำนวนคนอย่างน้อย 10 ล้านคนเท่านั้น อุตสาหกรรมยานยนต์สามารถปรากฏได้เฉพาะในระบบการแบ่งงานที่มีผู้เข้าร่วมอย่างน้อย 50-70 ล้านคนอุตสาหกรรมการบินที่มี 500 ล้านคนการแบ่งงานกัน ทำในระบบปิดเกิดขึ้นจนถึงช่วงเวลาหนึ่งแล้วหยุดลง นั่นคือความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนั้นมีขอบเขตจำกัด ตามขนาดของระบบและระบบทุนนิยมเองก็มีข้อ จำกัด ในช่วงเวลาที่ดำรงอยู่เนื่องจากต้องมีการขยายตลาดการขายอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะอธิบายต่อไปสำหรับในกรณีนี้คือฟินแลนด์อยู่ในอียูในฐานะหลักประกันที่สามารถฝ่าวงล้อมมีเทคโนโลยี่ของตนเองและแข่งขันในตลาดโลกพบว่าตัวเองอยู่ในแนวโน้มของการเติบโตของตลาดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วซึ่งทำให้เทคโนโลยีมือถือกลายเป็นหนึ่งในเทคโนโลยีที่ “ก้าวหน้า” ในทศวรรษที่90เป็นต้นมา
เห็นได้ชัดว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนั้นเป้าหมายเชิงกลยุทธ์หลักของนโยบายเศรษฐกิจสังคมคือการเอาชนะวิกฤติในเวลาอันสั้นที่สุดซึ่งก็สมเหตุสมผลที่ฟินแลนด์สามารถผ่าด่านเข้าไปได้ในคลื่นวงจรการพัฒนาลูกที่5ในเวลานั้นที่จะพึ่งพา ICT เป็นวิธีการตามธรรมชาติในการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจเพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีขั้นสูงซึ่งประสบความสำเร็จในเชิงพาณิชย์สำหรับการสื่อสารเคลื่อนที่มาตรฐานซึ่งต่อมาได้กลายเป็นมาตรฐาน GSM สากลช่วงปี 1990 ถือเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับฟินแลนด์ ประเทศได้สะสมความสามารถที่สำคัญในด้าน ICT การแข่งขันในตลาดโลกรัฐสนับสนุนให้มีส่วนร่วมธุรกิจเอกชนในกระบวนการสร้างสรรค์โดยคำนึงถึงแนวโน้มที่ต่ำสำหรับความเสี่ยงของผู้ประกอบการและเสริมสร้างโครงสร้างพื้นฐานสำหรับการสร้างความสามารถที่เกี่ยวข้องสนับสนุนการเข้าสู่ภาค ICT ของประเทศในเศรษฐกิจโลก
การพัฒนาเศรษฐกิจแสดงให้เห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางเทคโนโลยีซึ่งการเติบโตทางเศรษฐกิจที่กระฉูดเกิดขึ้นในประเทศซึ่งเป็นประเทศแรกที่เปลี่ยนไปใช้เทคโนโลยีใหม่อย่างสมบูรณ์ในเวลาที่กำหนด
โครงสร้างเศรษฐกิจก่อนหน้านี้สะท้อนให้เห็นถึงการชะลอตัวของการพัฒนาและด้วยการใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ เท่านั้นจึงเป็นไปได้ที่จะบรรลุการพัฒนาขั้นสูงถือว่าภาค ICT ได้รับการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดซึ่งเป็นรากฐานที่มั่นคงสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศ
ด้วยเหตุนี้ผู้ผลิตอุปกรณ์โทรคมนาคมและซอฟต์แวร์ของฟินแลนด์จึงได้รับรางวัลเป็น “รายแรกในตลาด” นอกจากนี้ในช่วงทศวรรษที่ 1980 โครงสร้างที่รับผิดชอบในการจัดหาเงินทุน R&D การเห็นความสำเร็จของขั้นตอนแรกในการส่งเสริมเทคโนโลยีการสื่อสารได้ให้การสนับสนุนที่สำคัญแก่อุตสาหกรรมนี้ ชนชั้นนำของฟินแลนด์ยังคงมีความหวังสำหรับโนเกีย หลังจากขายธุรกิจสำหรับการผลิตและการเขียนโปรแกรมโทรศัพท์มือถือและสมาร์ทโฟน บริษัท ตั้งใจที่จะใช้พอร์ตโฟลิโอกว่า 30,000 สิทธิบัตรในการวิจัยและพัฒนาในด้าน IoT และ II Nokia มีทรัพย์สินทางปัญญาที่สำคัญจะช่วยให้มีส่วนร่วมอย่างมีนัยสำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในโลก ซึ่งเป็นความเชี่ยวชาญของ Nokia ในการสร้างความมั่นใจในการเชื่อมต่อในพื้นที่ข้อมูลทั่วโลก วัสดุการนำเสนอข้อมูลและเทคโนโลยีการสัมผัส ต้องติดตามกันต่อไปว่า Nokia ได้รับออกซิเจนครั้งที่สองหรือไม่และจะกลายเป็นผู้เล่นที่สำคัญในตลาด IoT เหมือนที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ในตลาดการสื่อสารเคลื่อนที่
ภาคการผลิตใหม่ของฟินแลนด์เกิดขึ้นมาจากฉันทามติในประเทศที่เห็นว่าเทคโนโลยี่ควรรวมกับเป้าหมายของนโยบายเศรษฐกิจสังคมที่มุ่งเน้นที่การแก้ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิตของประเทศซึ่งบังคับให้ทุกสถาบันที่ก่อตัวขึ้น หรือมีส่วนร่วมในการดำเนินนโยบายนวัตกรรมเพื่อมุ่งเน้นไปที่การประสานกันและการเพิ่มประสิทธิภาพที่ไม่เพียงแต่สำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสวัสดิการสังคม
นี้น่าจะทำให้เห็นความแตกต่างของการลงทุนของบริษัทต่างประเทศในรัฐอุกกาบาตต่างๆ ว่านอกจากไม่สามารถกำหนดเป้าหมายเทคโนโลยี่ของภาคการผลิตได้โดยตนเองแล้วยังไม่สามารถประกันให้มั่นใจได้ว่ามีการดำเนินการตามเป้าหมายทางเศรษฐกิจและสังคมในระดับคุณภาพที่สูงขึ้นเนื่องจากเทคโนโลยี่ของภาคการผลิตมาจากความต้องการของรัฐดาวเทียมหรือรัฐศูนย์กลางเป็นสำคัญเราจึงเห็นเมื่อโรงงานรถยนต์เลิกกิจการก็ต้องไปสำรองอาชีพใหม่สอดคล้องกับเทคโนแครทของสำนักนีโอคลาสสิกที่เป็นกระแสหลักทางความคิดของรัฐอุกกาบาตที่อธิบายว่าการพัฒนาทางเศรษฐกิจเป็นกระบวนการเดียวจากอดีตที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปสู่อนาคตที่ไม่รู้จักและไม่ได้กำหนด
การเติบโตทางเศรษฐกิจซึ่งถูกขัดขวางโดยวิกฤติอันเนื่องมาจากการสูญเสียของการแข่งขันความซบเซาของเศรษฐกิจ

