ถึงตอนนี้ทางตะวันตกเริ่มมีความคิดไปในทิศทางเดียวกันว่า การคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจต่อรัสเซียดูจะไม่เป็นผล เหมือนว่ารัสเซียปรับตัวได้ดีใน 2 เดือนแรกโดยที่ไม่สะเทือนอะไรเลย ซึ่งในทางตรงกันข้าม การกระทำดังกล่าวกลับส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของตะวันตกโดยตรงมากกว่าเสียอีก
สิ่งที่เกิดขึ้นจากการใช้มาตรการคว่ำบาตรของตะวันตกต่อเศรษฐกิจรัสเซียมีดังต่อไปนี้
1.
เศรษฐกิจที่อยู่บนฐานการผลิตที่ใช้วัตถุดิบภายในประเทศนั้นสามารถที่จะต่อต้านการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจของตะวันตกได้ บนพื้นฐานความร่วมมือกับผู้ค้าวัตถุดิบและผู้ซื้อวัตถุดิบด้วยกัน เช่น ซาอุดิีอาระเบียและอินเดีย ในตลาดน้ำมันและโครงสร้างพื้นฐานของการขนส่ง และการจัดเก็บสินค้าที่มีความได้เปรียบ ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนตำแหน่งการผูกขาดได้อย่างตลาดแก๊สของรัสเซียในอียู
2.
เศรษฐกิจที่อยู่บนพื้นฐานการบริการ การท่องเที่ยวและการให้คำปรึกษาไม่สามารถที่จะอยู่ได้โดยตนเองในสภาวะของความเสี่ยงด้านภูมิรัฐศาสตร์อย่างอียูและสหรัฐ เนื่องจากผลิตภัณฑ์ของภาคการบริการดังกล่าวนั้นไม่มีความจำเป็นในด้านปัจจัยพื้นฐานหลัก อีกทั้งไม่สามารถที่จะแลกเปลี่ยนได้ตามที่ตนเองต้องการ ซึ่งมีความสัมพันธ์กับการคว่ำบาตร ทำให้การขนส่งและราคาสินค้าสูงขึ้น กลายเป็นว่า อาหาร เชื้อเพลิงและการประกันความอบอุ่นแก่ที่อยู่อาศัยมีมูลค่าที่แลกเปลี่ยนจริงกว่าเศรษฐกิจภาคการบริการ ซึ่งไม่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างอิสระจากภาคการผลิต
3.
การแลกเปลี่ยนทางการค้ากำหนดความสามารถในการซื้อสินค้า ซึ่งที่ผ่านมา การแลกเปลี่ยนการค้าโดยเงินสกุลหลักอย่างเงินดอลลาร์ ผู้ผลิตไม่สามารถกำหนดราคาสินค้าของตนเองในตลาดโลก และเทคโนโลยีถูกกำหนดโดยประเทศพัฒนาแล้ว จึงทำให้เงินสกุลของแต่ละประเทศไม่สามารถนำมาใช้เทียบกับทองคำ ต้นทุนการผลิต และความสามารถในการซื้อของประชากร ดังนั้นเมื่อมีการใช้เงินรูเบิลสำหรับการแลกเปลี่ยนตลาดแก๊ส เราจึงเห็นความอ่อนแอของเงินยูโรที่ไม่ได้อิงกับภาคการผลิตจริง จึงทำให้สินค้าขาดแคลนในประเทศ ต้องใช้เงินจำนวนมากจากการปั๊มโดยธนาคารกลาง เพื่อซื้อสินค้านำเข้าจากการบริโภคข้าวสาลี น้ำมันพืช อาหารสัตว์ การพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศที่เป็นจริงควรเริ่มต้นจากการใช้เงินของตนเองในการแลกเปลี่ยนทางการค้า หากมีอธิปไตยทางการเงินก็จะสามารถกำหนดความสามารถในการซื้อของประชากรและลดปัญหาการนำเข้าเงินเฟ้อจากต่างประเทศได้
4.
