‘คนไทยเป็นโสดกันมากขึ้น จากจำนวนการแต่งงานที่ลดลงและการหย่าร้างที่เพิ่มขึ้น’ จากผลสำรวจที่ SCB EIC Economic Intelligence Center เผยมาเพียงแค่นี้ หลายคนอาจพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่แปลกใจ เพราะมองไปที่ตนเอง หรือ คนรอบข้าง ก็จะพบว่ามีคนโสดเยอะกว่าคนมีคู่ ขณะที่บางคนไม่โสด แต่เลือกที่จะไม่แต่งงาน เนื่องจากยังรักความอิสระทั้งคู่ ก็มีให้เห็นทั่วไป ดังนั้น สรุปได้ตั้งแต่ตอนต้นนี้เลยว่า ยุคนี้อาจเป็นยุคที่คนโสดครองเมือง ก็ได้ และในด้านการตลาด ยิ่งมีคนโสดในสังคมเพิ่มมากขึ้นเพียงใด นั่นก็ยิ่งหมายความว่าการวางแผนมาร์เกตติงสินค้าและบริการยุคนี้ ต้องให้ความสนใจกับ กลุ่มคน โสดสายเปย์ มากขึ้นเท่านั้น


ทำความเข้าใจ เทรนด์การใช้จ่ายคนโสด 2019 จากสถิติการแต่งงานลดลง แต่การหย่าร้างสูงขึ้น

อีไอซีได้เปิดเผยผลวิเคราะห์ข้อมูลการจดทะเบียนสมรสและจดทะเบียนหย่าของกรมการปกครอง ซึ่งพบว่า จำนวนการจดทะเบียนสมรสของคนไทยลดลงจาก 3.13 แสนในปี 2550 มาอยู่ที่ 2.98 แสนในปี 2560 (ลดลง 5.1%) สวนทางกับจำนวนการจดทะเบียนหย่าที่เพิ่มขึ้นจาก 1.02 แสน มาเป็น 1.22 แสน (เพิ่มขึ้น 19.7%) ในช่วงเวลาเดียวกัน

โดยเมื่อพิจารณาแยกตามภูมิภาคพบว่า การจดทะเบียนสมรสที่ลดลงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในภาคเหนือ ใต้ อีสาน แต่กลับเพิ่มขึ้นในกรุงเทพมหานครและภาคกลาง ส่วนการจดทะเบียนหย่านั้นมีการเพิ่มขึ้นในทุกภูมิภาค ทั้งนี้ในช่วงระหว่างปี 2550 ถึง 2560 ไทยมีจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นราว 3 ล้านคน

การแต่งงานที่ลดลงและการหย่าร้างที่เพิ่มขึ้นจึงหมายถึงจำนวนคนโสดที่มากขึ้น ทั้งนี้เมื่อพิจารณาข้อมูลด้านการใช้จ่ายและสินทรัพย์พบว่า พฤติกรรมการใช้จ่ายของคนโสดและคนมีครอบครัวมีความแตกต่างกันในหลายด้าน


โสดสายเปย์ กิน เที่ยว ช้อป ส่วนคนมีครอบครัว จ่ายหนี้ บ้านรถ มากกว่า

ทั้งนี้ ที่ SCB EIC อธิบายเพิ่มเติมถึงข้อสรุปที่ว่า พฤติกรรมการใช้จ่ายของคนโสดและคนมีครอบครัวมีความแตกต่างกัน ดังนี้

“คนโสดใช้จ่ายเพื่อการบริโภคมากกว่า แต่มีทรัพย์สินน้อยกว่า จากข้อมูลของสำนักงานสถิติแห่งชาติ ณ ปี 2561 คนโสด (นับเฉพาะคนที่อายุเกิน 20 ปีซึ่งเป็นเกณฑ์อายุที่สามารถจดทะเบียนสมรสได้ตามกฎหมายและนับรวมคนที่หย่าแล้ว) มีรายจ่ายเพื่อการบริโภคต่อหัวมากกว่าคนมีครอบครัวเฉลี่ยประมาณ 11% โดยคนโสดมีสัดส่วนรายจ่ายเพื่อการบริโภคต่อรายได้ที่สูงกว่าเล็กน้อย”

