“เห็ดไทย” ไม่แพ้ชาติใดในโลก เมื่อสหรัฐฯ จดสิทธิบัตร “ยาซึมเศร้า” จาก “เห็ดขี้ควาย”

“เห็ดเมา” มีชื่อเสียงมานานในชนบทไทย ว่าถ้าใครได้กินก็จะเกิดอาการ “เมา”

ชื่อที่ถูกต้องของ “เห็ดเมา” คือ “เห็ดขี้ควาย” ซึ่ง “หมอบ้าน” โบราณ ใช้เป็นยาสมุนไพรที่เรียกกันว่า “สุขไสยาสน์”
กินแล้ว “เมา” มีความสุข
ชื่อวิทยาศาสตร์ของ “เห็ดขี้ควาย” คือ Psilocybe Cubensis (Earle) Singer มีชื่อสามัญในภาษาอังกฤษคือ Magic Mushroom หรือ “เห็ดวิเศษ”
ล่าสุด นิตยสาร Newsweek ถึงกับขึ้นปก A New Treatment for Depression “ยาใหม่ในการรักษาโรคซึมเศร้า”

A New Treatment for Depression คือข่าวใหญ่ในวงการยาสหรัฐฯ เพราะ “อเมริกา” ได้มีการจดสิทธิบัตรขั้นตอนการสกัดสาร Psilocybin และ Psilocine ที่เมื่อเข้าสู่ร่างกายจะถูกเปลี่ยนไปเป็นสารที่คล้ายกับสาร Serotonin
วงการยาสหรัฐฯ ได้มีการจดสิทธิบัตรสารสกัดจาก “เห็ดขี้ควาย” มาตั้งแต่ปี ค.ศ.1958 เลขสิทธิบัตร US3183172A โน่นแล้วครับ
นอกจากนี้ ยังมีการพัฒนายาจากสารสกัดจาก “เห็ดขี้ควาย” ร่วมกับเห็ดอื่น โดยจดสิทธิบัตรไว้เมื่อวันที่ 25 มกราคม ปี ค.ศ. 2018 เลขสิทธิบัตร 20180021326
เพื่อใช้กับ “ผู้ป่วยซึมเศร้า”
ส่วน “พี่ไทย” ได้จัดให้ ดอกเห็ด ก้านเห็ด และสปอร์ รวมถึงส่วนต่างๆ ของ “เห็ดขี้ควาย” ที่มีสาร Psilocybine หรือ Psilocine อยู่ในบัญชียาเสพติดให้โทษประเภท 5 ตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522
ผู้ใดผลิต ขาย นำเข้า หรือส่งออก ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 2-15 ปี และปรับตั้งแต่ 200,000-1,500,000 บาท
ถ้าเป็นผู้เสพ จำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 20,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

เห็ดขี้ควาย

แม้จะไม่มีการจดสิทธิบัตร และ “หมอบ้าน” โบราณรู้จักสรรพคุณ “เห็ดขี้ควาย” มานานแล้ว ว่าออกฤทธิ์กับระบบประสาท
การที่ “เห็ดขี้ควาย” ได้ชื่อว่า “เห็ดขี้ควาย” ก็เพราะมักจะพบพวกมันได้ตามกองขี้ควายแห้งนั่นเองครับ
รูปร่างหน้าตาของ “เห็ดขี้ควาย” นั้น หมวกดอกมีสีเหลืองปนน้ำตาลอ่อน และตลอดทั้งดอกมีสีน้ำตาลอ่อนนวล กลางหมวกจะมีสีเข้มกว่าบริเวณอื่นๆ ส่วนใต้หมวกจะมีลักษณะครีบสีน้ำตาลเข้ม บริเวณก้านจะมีวงแหวนแว่นๆ

สมัยโบราณ ตอนที่ “เห็ดขี้ควาย” ยังไม่ถูกจัดให้เป็นยาเสพติด ได้มีการนำมาเป็นเครื่องปรุงรสในอาหารต่างๆ เพื่อเพิ่มรสชาติเหมือน “กัญชา” หรือจะย่างเกลือก็ได้ ท่านว่ารสเด็ดนักแล

