จากข้อมูลของ SIPRI จีนได้เพิ่มค่าใช้จ่ายทางทหารเกือบ 800% ตั้งแต่ปี 2535 ที่ประมาณ 245,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในปี 2563 ชาวจีนใช้จ่ายงบประมาณด้านนี้มากกว่าอินเดียและรัสเซียอย่างมีนัยสำคัญ จากการที่แดนภารตะและแดนหมีขาวใช้จ่ายทางทหารไปประมาณ 73,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ และ 67,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ตามลำดับ แต่การใช้จ่ายด้านนี้ของจีนยังต่ำกว่าสหรัฐอเมริกา ที่ใช้จ่ายทางทหารประมาณ 767,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งมากที่สุดในโลก
งบประมาณด้านการทหารของ 10 ประเทศแรกที่ใช้จ่ายมากที่สุด รวมกันแล้วมากถึง 1,482,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ คิดเป็นสัดส่วน 75% ของงบประมาณด้านนี้ของทั้งโลกเลยทีเดียว
สำหรับ “สหรัฐอเมริกา” ไม่ได้ถูกอวยยศว่าเป็นมหาอำนาจระดับโลกแบบลมๆ แล้งๆ เพราะพญาอินทรีใช้จ่ายด้านการทหารมากที่สุดในโลก โดยคิดเป็นสัดส่วนเกือบ 40% ของการใช้จ่ายด้านการทหารทั่วโลก ส่วน “ซาอุดิอาระเบีย” หลุดที่นั่ง 5 อันดับแรก ให้กับ “สหราชอาณาจักร” หลังจากการใช้จ่ายด้านนี้ลดลง 7.1% เมื่อเทียบกับการเพิ่มขึ้น 21.5% ของสหราชอาณาจักร โดยซาอุฯ ร่วงลงไปอยู่อันดับที่ 6

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับ 10 ประเทศที่ใช้งบป้องกันประเทศมากที่สุดในโลก มีเพียง 2 ประเทศในการจัดอันดับนี้เท่านั้น ที่ติดอันดับ 10 ประเทศที่ีมีสัดส่วนงบป้องกันประเทศต่อจีดีพีสูงที่สุดในโลก ได้แก่ ซาอุดิอาระเบีย 8.4% (อันดับ 2) และรัสเซีย 5.2% (อันดับ 10) เหตุที่ผลเป็นเช่นนี้ อาจเป็นเครื่องบ่งชี้ถึงความสามารถทางเศรษฐกิจของประเทศมหาอำนาจทางการทหาร หรืออาจกล่าวได้ว่าเม็ดเงินอาจถูกนำไปใช้ในด้านอื่นๆ ที่สำคัญ เช่น การศึกษา การดูแลสุขภาพประชาชน หรือโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ
กระนั้นก็นับเป็นเรื่องยากมากที่ประเทศต่างๆ จะใช้จ่ายทางการทหารเป็นตัวเลขเปอร์เซนต์สองหลักของจีดีพี ในกรณีนี้มีเพียง “โอมาน” ที่แหกกฎนี้ เนื่องจากการใช้จ่ายของประเทศในตะวันออกกลางประเทศนี้เมื่อเทียบกับจีดีพี เพิ่มขึ้นจาก 8.8% ในปีที่แล้ว เป็น 11% ในปี 2562 และจากอินโฟกราฟิกนี้ จะเห็นว่าหลายประเทศที่มีการใช้จ่ายทางทหารสูงสุดต่อจีดีพี ตั้งอยู่ในตะวันออกกลาง ซึ่งเป็นภาพสะท้อนของความขัดแย้งที่ทวีความรุนแรงขึ้น ซึ่งยังคงมีอยู่ในภูมิภาคนี้มานานกว่า 2 ทศวรรษ แต่ก็เป็นที่น่าสังเกตว่าข้อมูลบางส่วนสำหรับตะวันออกกลางเป็นเพียงการประมาณการ เนื่องจากความไม่แน่นอนของสถานการณ์ในภูมิภาคนี้

