คิกออฟมหกรรมโชว์ผลงานวิจัย ‘เทคโนโลยีพร้อมใช้’ จากภาคใต้ ปลดล็อคสร้างเศรษฐกิจฐานราก ต้นแบบการก้าวข้ามกับดักความยากจนอย่างยั่งยืน

เป็นที่ทราบกันดีว่า ผลงานวิจัยดีๆ ที่สามารถนำไปปรับใช้ได้จริง ล้วนรวมอยู่ในมหาวิทยาลัยหรือสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ ซึ่งขุมพลังทางปัญญาเหล่านี้เองที่มีส่วนสำคัญในการช่วยยกระดับเศรษฐกิจฐานรากของไทย ยิ่งถ้างานวิจัยนั้นเป็น เทคโนโลยีพร้อมใช้ แล้ว ยิ่งจะเป็นรากฐานสำคัญของการสนับสนุนให้คนไทยทุกคนสามารถพึ่งพาตัวเองโดยใช้ นวัตกรรมและเทคโนโลยี ซึ่งจะขับเคลื่อนประเทศไทยก้าวข้ามกับดักความยากจน ไปสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืนได้ในที่สุด

จากความจริงที่กล่าวมานี้เองที่สานต่อทำให้เกิดโครงการดีๆ ที่จัดโดย หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (อว.) ซึ่งได้ร่วมมือกับเครือข่ายมหาวิทยาลัยราชภัฏ (มรภ.) 38 แห่ง และเครือข่ายมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (มทร.) 9 แห่งทั่วประเทศ จัดแสดงผลงานการค้นคว้าวิจัยและพัฒนา เทคโนโลยีพร้อมใช้ ใน 4 ภูมิภาค ภายใต้ชื่องาน “เทคโนโลยีพร้อมใช้ เพื่อชุมชนไทยยั่งยืน” หรือ “Appropriate Technology Matching Day 2024” โดยจัดขึ้นอย่างครอบคลุม ทั้งภาคใต้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคเหนือ และภาคกลาง เพื่อให้ผู้สนใจทุกภาคส่วนได้รับชมและนำไปต่อยอดขยายผลการใช้ประโยชน์ในวงกว้าง

ดร.กิตติ สัจจาวัฒนา ผู้อำนวยการ บพท.

รับรู้ที่มาและความสำคัญของงาน เทคโนโลยีพร้อมใช้ เพื่อชุมชนไทยยั่งยืน

ดร.กิตติ สัจจาวัฒนา ผู้อำนวยการ บพท. ให้ข้อมูลเพิ่มเติมถึงงาน “เทคโนโลยีพร้อมใช้ เพื่อชุมชนไทยยั่งยืน” หรือ “Appropriate Technology Matching Day 2024” ที่คิกออฟครั้งแรกที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช
“ในวันนี้เป็นการเปิดตัวคิกซ์ออฟงาน “เทคโนโลยีพร้อมใช้ เพื่อชุมชนไทยยั่งยืน” เป็นงานที่ทาง บพท. คาดหวังจะให้เป็นการเปิดตัว เทคโนโลยีพร้อมใช้จากเครือข่ายมหาวิทยาลัยราชภัฏ และ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล (มทร.) ทั่วประเทศ โดยรวบรวมเอาเทคโนโลยีที่ได้นำไปปรับใช้ในแต่ละบริบทมาช่วยชุมชน ซึ่งเป็นการดำเนินการตามแนวนโยบายกระทรวง อว. ที่ต้องการจะเดินหน้านำเอางานวิจัยในมหาวิทยาลัยไปปรับใช้เพื่อช่วยชุมชนให้ชุมชนทั่วไทยสามารถพึ่งพาตัวเองได้อย่างยั่งยืน”