เสพแต่น้อย ช่วยให้นอนหลับดี ถอนพิษไข้ เสพมากจะเมา ประสาทหลอน อาการคล้ายกับ LSD จึงมีชื่อว่า “ยาสุขไสยาสน์”
เห็ดเมา
en.wikipedia.org/Psilocybe_cubensis
เพื่อนสนิทของ “เห็ดขี้ควาย” คือ “เห็ดขี้วัว” ครับ
“เห็ดขี้วัว” มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Panaeolus cyanescens Sacc. เดิมใช้ชื่อว่า Copelandia cyanescens (Sacc.) Singer ซึ่งมีสรรพคุณคล้ายกับ “เห็ดขี้ควาย”
นักวิจัยจากมหาวิทยาลัย Imperial College London ได้ตีพิมพ์ผลการศึกษา “เห็ดขี้ควาย” ในวารสาร Scientific Reports ระบุว่า ทีมงานได้ลงมือวิจัยกับกลุ่ม “ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า” จำนวน 19 คน
โดยได้ให้ Psilocybin ซึ่งสกัดจาก “เห็ดขี้ควาย” 1 ครั้งแก่ผู้ป่วยทุกคน จากการ Scan ลักษณะการทำงานของสมองผู้ป่วยทั้งก่อนและหลังรับยา 1 วัน พบว่า ผู้ป่วยไม่มีอาการซึมเศร้าเหลืออยู่เลย หลังสร่างเมาจากยา
ศาสตราจารย์ ดร. Robin Carhart-Harris หัวหน้าทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัย Imperial College London บอกว่า “ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า” ที่รับยาดังกล่าว ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นที่สมอง 2 ส่วน คือ Amygdala ที่มีภารกิจจัดการกับความกลัว และวิตกกังวล
กับส่วนเครือข่ายประสาทอัตโนมัติ ที่จะทำงานก็ต่อเมื่อสมองมีการพักผ่อน หรือ Default-Mode Network: DMN โดยสมองทั้ง 2 ส่วน พบความเสถียรขึ้น หลังได้รับยาดังกล่าว ศาสตราจารย์ ดร. Robin Carhart-Harris กระชุ่น

จัดระเบียบสมอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลการ Scan พบว่า สมองบางส่วนได้มีรูปแบบการทำงานที่เปลี่ยนไปอีกด้วย!
ทั้งนี้เนื่องเพราะ “สารออกฤทธิ์หลอนประสาท” ใน “เห็ดขี้ควาย” สามารถช่วย “ปรับสภาพ” และ “จัดระเบียบสมอง” ของ “ผู้ป่วยโรคซึมเศร้ารุนแรง” ให้มีอาการดีขึ้นได้!
ผลการวิจัยนี้ คือความหวังในการรักษาโรคทางจิตเวชต่อไปในอนาคตครับ!
อย่างไรก็ดี ก่อนหน้านี้ งานวิจัยหลายชิ้นชี้ตรงกันว่า ที่ระบุว่า Psilocybin ที่สกัดจาก “เห็ดขี้ควาย” คือ “สารหล่อลื่นทางจิตประสาท” ที่ทำให้ผู้ป่วยหลุดพ้นจากวงจรการเกิดอาการ “ซึมเศร้า” ได้!
ศาสตราจารย์ ดร. Robin Carhart-Harris กล่าวต่อไปอีกว่า โดยปกติ “สมอง” ของ “ผู้ป่วยซึมเศร้า” นั้น มักอยู่ในภาวะปิดตัว-ไม่ตอบสนอง แต่หลังได้รับสารสกัดจาก “เห็ดขี้ควาย” แล้ว
“ผู้ป่วยซึมเศร้า” หลายรายบอกว่า พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่า “สมอง” ได้รับพลังงานไฟฟ้า ที่เข้ามากระตุ้นให้เกิดการจัดระบบระเบียบใหม่ หรือถูก Reset ให้ดีขึ้น!
อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์ ดร. Robin Carhart-Harris เตือนว่า “ผู้ป่วยซึมเศร้า” ไม่ควรหา “เห็ดขี้ควาย” มารักษาโรคเอง
เพราะงานวิจัยยังต้องมีการทดลองเพิ่มเติมกับกลุ่มตัวอย่างให้มากกว่านี้ ก่อนที่จะแน่ใจว่า สามารถนำไปรักษา “โรคซึมเศร้า” ได้อย่างปลอดภัย
อย่าหาทำครับ!