ที่น่าสนใจคือ แม้จะมีสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 แต่ตัวเลขการใช้จ่ายด้านการทหารทั่วโลกอยู่ที่ระดับสูงสุดในรอบ 32 ปี
ขณะที่การใช้จ่ายด้านการป้องกันประเทศของ “จีน” เพิ่มขึ้นเกือบ 6 เท่า ในช่วง 2 ทศวรรษที่ผ่านมา โดยเพิ่มขึ้นจาก 41,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในปี 2543 เป็น 245,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ในปี 2563 และหากย้อนกลับไปในช่วง 3 ทศวรรษที่ผ่านมา ก็เพิ่มขึ้นมากถึง 800% เลยทีเดียว ทำให้ในปัจจุบัน จีนใช้จ่ายด้านการป้องกันประเทศมากกว่าญี่ปุ่น เกาหลีใต้ ฟิลิปปินส์ และเวียดนามรวมกัน!!! และการใช้จ่ายทางทหารของจีนมากเป็นอันดับ 2 ของโลก รองจากสหรัฐอเมริกาเท่านั้น
การเติบโตของการใช้จ่ายทางทหารนี้เชื่อมโยงกับผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศหรือจีดีพีที่เพิ่มขึ้นของจีน โดยตั้งแต่ปี 2543 ค่าใช้จ่ายด้านการป้องกันประเทศของพญามังกรอยู่ที่สัดส่วนราว 2% ของจีดีพี หรือต่ำกว่า ขณะที่การใช้จ่ายทางทหารของสหรัฐฯ เฉลี่ยประมาณ 3.9% ของจีดีพีในช่วงปี 2543 ถึง 2563 การใช้จ่ายทางทหารของญี่ปุ่นยังคงตั้งไว้ที่ประมาณ 1% ของจีพีดี แต่สัดส่วนนี้ก็อาจเปลี่ยนแปลงได้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า โดย โนบุโอะ คิชิ รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของญี่ปุ่นส่งสัญญาณเมื่อเดือนพฤษภาคม 2564 ว่า โตเกียวอาจผลักดันให้เพิ่มการใช้จ่ายด้านการป้องกันประเทศให้สูงกว่า 1% ของจีดีพี หลังจากที่เผชิญกับอำนาจทางทหารที่เพิ่มขึ้นของจีน

ถึงกระนั้น การใช้จ่ายอย่างสนุกสนานในทางการทหารของจีนก็มีผลกระทบตามมาบ้าง ความหาญกล้าในการเพิ่มแสนยานุภาพทางการทหารของจีนเป็นเหตุให้ โดนัลด์ ทรัมป์ อดีตประธานาธิบดี สหรัฐอเมริกา ได้ยุติสนธิสัญญาอาวุธนิวเคลียร์พิสัยกลาง (Intermediate Range Nuclear Forces – INF) กับรัสเซียในปี 2562 ส่วนจีนนั้นไม่ใช่ภาคีผู้ทำสัญญาใน INF อยู่แล้ว แต่ด้วยความใกล้ชิดของรัสเซียกับจีน ขีปนาวุธนิวเคลียร์พิสัยกลางของจีนจึงมีส่วนทำให้เกิดความเสียเปรียบเชิงกลยุทธ์ สำหรับสหรัฐอเมริกา ทรัมป์จึงพยายามทำข้อตกลงไตรภาคีกับทั้งจีนและรัสเซียมาโดยตลอด แต่จีนหาได้แยแส และกล่าวว่าไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมโครงการดังกล่าวแต่อย่างใด