“เป็นที่รู้กันว่าการพัฒนาทั้งกลุ่มเกษตร กลุ่มอาชีพ ผู้ประกอบการ หรือครัวเรือนยากจน เราสามารถพัฒนาให้เกิดอาชีพได้ได้ แต่ ทว่า อาชีพที่มีอยู่ในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มเกษตรกรรายย่อย การผลิต หรือการแปรรูปต่างๆ ก็ยังมีปัญหาต่างๆ อยู่ อย่างในกลุ่มของการเกษตร เกษตรกรมักเผชิญกับปัญหาผลผลิตและกำลังการผลิตที่ค่อนข้างต่ำ ซึ่งก็เป็นเพราะการเข้าถึงเทคโนโลยีและนวัตกรรมที่ยังมีช่องว่างอยู่”
“จากจุดนี้เอง ที่เป็นที่มาให้ทาง กระทรวง อว. ตั้งใจ นำเอางานวิจัยพร้อมใช้มากมายจากมหาวิทยาลัยที่อยู่ในสังกัด กระทรวง อว. กว่า 100 มหาวิทยาลัย ที่มีนวัตกรรมในรูปแบบของ เทคโนโลยีพร้อมใช้ สะสมอยู่มากมาย ซึ่งในตอนนี้มีนวัตกรรมรูปแบบนี้ไม่น้อยกว่า 2,300 กว่าชิ้นงาน สามารถพิสูจน์และยืนยันแล้วว่าพร้อมนำไปใช้ได้จริงกับกลุ่มเป้าหมายต่างๆ”
“และในงานนี้ เราตั้งใจจะนำนวัตกรรมทั้งหลายเหล่านี้มาเจอกับผู้ใช้งานจริง และใส่การเรียนรู้ การพูดคุย เข้าไป ทำให้เขาเข้าใจว่าในการแก้ปัญหา ต้องเปิดรับและปรับเปลี่ยนเทคโนโลยีนั้นมาใช้อย่างเกิดผล และต้องดูแลได้ถ้าเทคโนโลยีที่นำไปใช้นั้นเกิดปัญหา โดยที่ผ่านมาเราเรียกกล่าวบ้าน ผู้ประกอบการในชุมชนที่มาทำงานกับเราในโครงการนี้ว่า “นวัตกรชาวบ้าน” หรือ “นวัตกรชุมชน” โดยมีผู้นำของกลุ่มชาวบ้านที่รับและปรับเปลี่ยน เทคโนโลยีหรือนวัตกรรมพร้อมใช้ แล้วนำไปถ่ายทอด ขยายผล”
“ในวันนี้เรามีนวัตกรชาวบ้านอยู่ 6,000 กว่าคน ทั่วประเทศ ซึ่งถ้าเราสามารถขยายผลให้ได้ ตำบลละ 5 คน ทั้งหมดก็จะมี 35,000 คน ทำให้ในแต่ละตำบลจะมีนวัตกรที่สามารถประยุกต์ใช้เทคโนโลยี สร้างผลผลิตที่มีคุณภาพในพื้นที่ได้อย่างยั่งยืน อย่างงานในวันนี้ เราเริ่มจัดกันที่ภาคใต้ และจะไล่จัดไปตามภูมิภาคต่างๆ ทั้งภาคเหนือ ภาคอีสาน และภาคกลางรวมถึงกรุงเทพฯ ปริมณฑล ถ้าโครงการนี้ได้ผลเป็นที่น่าพอใจ คาดว่าในปีหน้าจะมีการจัดขึ้นทั่วประเทศ ทั้ง 18 กลุ่มจังหวัด ด้วยการนำเทคโนโลยีลงสู่กลุ่มชุมชนในพื้นที่ตอบสนองความต้องการของทุกชุมชน ทำให้เกิดการพูดคุย แลกเปลี่ยน”
“โดยในที่สุด เราอยากให้เกิดการเข้าถึงเทคโนโลยีแบบนี้ทั้งในออนไลน์แพลตฟอร์มและออนไซต์ คือ จะมีเวทีให้พูดคุยแลกเปลี่ยนเพื่อให้ทราบถึงปัญหา และนำมาสู่การปรับเอา เทคโนโลยีพร้อมใช้ ที่มาพร้อมกับองค์ความรู้ แนวทางการปฏิบัติที่ถูกต้องจากทีมนักวิจัยหรืออาจารย์ที่อยู่เป็นพี่เลี้ยง เป็นที่ปรึกษา ให้ตลอดจนทำเป็นและยืนหยัดได้ด้วยตนเอง”

