“รัฐธรรมนูญแห่งสหรัฐอเมริกา” ได้กำหนดคุณสมบัติ “วุฒิสมาชิก” เอาไว้ 3 ประการ ประกอบด้วย
1. วุฒิสมาชิกต้องมีอายุอย่างน้อย 30 ปี
2. ต้องมีสัญชาติสหรัฐอเมริกา โดยต้องได้รับสัญชาติมาแล้วอย่างน้อย 9 ปี
3. ต้องมีถิ่นที่อยู่ในรัฐที่วุฒิสมาชิกลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นสมาชิกวุฒิสภา
“วุฒิสภา” แห่ง “สหรัฐอเมริกา” ภาษาอังกฤษเรียกว่า Senate ส่วนชื่อเล่นมีว่า The House that Never Dies หรือ “สภาไม่มีวันตาย”
“วุฒิสภา” หรือ “สภาบน” บ้างก็เรียก “สภาสูง” เป็นสภาหนึ่งในระบบสภาของรัฐสภาสหรัฐอเมริกา
ส่วน “สภาล่าง” ก็คือ “สภาผู้แทนราษฎร” หรือ ส.ส. นั่นเอง
“วุฒิสภา” ประกอบด้วย “วุฒิสมาชิก” ที่ปกติแล้วจะมาจากการเลือกตั้งทั้งหมด
โดย “วุฒิสมาชิก” หรือ “สมาชิกวุฒิสภา” จะมีจำนวนทั้งหมด 100 คน จากทั้งหมด 50 รัฐ (รัฐละ 2 คน) มีวาระ 6 ปี
ทว่า “วุฒิสมาชิก” จะครบวาระไม่พร้อมกัน โดยในทุกๆ 2 ปี จำนวน “วุฒิสมาชิก” 1 ใน 3 จะต้องลงรับสมัครเลือกตั้งใหม่
นี่คือเหตุผลสำคัญของการเรียกสภาแห่งนี้ว่า “สภาไม่มีวันตาย”

โดยในปัจจุบัน “วุฒิสมาชิก” ที่ดำรงตำแหน่งยาวนานมากที่สุดในสมัยนี้ มีชื่อว่า Patrick J. Leahy “วุฒิสมาชิก” รัฐเวอร์มอนต์ จากพรรคเดโมแครต ซึ่งดำรงตำแหน่ง “วุฒิสมาชิก” มาแล้ว 44 ปี
โดย Patrick J. Leahy ได้รับเลือกตั้งเป็น “วุฒิสมาชิก” ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1975 ก่อนที่แฟน SALIKA หลายคนจะเกิดเสียอีก ซึ่ง Patrick J. Leahy จะหมดวาระในปี ค.ศ. 2023 นี้
วัตถุประสงค์หลักของ “วุฒิสภา” ก็คือภารกิจตรวจสอบถ่วงดุล “สภาผู้แทนราษฎร” และ “รัฐบาล”
ด้วยเหตุนี้ ทั้ง “สภาบน” หรือ “วุฒิสภา” และ “สภาล่าง” หรือ “สภาผู้แทนราษฎร” มีอำนาจเท่าเทียมกัน
โดยนอกจาก “วุฒิสภา” จะมีอำนาจในการตรวจสอบ “สภาผู้แทนราษฎร” และ “รัฐบาล” ยังมีอำนาจในการออกกฎหมายได้เช่นเดียวกับ “สภาผู้แทนราษฎร” อีกด้วย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “วุฒิสภาสหรัฐอเมริกา” มีอำนาจในการให้สัตยาบันในสนธิสัญญาที่ลงนามโดย “ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา”
ซึ่งจะต้องอาศัยการลงคะแนนเสียง หรือการยกมือโหวต ของ “วุฒิสมาชิก” จำนวน 2 ใน 3
ซึ่งหากไม่ผ่านการให้สัตยาบันโดย “วุฒิสภา” สนธิสัญญาใดๆ ก็จะถือว่า “เป็นอันตกไป”
โดย “วุฒิสภา” ภายใต้ “คณะกรรมาธิการ” ชุดต่างๆ ที่จัดตั้งขึ้นแต่ละคณะ ยังมีสิทธิ์ในการแต่งตั้งทูต และผู้พิพากษาศาลฎีกาอีกด้วย
ทีนี้ก็มาถึงตำแหน่ง “ประธานวุฒิสภา”