ทั้งนี้ สนธิสัญญา INF ได้ลงนามในทศวรรษ 1980 หรือช่วงปี 2523 ระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต เพื่อวัตถุประสงค์ในการลดอาวุธ โดยให้รายละเอียดว่าทั้งสองฝ่ายจะต้องปลดขีปนาวุธจากภาคพื้นดินและขีปนาวุธร่อน (ขีปนาวุธประเภทที่ครอบคลุมพิสัยการปฏิบัติการมากที่สุด) ที่มีพิสัยระหว่าง 310 ถึง 3,420 ไมล์
ในปัจจุบัน แม้ไม่มีความก้าวหน้าครั้งใหม่สำหรับสนธิสัญญา INF ภายใต้รัฐบาลโจ ไบเดน แต่สหรัฐอเมริกา และรัสเซียก็ได้ต่ออายุสนธิสัญญา START สำหรับการลดอาวุธนิวเคลียร์อีก 5 ปีนับจากนี้ ตั้งแต่ต้นปี 2564 ซึ่งสนธิสัญญานี้เป็นการเจรจาระหว่างสหรัฐอเมริกาและรัสเซีย ที่ดำเนินมานานหลายสิบปีแล้ว ขณะที่จีนนั้นได้ตัดสินใจดำเนินการต่างๆ เกี่ยวกับการพัฒนาอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ ของตนโดยอำเภอใจมาโดยตลอด


เจมส์ แอนเดอร์สัน รักษาการรองปลัดกระทรวงกลาโหมด้านนโยบายของกระทรวงกลาโหม ในขณะนั้น (ยุคทรัมป์) กล่าวว่า “นี่คือการขยายตัวและการกระจายคลังอาวุธนิวเคลียร์ของจีนอย่างรวดเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ ที่สำคัญกองกำลังนิวเคลียร์ของจีนรวมถึงระบบพิสัยยุทธศาสตร์ผสมผสานสามารถโจมตีสหรัฐอเมริกาได้ และสามารถคุกคามพันธมิตรและฐานทัพสหรัฐอเมริกาในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิกได้”
ด้าน จ้าว ลี่เจียน โฆษกกระทรวงการต่างประเทศจีน กล่าวอย่างเฉียบขาดว่า “จีนได้ย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่มีเจตจำนงที่จะเข้าร่วมในการเจรจาควบคุมอาวุธไตรภาคีกับสหรัฐอเมริกาและรัสเซีย เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่าจีนปฏิบัติตามนโยบายการป้องกันประเทศที่มีลักษณะเป็นการป้องกัน กองกำลังนิวเคลียร์ของเราถูกรักษาไว้ที่ระดับต่ำสุดที่ความมั่นคงของชาติกำหนดเสมอ โดยมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากสหรัฐอเมริกาและรัสเซีย”

ขณะที่่ในแง่ของอาวุธสงครามร้ายแรงหรืออาวุธที่มีพลานุภาพในการทำลายล้างสูงอย่าง “อาวุธนิวเคลียร์” สมาคมควบคุมอาวุธในวอชิงตัน สหรัฐอเมริกา ประเมินว่ารัสเซียมีอาวุธนิวเคลียร์สะสม 6,490 ลูก, สหรัฐอเมริกา 6,185 ลูก, ฝรั่งเศส 300 ลูก, จีน 290 ลูก, สหราชอาณาจักร 200 ลูก, ปากีสถาน 160 ลูก, อินเดีย 140 ลูก, อิสราเอล 90 ลูกและเกาหลีเหนือ 30 ลูก
ทั้งนี้ SIPRI หรือ Stockholm International Peace Research Institute เป็นสถาบันอิสระระดับนานาชาติที่อุทิศให้กับการวิจัยเกี่ยวกับความขัดแย้ง อาวุธยุทโธปกรณ์ การควบคุมอาวุธ และการลดอาวุธ ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2509 โดยให้ข้อมูล การวิเคราะห์ และข้อเสนอแนะ โดยอิงจากโอเพ่นซอร์ส แก่ผู้กำหนดนโยบาย นักวิจัย สื่อ และสาธารณชนที่สนใจ SIPRI ซึ่งมีสำนักงานตั้งอยู่ในกรุงสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดน ได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในคลังสมอง (Think Tank) ที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดทั่วโลก
ที่มา :











