โลกปัจจุบัน การประกันการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่องและความสามารถในการรักษาอธิปไตยทางเศรษฐกิจ เป็นภารกิจหลักของรัฐแต่ละแห่ง การใช้ภูมิรัฐศาสตร์และภูมิเศรษฐกิจ กลายเป็นความสามารถของผู้นำในปัจจุบันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บ้านเราก็ใช่ย่อยเมื่อวานในกรณีจีนที่คาดว่าจะเป็นคู่ค้าหลักของไทยอีก 5 ปีข้างหน้า ที่เราเลือกจีนเนื่องจากเหตุผลว่าเศรษฐกิจของจีนมีสัดส่วน 14.8% ของผลิตภัณฑ์มวลรวมของโลก
ดังนั้นความมั่งคั่งของจีนจึงมีผลกระทบอย่างมากต่อเศรษฐกิจโลกโดยรวมและไทย จีนกำลังทำสงครามครอบงำโลกในด้านเศรษฐกิจและเทคโนโลยีกับสหรัฐเพื่อชิงความเป็นเจ้าที่เราเรียกว่าสงครามการค้า
หากจีนเพิ่มการขาดดุลการค้ากับสหรัฐ การครอบงำดอลล่าร์ในการค้าโลกและบัญชีทุนในต่างประเทศจะค่อยๆ ลดบทบาทลง หากสังเกตสงครามการค้าระหว่างสหรัฐกับจีนไม่ได้เกี่ยวข้องกับการลดการนำเข้าสินค้าของจีน แต่สหรัฐต้องการลดสินค้าบางประเภท ได้แก่ ปัญญาประดิษฐ์, เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร, การขนส่งความเร็วสูง, อีคอมเมิร์ซ และอื่นๆ
ฐานะของจีนคือเทพแห่งการโจรกรรมทรัพย์สินทางปัญญา ในขณะที่สหรัฐกลายเป็นประเทศที่การประดิษฐ์ปัญญาอยู่ในช่วงขาลง
จีนอยู่ในช่วงขาขึ้นเนื่องจาก การเข้าถึงข้อมูลทำได้ง่ายขึ้น รัฐบาล องค์กร และบริษัท ต่างๆ ได้ตระหนักถึงคุณค่าของข้อมูลแล้ว หากสามารถหาคนที่พวกเขาไว้ใจได้ก็พร้อมที่จะแบ่งปันข้อมูลแล้ว รัฐบาลสามารถส่งวิดีโอเวชระเบียนและข้อมูลการธนาคารได้เกือบทุกครั้งที่มีความจำเป็น สหรัฐจึงไม่สามารถต้านทานจีนได้ในปัญญาประดิษฐ์ ด้วยเหตุนี้สหรัฐฯจึงพยายามชะลอการพัฒนาเทคโนโลยีของจีน
หากกรุงเทพฯ สามารถใช้รายการสินค้าดังกล่าวร่วมมือกับจีนก็สามารถที่จะปลดปล่อยตนเองทุกๆ ด้านในนโยบายการค้าต่างประเทศและแก้ปัญหาการลดช่องว่างทางรายได้ การร่วมมือกันลงทุนตรงนี้กับจีนเป็นการยับยั้งสหรัฐและญี่ปุ่นในแผนการเปิดท้องทะเลอินโดแปซิฟิกไปในตัว
ต้องมาดูต่อไปว่าแผนความทะเยอทะยานนี้ในอนาคตรัฐบาลกรุงเทพจะบรรลุเป้าหมาย 140,000 ล้านเหรียญสหรัฐได้หรือไม่ในรายการสินค้าดังกล่าว หรือต้องหาพันธมิตรใหม่? ทั้งนี้ขึ้นกับทางกรุงเทพฯ ว่าจะสามารถใช้บัญชีการแลกเปลี่ยนทางการค้ากับจีนได้หรือไม่ เพื่อเพิ่มยอดการส่งออกหรือจะค้าขายโดยเงินดอลล่าร์