ถาม: ความเจริญรุ่งเรืองเกิดขึ้นเมื่อผู้เล่นทุกคนในตลาด ผู้เข้าร่วมในกระบวนการพัฒนามีสิ่งจูงใจที่เหมาะสม?

ตอบ: ใช่ นี้เป็นสัจจธรรมของความรุ่งเรืองและการฝ่าวงล้อมไปสู่คลื่นเทคโนโลยี่แต่ละลูกได้ โดยเฉพาะฉันทามติของชนชั้นกลางในรัฐนั้นๆ อย่างกรณีของฟินแลนด์ก็ชัดเจนเราจะเห็นเป้าหมายนวัตกรรมกับเป้าหมายสังคมเศรษฐกิจควบคู่กันแยกออกจากกันไม่ได้และเมื่อไปศึกษาประวัติศาสตร์คลื่นเทคโนโลยี่ในแต่ละลูกก็เช่นกันก็จะพบบทบาทของชนชั้นกลางนอกจากบางประเทศนั้นจะใช้เทคโนแครทโดยการเสนอโครงการระดับชาติ(แต่ก็มีข้อจำกัดเนื่องจากไม่สามารถตอบโจทย์ของความล้นเหลือของการสะสมทุนได้และกฎของการลดรายได้)
สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อรัฐบาลสร้างแรงจูงใจในการปรับตัวทางเทคโนโลยีการลงทุนคุณภาพสูงในสินค้าทุนและการศึกษาที่มีคุณภาพสูง เมื่อนักลงทุนต้องเผชิญกับแรงจูงใจในการให้ความช่วยเหลือแก่ประเทศต่างๆด้วยนโยบายที่มั่นคงซึ่งจะได้รับผลตอบแทนสูงมากกว่าประเทศที่มีนโยบายที่ไม่ดีซึ่งความช่วยเหลือจะสูญเปล่า เมื่อคนยากจนมีโอกาสที่ดีและสิ่งจูงใจที่เหมาะสม คนยากจนต้องการโปรแกรมทางสังคมที่เป็นรางวัลไม่ใช่การเพิ่มรายได้ เมื่อนักการเมืองไม่ได้แบ่งขั้วตามการรวมกลุ่มของฝ่ายตรงข้ามที่แตกต่างกัน แต่ในทางกลับกันทุกคนก็พร้อมใจกันที่จะลงทุนในอนาคตทั่วประเทศ
การพัฒนาที่กลมกลืนและครอบคลุมเกิดขึ้นเมื่อรัฐบาลซึ่งรับผิดชอบการดำเนินการของตนดำเนินธุรกิจที่ลงทุนร่วมกันอย่างจริงจัง แต่นั้นจะเกิดขึ้นมาได้เมื่อเงื่อนไขที่เอื้ออำนวยต่อการเติบโต
เราสามารถพูดได้ว่าเงื่อนไขเหล่านี้จะเป็นประโยชน์สูงสุดหากไม่มีการแบ่งขั้วทางสังคม ซึ่งปัญหาที่พบบ่อยที่สุดนั่นคือความขัดแย้งทางชนชั้นและความไม่เท่าเทียมกันและ สถานการณ์ที่รายได้ส่วนสำคัญเป็นของชนชั้นกลางโดยยังมีความสามัคคีของผู้คนที่สัมพันธ์กันยังคงอยู่ในสังคม

 

 

 

เรื่อง : รศ.ดร.ชินสัคค สุวรรณอัจฉริย