เส้นทาง คลองไทย ภาคใต้ ข้อต่อสำคัญเสริมกำลัง ท่าเรือแหลมฉบัง นำไทยไปสู่ศูนย์กลางขนส่งของอาเซียน

ในวันที่ภูมิภาคอาเซียนเฉิดฉายขึ้นมาในหมู่นักลงทุนโลกอีกครั้ง จากการเกิดขึ้นของ ทางรถไฟ ลาว-จีน และทางรถไฟสายจีน-ยุโรป ซึ่งหลากหลายปัจจัยเรื่องความพร้อมในโครงสร้างพื้นฐานของภูมิภาคอาเซียนนี้ ก็ยิ่งส่งให้ไทยสามารถพัฒนาเป็น ศูนย์กลางการขนส่งของอาเซียนได้ไม่ยาก ทว่า ถ้าตัดภาพมาทางด้าน การขนส่งทางทางน้ำ ต้องยอมรับว่าไทยก็ยังมีข้อจำกัดที่รอการพัฒนาอยู่ ดังนั้น เพื่อหาแนวทางในการพัฒนา โลจิสติกส์ไทย ให้พร้อมสำหรับการเป็นศูนย์กลางการขนส่งของอาเซียน จึงมีการจัดเสวนาเรื่อง “หาความจริงเกี่ยวกับคลองไทย” โดยคณะกรรมาธิการการคมนาคม วุฒิสภา ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อเสนอเรื่องการบริหารจัดการ คลองไทย ให้เข้าสู่การพิจารณาอีกครั้งในสมัยประชุมหน้า

โดย พล.ร.อ.พัลลภ ตมิศานนท์ ในฐานะประธานคณะอนุกรรมาธิการด้านคมนาคมทางน้ำและการพาณิชยนาวี กล่าวถึงที่มาของการจัดเสวนาครั้งนี้ว่า “ในปี 2548 วุฒิสภาได้จัดทำรายงานของคณะกรรมาธิการวิสามัญศึกษาความเป็นไปได้ของโครงการขุดคอคอดกระ เนื้อหาหลัก คือเสนอแนะให้ขุดคลองไทยแนว 9A ผ่าน 5 จังหวัดได้แก่ กระบี่ ตรัง พัทลุง นครศรีธรรมราช และสงขลา”
พล.ร.อ.พัลลภ ตมิศานนท์
พล.ร.อ.พัลลภ ตมิศานนท์ ในฐานะประธานคณะอนุกรรมาธิการด้านคมนาคมทางน้ำและการพาณิชยนาวี
“อย่างไรก็ตามเมื่อปี 2560 สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ได้จัดทำรายงานการศึกษาความจำเป็นและคุ้มค่าของการขุดคลองไทยขึ้นมาด้วยโดยเห็นว่า ยังไม่มีความจำเป็นและไม่คุ้มค่าที่จะต้องดำเนินโครงการคลองไทย สอดคล้องกับมติที่ประชุมสภาผู้แทนราษฎรที่ไม่เห็นชอบกับเรื่องนี้ ในการเสนอรายงานการศึกษาของคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาศึกษาการขุดคลองไทยและการพัฒนาพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจภาคใต้ สภาผู้แทนราษฎร เมื่อ 4 กุมภาพันธ์ 2565”
นอกจากนั้นร่างพระราชบัญญัติเขตเศรษฐกิจพิเศษคลองไทย ซึ่งเสนอในสภาผู้แทนราษฎรและเป็นกฎหมายเกี่ยวด้วยการเงิน ปรากฎว่านายกรัฐมนตรีก็ไม่ให้คำรับรอง ทำให้ร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวต้องตกไป และต้องยอมรับว่าเรื่องคลองไทยในสังคมไทยนั้น กลุ่มที่สนใจหรือเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จะมีความเห็นแตกต่างกันอย่างชัดเจนคือสนับสนุนหรือคัดค้าน นอกนั้นแล้วจะเป็นกลุ่มที่ไม่ได้รับทราบเรื่องนี้ ไม่สนใจหรือสนใจแต่ยังไม่มีความเห็นเพราะไม่ได้รับข้อมูลข้อเท็จจริงหรือความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับคลองไทยที่ถูกต้องครบถ้วน

