RFID เทคโนโลยีที่อยู่นาน?

RFID ย่อมาจาก Radio Frequency Identification หมายถึง การใช้คลื่นความถี่วิทยุเพื่อระบุลักษณะเฉพาะและรายละเอียดต่างๆ ของวัตถุ

โดยในปัจจุบันมีการนำ RFID มาปรับประยุกต์เพื่อออกใช้งานในรูปแบบที่หลากหลาย อาทิ ระบบคลังสินค้า ระบบขนส่ง ระบบชำระเงิน ระบบห้องสมุด รวมถึงระบบทะเบียนคนไข้
RFID ทำงานโดยอาศัยอุปกรณ์หลัก 2 ตัว คือ แผ่นป้ายข้อมูล (RFID Tags) และเครื่องอ่านสัญญาณ (RFID Reader)
“แผ่นป้ายข้อมูล” คืออุปกรณ์ที่ใช้ติดกับวัตถุที่ต้องการ มีวัสดุให้เลือกใช้งานหลายแบบเช่น กระดาษ แผ่นฟิล์ม หรือพลาสติก
โดยจะออกแบบรูปลักษณ์และน้ำหนักรวมถึงขนาดให้แตกต่างกัน ซึ่งยึดโยงกันด้วยวัตถุประสงค์ของการใช้งานเป็นที่ตั้ง
An EPC RFID tag used by Wal-Mart // en.wikipedia.org

แผ่นป้าย RFID นั้นประกอบด้วยแผงวงจร RFID chips กับเสาอากาศจิ๋ว ซึ่งฝังรวมกันอยู่ในแผ่นป้ายข้อมูล
โดยมีให้เลือก 2 แบบตามงบประมาณในกระเป๋า กล่าวคือ
แบบแรก เป็นชนิดไม่มีแบตเตอรี่ในตัว หรือ Passive Tags
กับอีกประเภทหนึ่งซึ่งมีแบตเตอรี่ในตัว หรือที่เรียกว่า Active Tags
โดยส่วนใหญ่ RFID ถูกนำไปใช้เพื่อการค้า เช่น ประยุกต์เป็นแผ่นป้ายราคาที่ระบุแหล่งวัตถุดิบของสินค้า, ลักษณะการขนส่งสินค้าจากโรงงานมาที่หน้าร้าน, ยี่ห้อ, รุ่น
และที่สำคัญก็คือราคา แถมพกไว้ด้วยตำแหน่งแห่งที่ในสต็อกซึ่งสินค้าตัวนั้นๆ ตั้งอยู่ ทำให้สามารถตรวจสอบที่มาที่ไปรวมถึงจำนวนของสินค้าได้ง่ายกว่าการให้พนักงานเดินไปสแกนบาร์โค้ดกับสินค้าทีละชิ้นละชิ้น

RFID นั้นทำงานโดยให้เครื่องอ่านฯ สร้างความถี่สัญญาณวิทยุให้ตรงกันกับขนาดความถี่ที่แผ่นป้ายฯ สามารถตอบสนองด้วยทฤษฎีการเหนี่ยวนำสัญญาณไฟฟ้า
กล่าวคือ เมื่อคลื่นสัญญาณแล่นมากระทบกับแผ่นป้าย แผ่นป้ายก็จะส่งข้อมูลของตนกลับมายังเครื่องอ่านจากนั้นจะแปลงสัญญาณที่ได้รับให้เจ้าหน้าที่ควบคุมสามารถเข้าใจความหมายที่อ่านได้ในขั้นต่อไป
นอกจากการประยุกต์เทคโนโลยี RFID กับเรื่องค้าๆ ขายๆ ที่เหมารวมตั้งแต่กระบวนการสั่งซื้อ การผลิต การขนส่ง คลังสินค้า การชำระเงิน รวมถึงการรับประกันสินค้าและการส่งเสริมการขายแล้ว
บางมหาวิทยาลัยในต่างประเทศได้มีการนำ RFID มาใช้กับระบบลงทะเบียนเรียน ระบบห้องสมุด ระบบสอบ
รวมถึงวงการสาธารณสุขที่มีการนำเอา RFID มาใช้ในระบบทะเบียนคนไข้ ที่ก็ผุดโผล่มาให้เห็นบ้างแล้ว