ในขณะที่ในรอบสัปดาห์ การเปิดตัวเบอร์ลินและโตเกียวเป็นพันธมิตรใหม่ ซึ่งเป็นไปตามแผนของตะวันตก คือการจัดนโยบายด้านโครงสร้างพื้นฐานสำหรับเขตการค้าเสรีระหว่างสหภาพยุโรปและญี่ปุ่น ข้อตกลงในการสร้างโซนนี้ได้มีการลงนามเมื่อหลายวันก่อนและจะเริ่มดำเนินการในช่วงต้นปี 2019 ซึ่งเป็นโซนที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด
ถ้าหากรวมเศรษฐกิจของทั้งสองภูมิภาคก็จะยิ่งใหญ่กว่าประเทศอื่นๆ การบวกตัวเลขด้านภูมิเศรษฐกิจน่าสนใจตรงที่ว่าปี 2017 บรัสเซลและโตเกียว คิดเป็น 27.9% ของ GDP ของโลก ขณะที่สหรัฐฯคิดเป็น 24.3% ของโลก
การรวมตัวกันเป็นที่ชัดเจนว่า โตเกียวกับเบอร์ลินต้องการท้าทายด้านนโยบายแก่มอสโกและปักกิ่งในพื้นที่ทางภูมิรัฐศาสตร์ ทั้งรัสเซียและจีนมีชายแดนติดกัน นั้นคือการส่งสัญญาณของขั้วใหม่เพื่อลดอิทธิพลของรัสเซียและจีนในยูเรเชีย โดยทำให้มอสโกและปักกิ่งมีความอ่อนแอลง
รัสเซียอยู่ในฐานะรัฐที่มีทรัพยากรมากที่สุดในโลก หากไม่ควบคุมก็จะมีปัญหาและเป็นรัฐที่มีแนวทางนโยบายของตนเอง เนื่องจากเป็นแหล่งสนับสนุนทางวัตถุดิบและที่มาของการเติบโตเศรษฐกิจของอียู
การเปิดเขตการค้าเสรีตรงนี้ก็เพื่อลดอิทธิพล OBOR และสหภาพศุลกากรยูเรเชียลง
หากทำให้สมาชิกยูเรเชียดำเนินการตามข้อตกลงใหม่ได้ในเขตเสรีทางการค้าใหม่ของโตเกียวและบรัสเซลก็จะทำให้เกิดความวุ่นวายในแพลทฟอร์มของยูเรเชีย เนื่องจากในแพลทฟอร์มดังกล่าวนั้นเป็นเรื่องของการแบ่งแยกแรงงานกันทำและการลงทุนร่วมกันของสมาชิก ซึ่งจะขัดกับแพลทฟอร์มการค้าเสรี เป็นเรื่องของบริษัทข้ามชาติ เป็นหลักการ ”ใครเก่งกว่าเอาไป”
หากจีนมีความล่าช้าในโครงการ OBOR จะส่งผลให้สมาชิกตามเส้นทางการค้าใหม่นี้หันไปจับมือเปิดพื้นที่กับตะวันตก ส่งผลโดยตรงต่อการลดอิทธิพลจีนในยูเรเชีย กรณีที่เห็นได้คือเวียตนามพยายามเล่นแบบผสมผสานทั้งอียูและยูเรเชียเพื่อใช้ความได้เปรียบตรงนี้ โดยไม่สนใจจุดยืนของแต่ละแพลทฟอร์ม
ทั้งหมดนี้เราจะเห็นความชัดเจนหลังปีใหม่ โดยวอชิงตันได้สละตนเองในฐานะมหาอำนาจขั้วเดียวออกไปแล้วเพราะไม่สามารถยับยั้งจีนได้ แต่ให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังแก่อียูและญี่ปุ่น ซึ่งการรวมตัวกันแบบนี้ก็ยังสามารถเห็นความแตกต่างกันในความร่วมมือต่อการเติบโตทางการค้าและลดอิทธิพลของเงินดอลล่าร์
เรื่องโดย : ชินสัคค สุวรรณอัจฉริย