2 งานวิจัยต้นแบบ เทคโนโลยีพร้อมใช้ พร้อมขยายผลขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากได้จริง

เพื่อให้เห็นภาพของการปรับเอา เทคโนโลยีพร้อมใช้ ซึ่งเป็นผลงานวิจัยของทีมนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยในพื้นที่ และได้นำมาขยายผลเพื่อสร้างความเข้มแข็งให้เศรษฐกิจฐานราก ขอหยิบเอา 2 ผลงานวิจัย จาก มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช และ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย มาเป็น Success cases ในด้านนี้
ผศ.ดร.จุรีภรณ์ นวนมุสิก อาจารย์ประจำ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราช
เริ่มจาก งานวิจัย นวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสู่การยกระดับและเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์ปลาใส่อวนจังหวัดนครศรีธรรมราช โดยมีนักวิจัย ได้แก่ ผศ.ดร.จุรีภรณ์ นวนมุสิก อาจารย์ประจำ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฎนครศรีธรรมราช และทางฝั่งผู้ได้รับการถ่ายทอดเทคโนโลยีนี้ คือ สพัชนันท์ จันทรัตน์ ประธานวิสาหกิจชุมชนปลาใส่อวนแม่แกวดสูตรโบราณ
โดย คุณสพัชนันท์ เป็นทายาทรุ่นลูกที่ได้รับการถ่ายทอดสูตรการทำ ปลาใส่อวน มาจากคุณแม่แกวด ซึ่ง ปลาใส่อวน นับเป็นอาหารที่แทบทุกบ้านในตำบลดอนตะโก อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช รู้จักกันดี เพราะเป็นอาหารจากภูมิปัญญาท้องถิ่นของพื้นที่จังหวัดนครศรีธรรมราช เกิดจากการนำปลาน้ำจืดมาแปรรูปเพื่อถนอมอาหารและเก็บรักษายาวนานขึ้น จนกระทั่ง มีการพัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ผู้บริโภคต่างชื่นชอบ คือ มีรสเปรี้ยวกลมกล่อมจากกระบวนการหมัก ซึ่งองค์ประกอบสำคัญในการหมัก คือ เกลือและอวน โดยอวนคือข้าวคั่วนั่นเอง
และด้วยความเป็นผู้ประกอบการที่ไม่เพียงอยากเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตภัณฑ์ของตน แต่ คุณสพัชนันท์ ยังมีความเป็น “นวัตกร” อยู่เต็มเปี่ยม อยากยกระดับผลิตภัณฑ์ ปลาใส่อวน ให้ได้มาตรฐานระดับประเทศไปจนถึงสามารถส่งออกไปขายได้ในต่างประเทศ จึงได้นำโจทย์นี้ไปปรึกษากับ ผศ.ดร.จุรีภรณ์ และพัฒนาผลิตภัณฑ์ร่วมกัน จนได้สูตรและกระบวนการหมักปลาใส่อวนแบบไร้ก้าง ได้มาตรฐานและยืดอายุการเก็บรักษาที่นานขึ้น มีรสชาติและคุณลักษณะตอบโจทย์ความต้องการของผู้บริโภค นอกจากนี้ยังมีการพัฒนาเครื่องทอดปลาใส่อวนพร้อมบริโภคด้วยระบบสุญญากาศ เกิดเป็นปลาใส่อวนพร้อมบริโภค 
สพัชนันท์ จันทรัตน์ ประธานวิสาหกิจชุมชนปลาใส่อวนแม่แกวดสูตรโบราณ
นอกจากนั้น ไฮไลต์ของงานวิจัยนี้ คือ ความร่วมมือกันของนักวิจัยและนวัตกรชุมชน จนสามารถพัฒนานวัตกรรมใหม่ต่อยอดจากปลาใส่อวน ด้วยการเชื่อมโยงอัตลักษณ์อาหารพื้นถิ่นและการยกระดับเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง อุดมไปด้วยวิตามิน A และวิตามิน B1  คือ ผงโรยข้าวปลาใส่อวน โดย คุณสพัสนันท์ ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า
“เราได้พัฒนาผลิตภัณฑ์ใหม่ออกมาเป็น ผงโรยข้าวปลาใส่อวน โดยเริ่มคิดจากรสชาติที่สื่อถึงอัตลักษณ์ของอาหารใต้ นั่นคือ ผงโรยข้าวรสข้าวยำ และ ผงโรยข้าวหมักข้าวคั่วผสมผักเหรียง ซึ่งเราได้รับคำแนะนำจากอาจารย์จุรีภรณ์ว่าอยากให้ลองนำผักเหรียงมาทำเป็นผงโรยข้าว เพราะ ผักเหรียง ได้รับการยืนยันทางวิชาการชัดเจนว่ามีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก และคิดว่าน่าจะมีรสชาติคล้ายกับ ผงโรยข้าวรสโนริสาหร่ายของญี่ปุ่น ซึ่งเมื่อทำออกแล้วก็ได้รับผลตอบรับดีมาก”
“และเพื่อตอบสนองกับตลาดความนิยมอาหารไทยด้วย ก็เลยทำออกมาอีก 2 รสชาติ นั่นคือ ผงโรยข้าวปลาใส่อวนรสต้มยำและรสกระเพรา ซึ่งในตอนนี้ผลิตภัณฑ์ผงโรยข้าวนี้ได้รับการตอบรับอย่างดีจากตลาดต่างประเทศ มียอดการสั่งซื้อจากดูไบ ประเทศสหรัฐอาหรับเอมิเรต และกำลังส่งไปบุกเบิกตลาดที่ประเทศฮ่องกงด้วย”