เทคโนโลยีการแพทย์

ซึ่งถึงแม้ว่าระบบ RFID จะสามารถตอบโจทย์นักลงทุนในเชิงพาณิชย์ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพและเต็มเม็ดเงินชนิดที่เรียกว่าเกินร้อยไปแล้วก็ตาม
แต่ก็ยังมีผู้เชี่ยวชาญอีกหลายท่านซึ่งเป็นห่วงเป็นใยในประเด็นสิทธิส่วนบุคคล
กล่าวคือ เมื่อลูกค้าคนหนึ่งซื้อสินค้าซึ่งมี RFID ติดอยู่กับตัวสินค้าไป หากว่ามีใครสักคนแอบใช้คลื่นวิทยุสะกดรอยตามลูกค้าไม่ว่าจะประสงค์ดีหรือร้ายก็ตาม
ก็สามารถรู้ได้ว่าลูกค้าคนนั้นทำอะไรกับสินค้าที่ไหน-เมื่อไหร่ได้โดยง่ายดาย
ยกตัวอย่างท่านผู้อ่าน SALIKA ก็ได้ว่า สมมุติท่านซื้อเสื้อจากห้างที่ใช้ RFID ก็อาจมีคนรู้ได้ว่าท่านซักเสื้อวันไหน ท่านใส่เสื้อออกไปทำธุระ ณ ที่แห่งใด น่ากลัวไหมล่ะครับ?
นี่เป็นเพียงตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ อีกด้านหนึ่งของเทคโนโลยีตัวที่เรากำลังพูดถึงกันอยู่

ร้ายยิ่งไปกว่านั้นก็คือเมื่อเครื่องอ่านสัญญาณ RFID ของร้านเสื้อผ้าเกิด “จูน คลื่นวิทยุ” แล้วบังเอิญเจอท่านผู้อ่านเดินอยู่หน้าร้านเสื้อแห่งนั้นในวันหนึ่งข้างหน้า เขาก็อาจตะโกนบอกว่าเสื้อรุ่นใหม่ที่ใกล้เคียงกับรสนิยมของท่านผู้อ่านนั้นมาแว้ว!

 

โดยใช้วิธี “จูนคลื่น” เพื่อเทียบกับรุ่นของเสื้อตัวที่ท่านใส่อยู่!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเร็วๆ นี้ ได้มีบริษัทแห่งหนึ่ง ริเริ่มนำเอา RFID มาใช้กับพนักงานในองค์กร
เรื่องของเรื่องก็คือ บริษัทที่ว่านี้ได้ร่างสัญญาจ้างงานก่อนที่จะบรรจุบรรดาเจ้าหน้าที่แผนกคอมพิวเตอร์ทุกคนว่าจะต้องยินยอมให้บริษัทฉีดแค็ปซูลที่มี RFID Chips เข้าไปในร่างกาย
เป้าประสงค์ก็เพื่อใช้แทนบัตรพนักงานในการผ่านเข้า-ออก!
A surgeon implants British scientist Dr Mark Gasson in his left hand with an RFID microchip (March 16, 2009) // en.wikipedia.org
โดยการนำระบบ RFID มาใช้กับมนุษย์ครั้งนี้บริษัทดังกล่าวหวังจะนำมาทดแทนระบบการตรวจสอบสถานะบุคลากรแบบเดิมๆ ที่เคยใช้มา
ไม่ว่าจะเป็นการรูดบัตรแม่เหล็ก, บาร์โค้ด, สมาร์ทการ์ด หรือการสแกนลายนิ้วมือ, เสียง และม่านตา
โดยหากว่าพนักงานที่ฝัง RFID Chips เข้าไปแล้วเดินผ่านเครื่องอ่านสัญญาณ RFID ก็จะตรวจสอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ระบบต้องการเกี่ยวกับพนักงานคนนั้น เพื่ออนุมัติให้ผ่านเข้า-ออกบริษัทได้
ปัญหาก็คือ ในวันข้างหน้า จะมีมาตรการใดเพื่อยกเลิกด้วยการเอา RFID Chips ออกจากร่างกาย?
แม้ว่าสัญญาณวิทยุ RFID มีประสิทธิภาพเพียงบริเวณจำกัด ต่างไปจากอุปกรณ์ไฮเทคที่ใช้อยู่ในระบบบ่งชี้พิกัดผ่านดาวเทียม หรือ GPS
ทางแก้ก็คือ RFID Chips เหล่านั้น จะต้องถูกระงับสัญญาณทันที เมื่อพนักงานที่ฝังแค็ปซูลได้สมัครใจลาออกจากองค์กรที่ใช้ระบบ RFID เพื่อจะได้ยุติการคุกคามข้อมูลส่วนตัว
นี่คือคำถามใหญ่ เขียนตัวโตๆ ที่เป็นชนักติดหลังของเทคโนโลยี RFID ในปัจจุบัน
ซึ่งหลายคนสงสัยว่า RIFD จะเป็นเทคโนโลยีที่อยู่นานหรือไม่? นั่นเองครับ!