พล.ร.อ.พัลลภ จึงย้ำว่าคณะกรรมาธิการการคมนาคม วุฒิสภา ได้เล็งเห็นถึงปัญหาดังกล่าวของการที่สังคมยังไม่ได้รับทราบข้อมูลข้อเท็จจริงหรือความจริงต่างๆ เกี่ยวกับคลองไทยอย่างครบถ้วนถูกต้อง การเสวนาวันนี้จึงเกิดขึ้น

วิเคราะห์ความจำเป็น ทำไมต้องยืมมือ คลองไทย สร้างความเข้มแข็งให้การขนส่งทางเรือของชาติ

อมฤทธิ์ ปั้นศิริ ผู้แทนจากสมาคมคลองไทย และประธานบริหาร บริษัท Excel Transport International จำกัด ได้ทำการวิจัยในหัวข้อการขนส่งสินค้าทางเรือของไทยเปรียบเทียบกับเพื่อนบ้านในอาเซียน และในงานเสวนานี้ก็ได้เสนอแนวคิดที่น่าสนใจไว้ว่า
“ประเทศไทยจำเป็นที่ต้องพัฒนาโครงการขนส่งสินค้าทางเรือ 2 โครงการใหญ่ด้วยกัน นั่นคือ
  1. เร่งพัฒนาศักยภาพท่าเรือแหลมฉบัง ภายใต้โครงการเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC
  2. สร้างคลองไทยและท่าเรือผนวกเขตเขตเศรษฐกิจคลองไทยที่ภาคใต้
“โดยเรามีคู่แข่งสำคัญที่น่ากลัว ทั้ง เวียดนาม มาเลเซีย สิงคโปร์ แต่ในวันนี้ผมต้องชม EEC จริงๆ ในฐานะผู้ประกอบการภาคเอกชน EEC ถือเป็นจุดเปลี่ยนประเทศไทย เพราะถ้า 5 ปีที่ผ่านมา ไม่มี โครงการ EEC เราจะไม่มีพื้นที่ในการผลิตที่กระตุ้นเศรษฐกิจไทยให้เติบโตได้ และพื้นที่ EEC ก็เป็นพื้นที่เศรษฐกิจสำหรับเทคโนโลยีใหม่ ซึ่งถ้าไม่มี EEC เราจะไม่มีพื้นที่เศรษฐกิจแบบ BCG รวมถึง ไม่มีพื้นที่ Green Economy ที่เป็นต้นแบบสำคัญ และไม่มีการผลิตสินค้าในรูปแบบ “ระเบียงเศรษฐกิจ” ที่ทันสมัย ภาพลักษณ์ของประเทศไทยก็จะไม่สามารถพัฒนาสู้กับนานาประเทศได้”
อมฤทธิ์ ปั้นศิริ
อมฤทธิ์ ปั้นศิริ ผู้แทนจากสมาคมคลองไทย และประธานบริหาร บริษัท Excel Transport International จำกัด

“ส่วนถ้าวิเคราะห์ไปที่คลองไทย เรามีปัจจัยที่เป็นจุดเปลี่ยน เปลี่ยนจาก Economic เฉยๆ มาเป็น Economic and Geopolitics Power หมายถึง เราสามารถวางจุดยืน หรือวาง Position ของประเทศได้ว่า ถ้าเรามีศูนย์กลางโลจิสติกส์ และมีระเบียงเศรษฐกิจใหม่ ย่อมจะก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง โดยประเทศอาจต้องมี 2 พื้นที่เศรษฐกิจใหญ่ สำหรับพัฒนาให้เป็น เขตเศรษฐกิจพิเศษ เป็นเครื่องยนต์เศรษฐกิจพิเศษของไทย”