ด้าน ผศ.ดร.จุรีภรณ์ ได้เน้นย้ำด้วยว่า “ผลิตภัณฑ์ผงโรยข้าวปลาใส่อวนนี้ มีจุดเด่นตรงที่ สามารถตอบโจทย์แนวทาง Zero waste ได้อย่างชัดเจน เพราะเป็นการนำก้างปลามาผลิตเป็นอาหารมูลค่าสูง เช่นเดียวกันกับข้าวเกรียบแคลเซียมสูง ซึ่งต่อ 1 หน่วยบริโภค (30 กรัม) มีปริมาณแคลเซียมสูงใกล้เคียงการดื่มนมสด 1 แก้ว ซึ่งในตอนนี้ผลิตภัณฑ์ทุกชนิดที่พัฒนาขึ้นโดย วิสาหกิจชุมชนปลาใส่อวนแม่แกวดสูตรโบราณ ได้รับการการพัฒนาโรงเรือนและมาตรฐานผลิตภัณฑ์ ได้รับการรับรองมาตรฐาน อย. แล้ว ซึ่งมีผลิตภัณฑ์ ดังนี้
  1. ปลานิลใส่อวนแบบไร้ก้าง จำหน่ายถุงละ 600 กรัม  ราคา  200  บาท
  2. ปลานิลใส่อวน พร้อมบริโภค จำหน่ายถุงละ 200 กรัม  ราคา  200  บาท
  3. ผงโรยข้าวปลาหมักข้าวคั่ว รสข้าวยำ จำหน่ายถุงละ 30 กรัม  ราคา 25 บาท
  4. ผงโรยข้าวปลาหมักข้าวคั่ว รสต้มยำ จำหน่ายถุงละ 30 กรัม ราคา 25 บาท
  5. ผงโรยข้าวปลาหมักข้าวคั่ว รสผักเหรียง จำหน่ายถุงละ 30 กรัม ราคา 25 บาท
  6. ข้าวเกรียบปลาหมักข้าวคั่ว แคลเซียมสูง จำหน่ายถุงละ 60 กรัม  ราคา 50 บาท
“ต้องขอบคุณทางอาจารย์จุรีภรณ์ และทีมนักวิจัยทุกท่านมาจาก มรภ.นครศรีธรรมราช ที่มาให้คำปรึกษาในการพัฒนาผลิตภัณฑ์ และโครงการที่นำ เทคโนโลยีพร้อมใช้ จากนักวิจัยมาปรับใช้ ซึ่งได้รับทุนสนับสนุนจาก บพท. เพราะโครงการนี้ทำให้ทางวิสาหกิจสามารถต่อยอดพัฒนา เพิ่มมูลค่า ผลิตภัณฑ์ได้จริง และยังช่วยสร้างงาน สร้างอาชีพให้ชาวบ้านในท้องถิ่นได้อย่างเห็นได้ชัดด้วย” คุณสพัสนันท์ กล่าวทิ้งท้ายไว้อย่างชัดเจน