ขณะที่คนมีครอบครัวจะมีสัดส่วนรายจ่ายเพื่อการชำระหนี้ที่สูงกว่า สอดคล้องกับข้อมูลด้านสินทรัพย์ ได้แก่ บ้านและรถ

จากการสำรวจพบหลักฐานทางสถิติสำคัญทที่ยืนยันว่า คนโสดมีสัดส่วนความเป็นเจ้าของบ้านและรถน้อยกว่าคนมีครอบครัวในทุกระดับอายุ เช่น ในช่วงอายุ 31-35 ปี มีคนโสดเพียง 18% ที่มีที่อยู่อาศัยเป็นของตนเอง ขณะที่คนมีครอบครัวในช่วงเดียวกันมีสัดส่วนความเป็นเจ้าของที่อยู่อาศัยอยู่ที่ 51% เป็นต้น ซึึ่งนับว่ามีอตราที่ห่างกันมากทีเดียว

ข้อค้นพบนี้จึงสะท้อนถึงการที่คนโสดอาจมีความจำเป็นในการมีบ้าน มีรถที่น้อยกว่า อย่างไรก็ดี เมื่ออายุมากขึ้นสัดส่วนความเป็นเจ้าของทั้งบ้านและรถจะเพิ่มขึ้นในทั้งสองกลุ่ม ทั้งนี้ เมื่อพิจารณารายจ่ายรวมทั้งเพื่อการบริโภคและรายจ่ายเพื่อการชำระหนี้แล้ว จะพบว่าสัดส่วนภาระรายจ่ายของคนมีครอบครัวจะสูงกว่าคนโสดอย่างมีนัยสำคัญ


เผย 4 รายจ่าย ที่ โสดยอมเปย์ เพื่อเติมเต็มชีวิตอิสระ

บทสรุปของพาร์ทนี้ ที่ SCB EIC จั่วหัวมาคือ “คนโสดใช้จ่ายมากกว่าด้านการทานอาหารนอกบ้าน และด้านการท่องเที่ยว” อย่างชัดเจน

และเมื่อพิจารณารายจ่ายต่อหัวตามประเภทการใช้จ่าย จะพบความแตกต่างระหว่างคนโสดและคนมีครอบครัว กับรายจ่ายใน 4 ด้าน ต่อไปนี้

รายจ่ายด้านอาหาร : คนโสดมีค่าใช้จ่ายด้านอาหารที่มากกว่าคนมีครอบครัวอยู่ถึง 12% เพราะคนโสดจะรับประทานอาหารนอกบ้านมากกว่า โดยรายจ่ายค่ารับประทานอาหารนอกบ้านคิดเป็นถึงครึ่งหนึ่งของรายจ่ายด้านอาหารทั้งหมด ขณะที่ คนมีครอบครัวใช้จ่ายเพื่อการทานข้าวนอกบ้านเพียงแค่ 1 ใน 3 ของรายจ่ายด้านอาหารทั้งหมดเท่านั้น

รายจ่ายด้านการเดินทาง : ในส่วนของค่าน้ำมันรถ เมื่อนับเฉพาะคนที่มีรถเป็นของตนเองพบว่า คนโสดจ่ายค่าน้ำมันต่อคนสูงกว่าคนมีครอบครัวประมาณ 4% ทั้งนี้น่าจะเป็นเพราะคนมีครอบครัวสามารถใช้รถร่วมกันจึงมีแนวโน้มแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายในส่วนนี้ระหว่างกันได้ นอกจากนี้ ในส่วนของค่าเดินทางสาธารณะ คนโสดก็ใช้จ่ายสูงกว่าเช่นกัน โดยมีรายจ่ายในส่วนนี้สูงกว่าคนมีครอบครัวถึง 42%

รายจ่ายด้านการท่องเที่ยวและความบันเทิง : คนโสดมีการใช้จ่ายต่อหัวด้านการท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศสูงกว่าคนมีครอบครัวมากถึง 40% สันนิษฐานได้ว่าเป็นเพราะตัดสินใจไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ไม่ต้องเป็นห่วงครอบครัว สำหรับรายจ่ายด้านกิจกรรมความบันเทิงอื่นๆ เช่น ดูหนัง เลี้ยงสัตว์ กิจกรรมทางศาสนา ฯลฯ คนโสดเองก็มีค่าใช้จ่ายสูงกว่าคนมีครอบครัวประมาณ 5%