ระบบการเงินในประเทศไม่ควรดูจากอัตราการเติบโตของการส่งออกสินค้า แต่ต้องพิจารณาว่าเงินที่ได้มาจากการส่งออกนั้น ในแต่ละภาคการผลิตส่งเสริมการลงทุนและเพิ่มฐานเทคโนโลยีให้แก่ภาคการผลิตอย่างไร เนื่องจากเป็นรายได้ที่เกิดขึ้นภายในประเทศ ด้านหนึ่งเป็นสินทรัพย์ส่วนตัว มีหน้าที่ในการบริโภคใช้จ่ายและสะสม แต่อีกด้านหนึ่งรายได้ส่วนดังกล่าวรับผิดชอบการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างไร ซึ่งเป็นที่มาของความมั่งคั่งของชาติ ไม่เช่นนั้นถือว่าทำลายโครงสร้างเศรษฐกิจภายในประเทศ ดังที่เห็นมหาเศรษฐีชาวรัสเซียถูกยึดทรัพย์สินในบัญชีต่างประเทศโดยสหรัฐ และนำเงินก้อนนี้มาช่วยเหลือยูเครนในการสู้รบ
5.
ธนาคารกลางไม่ได้มีหน้าที่ดูแลอัตราเงินเฟ้อตามเป้าหมายที่ IMF กำหนด แต่มีหน้าที่ส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจให้แก่ประเทศเพื่อให้ภาคการผลิตที่มีความต้องการในตลาดขยายกำลังการผลิตที่สูงตามไปด้วย โดยมีหน้าที่หาสินเชื่อ ปล่อยเครดิต และประกันดอกเบี้ยร้อยละ 3 ในฐานะที่เป็นอุปสงค์ของเศรษฐกิจชาติ ในขณะที่รัฐบาลมีหน้าที่เป็นอุปทาน เสนอโครงการจากภาครัฐและเอกชนที่มีตลาดและสามารถเพิ่มกำลังการผลิตได้จริง โดยเปรียบเทียบต้นทุนการผลิตจากคู่แข่งและบวกกำไรไม่เกินร้อยละ 12 การเบิกใช้จ่ายเงินแล้วส่งมอบโครงการดังกล่าวถือว่าเป็นการมุ่งพัฒนาเศรษฐกิจของชาติที่แท้จริง และสร้างความสามารถในการซื้อให้แก่ประชากร หากสามารถทำให้กำลังซื้อเพิ่มขึ้นได้จริง เงินเฟ้อก็ไม่ใช่ปัญหา
6.
การเพิ่มกำลังซื้อของประชากรโดยการอัดเงินเข้าไปในระบบผ่านมือถือของผู้บริโภค นอกจากจะไม่ส่งเสริมความสามารถในการซื้อของประชากรแล้ว ยังเป็นสาเหตุของเงินเฟ้ออีกด้วย ทำให้เศรษฐกิจชาติมีความอ่อนแอ มีสารพิษอยู่ในการหมุนเวียน วิธีการดังกล่าวนี้เป็นการส่งเสริมให้ประชาชนพอใจกับภาวะเงินเฟ้อโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดก็ก่อให้เกิดเงินเฟ้อ วิกฤตโครงสร้างการผลิต และภาระหนี้สินที่สูงขึ้นด้วย ดังนั้นต้องเริ่มต้นที่การแบ่งสินทรัพย์ภาคการผลิตออกจากภาคการบริการ ภาคการผลิตที่บริโภคภายในและต่างประเทศ หลังจากนั้นจึงค่อยดำเนินการตามข้อที่ 5
การพัฒนาเศรษฐกิจที่สร้างประโยชน์ให้แก่ประเทศที่แท้จริงต้องอยู่บนฐานอธิปไตยทางการเงิน ใช้เงินสกุลตนเองในการแลกเปลี่ยน เพิ่มกำลังการผลิต เพิ่มกำลังการซื้อ นี้คือเศรษฐกิจใหม่ที่เกิดขึ้นในรอบ 2 เดือนจากบทเรียนกรณีรัสเซีย

เรื่อง : รศ.ดร.ชินสัคค สุวรรณอัจฉริย