มาถึงงานวิจัยที่สอง โครงการวิจัยเรื่อง การขยายผลเทคโนโลยีสำหรับการผลิตไก่พื้นเมืองเพื่อยกระดับเศรษฐกิจชุมชนอย่างยั่งยืนในพื้นที่ภาคใต้ ภายใต้โครงการ “การขยายผลวิจัยเทคโนโลยีที่เหมาะสม (Appropriate Technology)” ปี 2566 โดยผลงานวิจัยนี้เป็นของ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย (มทร.ศรีวิชัย) ซึ่งทีมนักวิจัยประกอบด้วย ผศ.ดร.ณปภัช ช่วยชูหนู, ผศ.ดร.ประพจน์ มลิวัลย์,  ผศ.ดร.จรีวรรณ จันทร์คง และ อาจารย์ไพศาล กะกุลพิมพ์
ผศ.ดร.ณปภัช ช่วยชูหนู อาจารย์ประจำคณะเกษตรศาสตร์ มทร.ศรีวิชัย
ทั้งนี้ ผศ.ดร.ณปภัช ช่วยชูหนู อาจารย์ประจำคณะเกษตรศาสตร์ มทร.ศรีวิชัย ได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมถึงโครงการวิจัยนี้ว่า
“หลังจากได้รับจัดสรรงบประมาณด้านวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม (ววน.) ประเภททุนวิจัยพื้นฐาน ประจำปีงบประมาณ 2565 เพื่อดำเนินงานวิจัยเรื่อง ศักยภาพ การผลิตและการตลาดของไก่พื้นเมืองลูกผสม โดยพบปัญหาจากการผลิตไก่พื้นเมืองของกลุ่มเกษตรกรบ้านวังฆ้องพัฒนา จังหวัดนครศรีธรรมราช ในประเด็นด้านอัตราการเจริญเติบโตช้า คุณภาพซากไม่สม่ำเสมอ ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องมีการถ่ายทอดความรู้ให้เกษตรกรมีความเข้าใจและสามารถประยุกต์ใช้ เทคโนโลยีอาหารและโปรแกรมอาหารสำหรับไก่พื้นเมือง ทำให้เกษตรกรสามารถลดระยะเวลาเลี้ยง เพิ่มคุณภาพซาก ของไก่ให้ตรงกับความต้องการต้องตลาดได้”
“โดยทีมวิจัยได้ พัฒนาพันธุ์ไก่พื้นเมืองลูกผสม “ไก่ขาวดอกแค” เป็นไก่ทางเลือกใหม่สำหรับผู้บริโภค โดยพัฒนาปรับปรุง พันธุ์จากไก่ศรีวิชัย ซึ่งเป็นไก่พื้นเมืองภาคใต้ ซึ่งจากข้อมูลงานวิจัยพบว่า สามารถแก้ปัญหาลดอัตราการเปลี่ยนอาหารเป็นน้ำหนักตัวลงได้ 25 เปอร์เซ็นต์ ลดระยะเวลาการเลี้ยง 35 เปอร์เซ็นต์ และเพิ่มปริมาณเนื้อหน้าอก ที่ใช้การเพาะขยายพันธุ์ด้วยตู้ฟักไข่ทำให้แม่ไก่ 1 ตัว สามารถผลิตลูกไก่ได้เพิมขึ้นจากการฟักไข่ธรรมชาติได้ 50-60 เปอร์เซ็นต์”