“ประธานวุฒิสภา” มีบทบาทสำคัญในการแต่งตั้ง “วุฒิสมาชิก” ให้ดำรงตำแหน่งใน “คณะกรรมาธิการวุฒิสภา”
โดย “คณะกรรมาธิการวุฒิสภา” มีอำนาจที่จะพิจารณากฎหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การดำเนินการตามกฎหมายในการรับรอง หรือแต่งตั้ง “เจ้าหน้าที่ของรัฐ”
รวมถึง การตรวจสอบ และควบคุมหน่วยงานต่างๆ ของรัฐอีกด้วย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หน้าที่เสนอชื่อผู้ดำรงตำแหน่งสำคัญ เช่น ทูต ผู้พิพากษาศาลสูง หรือตั้งคณะสืบสวนต่อการกระทำผิดของฝ่ายบริหาร รวมไปถึงตั้งคณะไต่สวนเพื่อพิจารณาถอดถอนผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง เป็นต้น

นอกจากนี้ “วุฒิสมาชิก” ยังมีบทบาทในการพิจารณารายชื่อสมาชิกคณะรัฐมนตรีในรัฐบาลกลางของกระทรวงต่างๆ ที่ประธานาธิบดีเสนอชื่อมา ทั้งหมดต้องได้รับการรับรองจาก “วุฒิสภา”
ซึ่งในปัจจุบัน มี “สมาชิกคณะรัฐมนตรี” และ “เจ้าหน้าที่ของรัฐ” ราว 1,500 ตำแหน่ง ที่จำเป็นต้องได้รับการรับรองจาก “วุฒิสภา”
โดยผู้ที่ไม่ได้รับการอนุมัติ จะไม่สามารถรับตำแหน่งได้
ดังที่กล่าวไป ว่า “วุฒิสภา” ของ “รัฐบาลกลางสหรัฐฯ” ประกอบด้วย ส.ว. จำนวน 100 คน ผู้เป็นตัวแทนจาก 50 รัฐ ของอเมริกา (รัฐละ 2 คน) โดยมีวาระดำรงตำแหน่งครั้งละ 6 ปี
โดยเฉพาะอย่างยิ่ว ส.ว. สหรัฐฯ ล้วนมาจากการเลือกตั้งของประชาชนนับตั้งแต่ปี ค.ศ. 1913 เป็นต้นมา
อย่างไรก็ดี มีบางกรณีที่ ส.ว.สหรัฐฯ มาจากการแต่งตั้ง!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเกิดเหตุพิเศษที่คาดไม่ถึง เช่น ตำแหน่ง ส.ว. บางตำแหน่งว่างลง เพราะ ส.ว. ที่มาจากการเลือกตั้ง “ลาออก” หรือ “เสียชีวิต” กลางเทอม
ผู้ว่าการรัฐฯ นั้น ก็จะทำการ แต่งตั้ง ส.ว.สหรัฐฯ คนใหม่ให้ขึ้นมาทำหน้าที่แทน
อย่างไรก็ตาม ส.ว.แต่งตั้งดังกล่าว ต้องลงเลือกตั้งในเวลาต่อมาเพื่อให้ดำรงตำแหน่งต่อไปได้
ทั้งนี้ ดังที่กล่าวไปข้างต้น “วุฒิสภาสหรัฐฯ” ยังมีหน้าที่ด้านนิติบัญญัติ ในด้านการทำงานร่วมกับสภาผู้แทนราษฎรสหรัฐฯ อีกด้วย
นอกจากนี้ ส.ว.สหรัฐฯ ยังมีบทบาทในการรับรองผลคะแนนจากคณะผู้แทนเลือกตั้ง หรือ Electoral College ในการเลือกประธานาธิบดีสหรัฐฯ
โดยทั้ง ส.ว. และ ส.ส. จะเปิดวาระการประชุมร่วมกันเพื่อจัดการลงคะแนน และรับรองผลดังกล่าว
ซึ่งทั้ง ส.ส. และ ส.ว.สหรัฐฯ ไม่มีอำนาจลงคะแนนเลือกผู้นำประเทศโดยตรงแต่อย่างใด เพราะสหรัฐฯ มีการเลือกตั้งประธานาธิบดีทุก 4 ปี
ส่วนในกรณีที่มีการฟ้องร้อง “เจ้าหน้าที่ของรัฐ” นั้น “สภาผู้แทนราษฎร” จะเป็นฝ่ายเริ่มดำเนินคดีกับ “เจ้าหน้าที่ของรัฐ” ก่อน