รายจ่ายด้านสุขภาพ : รายจ่ายในส่วนนี้รวมถึงค่าซื้อยา ค่าตรวจสุขภาพในด้านต่างๆ ค่าโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายเพื่อเสริมสุขภาพ ฯลฯ คนมีครอบครัวจะมีค่าใช้จ่ายในส่วนนี้สูงกว่าในทุกระดับอายุถึงประมาณ 48% สะท้อนทั้งในเรื่องของความใส่ใจสุขภาพของคนมีครอบครัวที่น่าจะมากกว่า โดยค่าใช้จ่ายในด้านนี้สำหรับคนมีครอบครัวรวมถึงค่าใช้จ่ายเฉพาะสำหรับคนกลุ่มนี้ เช่น ค่าใช้จ่ายในการคลอดบุตร ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพของลูก เป็นต้น


ได้เวลาปรับผลสำรวจไปใช้ วางแผนการตลาดธุรกิจ เอาใจคนโสด 

อ่านมาถึงตรงนี้ เชื่อว่าหลายคนได้รู้ถึง เทรนด์การใช้จ่ายคนโสด 2019 ว่า โสดสายเปย์ ยุคนี้ ยอมเปย์ให้กับอะไรบ้าง ซึ่งผลการสำรวจของ SCB EIC ในครั้งนี้ สามารถนำมาปรับใช้เป็นแนวทางในการวางแผนธุรกิจว่าจะวางแผนโปรโมชันเอาใจคนโลกอย่างไรบ้าง

โดยที่ผ่านมา มีธุรกิจไทยหลากหลาย ที่ได้จับเอาจุดเด่นของคนโสดไปขยายและต่อยอดจนเป็นธุรกิจได้อย่างน่าสนใจ ซึ่งจากการศึกษาของนักศึกษาสาขาการตลาด วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล (ซีเอ็มเอ็มยู) ได้เผยผลวิเคราะห์จากการศึกษาในหัวข้อ การตลาดคนเหงา ไว้อย่างน่าสนใจว่า

จากการศึกษาสามารถสรุปออกมาได้เป็นหลักการวาง กลยุทธ์ C M M U ที่สามารถตอบโจทย์คนเหงาหรือคนโสดได้อย่างโดนใจ ได้แก่

C: Circumstance สร้างบรรยากาศรอบตัวให้รู้สึกว่าไม่อยู่เดียวดาย

M: coMpanion สื่อสารเหมือนเพื่อน และเน้นผ่านโซเชียลมีเดีย เพราะคนกลุ่มนี้ใช้งานสื่ออนไลน์ทั้งวัน

M: forget Me not นักการตลาดต้องไม่ลืมการส่งเสริมการตลาดช่วงต่างๆ และโปรโมชั่นต้องมีมากกว่ามา 2 จ่าย 1 มา 4 จ่าย 3 เป็นต้น

U: commUnity ส่งเสริมกิจกรรมร่วม สร้างสรรค์คอนเทนท์ ผลิตภัณฑ์ บริการ หรือกิจกรรมการตลาด ที่แตกต่างจากคูแข่ง


ที่มา : เรียบเรียงจาก อินโฟกราฟิกเรื่อง “EIC Data Infographic: #โสดFeelGood” เผยแพร่ในเว็บไซต์ scbeic.com (28 มิถุนายน 2562)


อัปเดตผลการสำรวจการตลาดยุคดิจิทัลที่น่าสนใจกันต่อเลย

ประเทศเรามีคนเหงา 26.57 ล้าน! เจนไหนเหงาสุด? แล้วโมเดลใดจะมาหยุดเหงา?

อยากพิชิตใจ ‘นักช้อป GEN Z’ ไม่ใช่เรื่องยาก แค่ต้องเข้าใจตัวตนที่ ‘แตกต่างแบบมีสไตล์’

ผลสำรวจ Global Brand เผย สื่อสารความจริง นำ ‘กลยุทธ์การสื่อสารแบรนด์’ เอาชนะใจผู้บริโภคยุคดิจิทัลได้ไม่ยาก

Previous article‘การศึกษาท้องถิ่น’ เรียนแบบใหม่สไตล์ ‘อานันท์ ปัญญารชุน’
Next article“ความทรงจำ” ลบได้ Optogenetics เทคโนโลยีที่ “โดเรม่อน” ไม่มี
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์