“ปัจจุบันมีการเพาะขยายพันธุ์ให้กับเกษตรกรในพื้นที่บริการวิชาการแล้วมากกว่า 3,500 ตัว โดยเกษตรกรผู้เลี้ยงเริ่มจากจำนวนการเลี้ยง 50 ตัว ในขณะนี้ เพิ่มจำนวนเป็นครั้งละ 200 ตัวต่อรอบ ในพื้นที่ 3 จังหวัด คือ จังหวัดนครศรีธรรมราช ตรัง และพัทลุง โดยยังมีความต้องการเลี้ยงต่อเนื่อง และเกษตรกรสามารถนำไปจำหน่ายตรงให้กับผู้บริโภค หรือผู้ประกอบการร้านอาหาร ในรูปแบบของไก่ที่ถอนขนและพร้อมนำไปประกอบอาหาร จากเดิมที่ขายไก่ทั้งตัวแบบไม่ถอนขน ส่งผลให้เกษตรกรมีรายได้เพิ่มขึ้นจากเดิมที่จำหน่ายไก่มีชีวิตให้กับพ่อค้ารวบรวมถึง 50-70 เปอร์เซ็นต์”
“ทั้งนี้ หนึ่งในองค์ความรู้ที่เกษตรกรได้รับการถ่ายทอดและนำไปปรับใช้แล้วเพิ่มมูลค่าให้ไก่พื้นเมืองได้จริง คือ การจัดโปรแกรมอาหารให้ไก่ในแต่ละช่วงวัย แบ่งเป็น ไก่เล็ก ต้องใช้สูตรอาหารที่ให้โปรตีนประมาณ 18-20 เปอร์เซ็นต์ พลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้ 2,900 kcal/kg ขณะที่ ไก่รุ่น ตั้งแต่อายุ 6 สัปดาห์ – จำหน่าย ต้องใช้สูตรอาหารที่ให้โปรตีนประมาณ 16-18 เปอร์เซ็นต์ พลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้ 2,900 kcal/kg และไก่พ่อแม่พันธุ์ อายุตั้งแต่ 23 สัปดาห์ขึ้นไป ต้องใช้สูตรอาหารที่ให้โปรตีนประมาณ 15-16 เปอร์เซ็นต์ พลังงานที่ใช้ประโยชน์ได้ 2,800 kcal/kg”
“สำหรับข้อปฏิบัติในการผสมอาหารด้วยมือ เพื่อให้การให้อาหารกับไก่นั้นมีประสิทธิภาพ ก็เช่น วัตถุดิบอาหารต้องมีขนาดชิ้นใกล้เคียงกัน ทำให้การผสมเข้ากันได้ง่าย การเพิ่มการกระจายตัวของกองอาหาร ให้เอาวัตถุดิบอาหารจำนวนมากบางส่วนมาผสมกับวัตถุดิบอาหารที่ใช้จำนวนน้อยซึ่งช่วยทำให้การกระจายตัวของวัตถุดิบอาหารดีขึ้น เป็นต้น”
มาในวันนี้ ผลการขยายผลโครงการ การพัฒนาศักยภาพการผลิตและการตลาดไก่พื้นเมืองในพื้นที่ภาคใต้ตอนกลางที่ดำเนินการมาตลอดเวลา 5 ปี  ในพื้นที่ 3 จังหวัด สามารถพัฒนากลุ่มเกษตรกรที่มีความสามารถสูง (นวัตกรชุมชน) รวมกว่า 200 ราย และยังส่งเสริมสามารถขยายองค์ความรู้ให้แก่เกษตรกรที่มีความสนใจในการเลี้ยงไก่พื้นเมืองได้มากกว่า 1,000 ราย ผ่านการฝึกอบรม การเข้ามาศึกษาดูงานในสถานีเรียนรู้ และการจัดการความรู้ผ่านช่องทางออนไลน์เพจไก่พื้นเมืองแดนใต้
ทั้งนี้ในปี 2567 บพท. ได้สนับสนุนกรอบการวิจัย “ชุมชนนวัตกรรมแห่งการเรียนรู้” และสนับสนุนการขยายผลการผลิตไก่พื้นเมืองให้กับกลุ่มเกษตรกรผู้ผลิตไก่พื้นเมืองลูกผสมในพื้นที่จังหวัดภาคใต้ตอนกลาง เพื่อการพัฒนาขีดความสามารถเกษตรกรให้เกิดการรับ ปรับใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสมเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ ยกระดับฐานะทางสังคม และสร้างโอกาสในการแข่งขันสำหรับเพิ่มมูลค่าให้เศรษฐกิจชุมชนมีการเติบโต ช่วยลดช่องว่างความเหลื่อมล้ำอย่างได้ผล