ซึ่งหลายครั้ง “ประธานาธิบดี” ก็สามารถโดนฟ้องได้ด้วย
โดยหากผ่าน “สภาล่าง” แล้ว เรื่องก็จะถูกส่งต่อมายัง “วุฒิสภา” เพื่อทำการตรวจสอบข้อกล่าวหาดังกล่าว
โดยจะมีการตั้ง “คณะกรรมการ” ขึ้นมาทำหน้าที่พิจารณาข้อกล่าวหาดังกล่าว
อนึ่ง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1789 เป็นต้นมา “วุฒิสภา” ได้ทำการถอดถอน “เจ้าหน้าที่ของรัฐ” ไปเพียง 17 คนเท่านั้น
ซึ่งหนึ่งในจำนวนนี้ ก็มี “ประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกา” ถึง 2 คน ที่เคยถูกถอดออกจากตำแหน่งประธานาธิบดีด้วย

โดยการสอบสวนที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือ กรณี Water Gate ที่เกี่ยวข้องกับประธานาธิบดี Richard Nixon ในปี ค.ศ. 1974
ซึ่ง “วุฒิสภา” ได้ดำเนินการสอบสวนอย่างหนัก จนมีทีท่าว่า Richard Nixon จะถูกตัดสินให้มีความผิด
Richard Nixon จึงชิงลาออกจากตำแหน่ง ก่อนที่ผลการพิจารณาจะแล้วเสร็จ
อย่างไรก็ตาม ตำแหน่ง “ประธานวุฒิสภา” ตาม “รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา” นั้น ได้บัญญัติให้ผู้ที่เป็น “รองประธานาธิบดี” ดำรงตำแหน่ง “ประธานวุฒิสภา” แต่มิได้ให้ดำรงตำแหน่ง “วุฒิสมาชิก”
โดยไม่มีอำนาจที่จะอภิปราย หรือลงคะแนนเสียงในญัตติใดๆ นอกจากจะมีกรณีที่คะแนนเสียงเท่ากันที่ 50 ต่อ 50 เสียง
ทั้งนี้ ดูเหมือนว่า ตำแหน่ง “ประธานวุฒิสภา” ไม่ได้มีอำนาจมาก และมักไม่ได้มาปฏิบัติหน้าที่บ่อยครั้งนัก
โดยมักยึดถือเป็นประเพณีปฏิบัติว่าตำแหน่งดังกล่าวนั้น เป็น “ประธานวุฒิสภาชั่วคราว” หรือ President Pro Tempore of the Senate ที่ได้รับเลือกมาจาก “วุฒิสมาชิก”
ซึ่งจะทำหน้าที่ในตำแหน่ง “ประธานวุฒิสภา” เมื่อ “รองประธานาธิบดี” ไม่ได้มาปฏิบัติหน้าที่
โดย “ประธานวุฒิสภาชั่วคราว” มักจะได้รับการคัดเลือกมาจากเสียงของ “วุฒิสมาชิก” จากพรรคที่ครองเสียงข้างมากใน “สภาสูง”
ดังนั้น จะเห็นได้ว่า มีการวางระบบเพื่อ “คานอำนาจกัน” ระหว่าง “รัฐบาล” และ “วุฒิสภา” อย่างชัดเจน
ความซับซ้อนของ “รัฐสภาสหรัฐอเมริกา” ที่กล่าวมาทั้งหมด เป็นตัวอย่างที่ดีในแง่ระบบกลไกของการถ่วงดุลอำนาจแห่งรัฐตามรัฐธรรมนูญ 3 ฝ่าย ได้แก่
1. นิติบัญญัติ
2. ตุลาการ
3. บริหาร
ซึ่งนอกจากจะถูกกำหนดไว้ใน “รัฐธรรมนูญ” แล้ว ประชาชนชาวอเมริกันจะเป็นผู้มีอำนาจในการถ่วงดุลด้วย
เช่น ในการเลือกตั้ง “ประธานาธิบดี” หากผู้สมัครจากพรรค Republican ชนะเลือกตั้ง
การเลือกตั้งของ “สมาชิกรัฐสภา” ของทั้ง 2 สภา ก็มักจะเป็นฝ่ายพรรค Democrat ที่ได้รับเลือกจากประชาชนเข้ามามากกว่าพรรค Republican นั่นเอง