หาคำตอบคลองไทย ทำไมถึงเป็นข้อต่อสำคัญ เชื่อมไทยกับโลก

ดังที่เกริ่นมาว่า มี 2 ปัจจัยหลักที่จะพาให้ไทย เดินหน้าไปสู่การเป็นศูนย์กลางการขนส่งของอาเซียนได้ แบ่งได้ง่ายๆ เป็น เรื่องของปัจจุบันและเรื่องอนาคต
ในส่วนของปัจจุบัน ตอนนี้ประเทศไทยเป็นส่วนหนึ่งของ ระเบียงเศรษฐกิจ Belt and Road Initiative ของประเทศจีนอยู่แล้ว ดังนั้นตู้คอนเทรนเนอร์จากจีนจะถูกขนส่งมาทางเส้นทางรถไฟ สปป.ลาว-จีน และเข้าสู่ประเทศไทย หลังจากนั้นตู้สินค้าส่วนหนึ่งจะถูกส่งไปที่ประเทศมาเลเซียและ สิงคโปร์ เมียนมา ในฐานะสินค้าข้ามแดนต่อไป
แต่ถ้าประเทศไทยสามารถส่งสินค้าต่อไปยังประเทศเป้าหมายได้ทันที ทั้งในประเทศยุโรป อาฟริกา เอเชียใต้ และตะวันออกกลาง ได้ นั่นถึงจะทำให้ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการขนส่งแห่งภูมิภาคอาเซียน และเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางเรือในภูมิภาคนี้อย่างแท้จริง

ต่อมา ในส่วนของ อนาคต ที่ประเทศไทยวางแผนที่จะทำ นั่นคือ การขุดคลองไทย ซึ่งถ้าทำได้ตามแผน ไทยก็จะถูกจัดเข้าไปอยู่ในระเบียงเศรษฐกิจทางทะเลของจีน หรือที่เรียกว่า Maritime silk road และจะช่วยให้สายการเดินเรือที่เป็นหลักของโลกเข้ามาใช้บริการการขนส่งที่ไทย ซึ่งจะทำให้เส้นทางเดินเรือของเราได้เปรียบทั้งมาเลเซียและสิงคโปร์ ในทันที อย่างในตอนนี้ที่ทั้ง 2 ประเทศได้เคลมว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางการเดินเรือไปแล้ว
โดยในตอนนี้ เราต้องยอมรับว่าท่าเรือแหลมฉบังที่ตั้งอยู่ในเขตพื้นที่ EEC ยังเสียเปรียบทาง สิงคโปร์ และมาเลเซียอยู่มาก เพราะถ้าดูตามแผนที่เดินเรือ กล่าวได้ว่า ท่าเรือแหลมฉบังของเรา อยู่สุดซอยก็ว่าได้ และเป็นซอยตันด้วย นี่เป็นสาเหตุให้สายการเดินเรือใหญ่ๆ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องวกเข้ามาเพื่อมารับของตรงจุดนี้

พาณิชยนาวี

ในตอนนี้จึงมีเพียงแค่จีน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น สิงคโปร์ และมาเลเซีย เท่านั้นที่มีสายเดินเรือหลักทั้งหมด 11 สาย ที่มาใช้ Port call ขณะที่ ท่าเรือแหลมฉบังที่ Port call เพียง 5 สาย เท่านั้น
ในงานเสวนานี้ ได้วิเคราะห์ จุดอ่อน ที่ทำให้ ท่าเรือแหลมฉบังมีการแวะรับตู้สินค้าน้อยกว่า เพราะ
  • อำนาจการผลิตสินค้าน้อยกว่า
  • อำนาจการพัฒนาโลจิสติกส์ โครงข่ายโลจิสติกส์ ที่จะดึงสินค้าจากทั้งภูมิภาคเข้ามาท่าเรือมีน้อยกว่า
  • ต้นทุนการผลิตสินค้าที่ถูกและยังมีความรวดเร็วสู้เพื่อนบ้านไม่ได้
ดังนั้น ถ้าไทยยังตั้งเป้าไว้ว่าจะเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ของอาเซียน สิ่งที่ตองทำแน่นอนคือ การมีคลองไทย มีท่าเรือคลองไทย เพื่อสร้างเส้นทางขนส่งใหม่เพื่อมาเชื่อมต่อกับระเบียงเศรษฐกิจทางเรือ หรือ Maritime Silk Road ของจีน ถ้าทำได้จริง ผู้เชี่ยวชาญที่มาร่วมในงานเสวนาครั้งนี้ก็เชื่อมั่นว่าจะเปลี่ยนอนาคตประเทศไทยให้เป็นประเทศรายได้สูงได้เลย