ปรีดา ขุนแก้ว ประธานกลุ่มเกษตรกรบ้านวังฆ้องพัฒนา ตำบลสามตำบล อำเภอจุฬาภรณ์ จังหวัดนครศรีธรรมราช
โดย ปรีดา ขุนแก้ว ประธานกลุ่มเกษตรกรบ้านวังฆ้องพัฒนา ตำบลสามตำบล อำเภอจุฬาภรณ์ จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้กล่าวเพิ่มเติมว่า
“ที่ผ่านมา อาจารย์จากราชมงคลศรีวิชัย ได้มาให้ความรู้ที่สำคัญ ซึ่งช่วยให้การเลี้ยงไก่พื้นเมืองของเกษตรกรในกลุ่มมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น อย่างการแนะนำในเรื่องการให้อาหารด้วยสูตรอาหารที่เหมาะกับไก่ในแต่ละช่วงอายุ นอกจากนั้น ยังแนะนำให้ผสมวัสดุอาหารที่หาได้ในท้องถิ่น เช่น แหนแดง ต้นกล้วยหมัก หญ้าเนเปียร์ เป็นต้น เพื่อเพิ่มคุณค่าทางอาหารให้ไก่ที่เลี้ยงให้โตเร็ว และมีคุณภาพซากที่ดี จึงทำให้ขายได้ในราคาดีขึ้น รายได้ของครัวเรือนสมาชิกกลุ่มเกษตรกรก็ดีขึ้นด้วย”

การพัฒนาในเชิงพื้นที่ด้วยงานวิจัยที่ปรับใช้ได้จริง

คืนลมหายใจให้ว่าวชายแดนใต้ สร้างกระแส Soft power ‘ว่าวบูรงนิบง’ ขับเคลื่อน ‘เศรษฐกิจสร้างสรรค์’ บนฐานทุนพหุวัฒนธรรมของ จ.ยะลา

ถอดบทเรียนการปลดล็อค ศรีสะเกษ จากจังหวัดยากจนสู่ เมืองเกษตรอินทรีย์ ด้วย โมเดลเศรษฐกิจ BCG

อว. สกสว. บพข. จับมือ TEATA เปิดศักราชขับเคลื่อน การท่องเที่ยวคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์ นำร่อง ภูเก็ต-กระบี่ ประเดิมแอป Zero Carbon

 

Previous articleรัฐบาลควรส่งเสริมมาตรการทางภาษี จูงใจผู้ประกอบการ UP-Skill ฝีมือแรงงาน คู่ขนานค่าแรงขั้นต่ำ
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.134
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์