ยืนยันแผนส่งไทยพ้นกับดักรายได้ปานกลางโดยเสริมสมรรถนะ ท่าเรือแหลมฉบัง ด้วยคลองไทย

มาถึงอีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญในเสวนาครั้งนี้อีกเรื่อง ที่จะแสดงให้เห็นความสำคัญที่แผนการพัฒนาเส้นทางคลองไทยในภาคใต้จะมาเป็น Kwy Changer สำคัญ ที่ยกระดับเศรษฐกิจไทยให้เป็นหนึ่งในภูมืภาคนี้ นั่นคือ การที่ คุณอัมฤทธิ์ ได้อธิบายถึง แผนสร้างรายได้ให้ไทยก้าวพ้นกับดักรายได้ปานกลางโดยเสริมสมรรถนะ ท่าเรือแหลมฉบัง ด้วยคลองไทย ว่า

“ในปี 2022 ที่ไทยมีตู้คอนเทรนเนอร์ผ่านท่าเรือแหลมฉบังประมาณ 11 ล้านตู้ และถ้าปีนี้เป็นปีที่ริเริ่มโครงการพัฒนาคลองไทยเพื่อเพิ่มศักยภาพการขนส่ง เราคาดว่าในปี 2027 ซึ่งจะเป็นปีที่มีตู้เรือผ่านท่าเรือแหลมฉบังประมาณ 13 ล้านตู้  เพราะเป็นที่มีการเริ่มก่อสร้างคลองไทย และมาในปี 2030 เราจะเติบโตโดยมีเรือขนส่งตู้คอนเทรนเนอร์แล่นผ่านท่าเรือแหลมฉบัง 13 ล้านตู้ และแล่นผ่านคลองไทยอีก 2 ล้านตู้ รวมเป็นจำนวน 15 ล้านตู้ หรืออาจมี Transshipment อีกจำนวน 1 ล้านตู้”
“และนับจากเวลานั้น การพัฒนาการขนส่งผ่านทางท่าเรือคอนเทรนเนอร์ถ่ายลำจะเกิดเป็นระบบอย่างต่อเนื่องผ่านการขยายตามสัดส่วนของท่าเรือ คิดตามรูปแบบและแผนการลงทุน และมาในปี 2040 จะมีตู้คอนเทรนเนอร์ ผ่านทุกช่องทางทั้งหมด 29 ล้านคอนเทรนเนอร์ โดยแบ่งเป็นท่าเรือแหลมฉบังใน อีอีซี จำนวน 14 ล้านตู้ ผ่านคลองไทยในภาคใต้อีกจำนวน 6 ล้านตู้ ซึ่งจะทำให้อุตสาหกรรมภาคใต้แจ้งเกิดคล้ายกับในพื้นที่อีอีซี และจะมี Transshipment เพิ่มเป็น 9 ล้านตู้”

“ถ้าเป็นไปตามแผนและคาดการณ์ที่กล่าวมานี้ สถานะการขนส่งทางเรือของไทยจะเปลี่ยนไปทันที เพราะเส้นทางจะเชื่อมต่อกับ สายทาง Belt and Road และ Maritime Silk Road กลับเข้าศูนย์กลางการบริโภคอีก 4 พันล้านคน หมายความว่าประเทศไทยสามารถกระจายสินค้าไปสู่ผู้บริโภคได้อีกถึง 4  พันล้านคน เป็นอย่างน้อย เพราะประเทศจีนได้ขยายเส้นทางการขนส่งทางรางรอไว้อยู่แล้ว สามารถทะลุไปยังเอเชียกลางและทวีปยุโรปได้เลย” คุณอัมฤทธิ์กล่าวในที่สุด

ที่มา :


อัปเดตทุกมิติการพัฒนาภาคอุตสาหกรรมไทย

จากทางเลือกสู่ทางหลัก เข้าใจความต้องการและโอกาสที่กำลังมาถึงของ ตลาด EV Car

ทำไมต้องมีห้องปฏิบัติการทดสอบร่วมรถไฟความเร็วสูงจีน-ไทย และแผนการเรียนการสอนโครงการรถไฟความเร็วสูง

6 เศรษฐกิจกระแสใหม่ น่านน้ำแห่งโอกาส สร้างธุรกิจเติบโตแบบก้าวกระโดด

Previous articleเพราะเหตุใด “เทสลา” เจ้าตลาดรถยนต์ไฟฟ้า ถึงขายดิบขายดี ทั้งๆ ที่ไม่ได้โฆษณาแม้แต่น้อย
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.81
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์