ใครช่างคิด ประดิษฐ์ “นาโน” (ตอนจบ)

ภาพยนตร์เรื่อง Infinity เล่าถึงชีวประวัติของ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ตั้งแต่เล็กยันถึงก่อนหน้าที่จะได้รับรางวัลโนเบล โดยโฟกัสไปที่ชีวิตรักแบบเมโลดรามาของเขาเป็นหลัก

เนื้อหนังจับความเอาตอนที่ “ริชาร์ด” อายุได้เพียง 15 ปี ก็มีโอกาสพบรักครั้งแรกกับสาวสวย “อาร์ลีน กรีมบอว์ม” และคบหาดูใจกันถึงเกือบ 10 ฤดูฝน จนกระทั่งเขาจบด็อกเตอร์

แต่หลังจากที่เขาได้เข้าทำงานในโครงการแมนฮัตตัน ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาระเบิดนิวเคลียร์ลูกแรกของสหรัฐฯ ดังที่กล่าวไป

“อาร์ลีน” กลับล้มป่วยลงด้วยวัณโรค ทำให้ “ริชาร์ด” ต้องบึ่งไปซื้อแหวนหมั้นเพื่อขอเธอแต่งงาน!

โดยไม่ฟังคำทัดทานของพ่อแม่ “ริชาร์ด” ตัดสินใจอยู่กินกับ “อาร์ลีน” ซึ่งเป็นโรคติดต่อชนิดร้ายแรงมากในสมัยนั้น จนกระทั่งเธอสิ้นลมหายใจ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” เสียศูนย์ไปพักใหญ่ กว่าจะกลับมาเป็นนักวิทยาศาสตร์ชื่อก้องโลกได้อีกครั้ง ก็เมื่อเขาพบกับรักในคราวต่อมา

คือได้มีโอกาสแต่งงานเป็นครั้งที่สองกับ “แมรี่ หลุยส์ เบลล์” ทว่า ชีวิตรักครั้งที่สองกลับจบลงด้วยการหย่าร้างภายหลังจากนั้นไม่นาน

แต่สุดท้าย “ริชาร์ด ฟายน์แมน” ก็ได้ลงเอยกับ “กวินเนธ โฮวาร์ท” ซึ่งเป็นภรรยาคนสุดท้องของชีวิต ที่ผลิตทายาทให้เขาถึง 2 คนด้วยกัน คือ “คาร์ล” และ “มิเชล”

ดูเหมือนว่า หนังจะจบลงตรงที่ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” กำลังจะเดินทางไปแสดง “ปาฐกถา” ที่ CALTECH  หรือสถาบันเทคโนโลยีแห่งแคลิฟอร์เนีย ซึ่งถือเป็น “บทปาฐกถา” ระดับพลิกประวัติศาสตร์โลก!


physicsworld.com

บิดาแห่งนาโน

ใจความสำคัญของ “ปาฐกถา” ในวันที่ 29 ธันวาคม 1959 ของ “ริชาร์ด” ก็คือ “…กฎฟิสิกส์เท่าที่ข้าพเจ้ามองเห็นนั้น ไม่เคยต่อต้าน หรือคัดค้าน เรื่องความเป็นไปได้ในการจัดการกับสิ่งของระดับอะตอม และแม้ว่ากฎฟิสิกส์ที่ข้าพเจ้าเคยมองเห็นนี้ ในทางทฤษฎีแล้ว มันเป็นสิ่งที่สามารถกระทำได้ แต่ในทางปฏิบัติ พวกเรายังไม่ได้ทำ…”

“…เหตุผลก็คือพวกเรายังใหญ่โตเกินไป!!”

“…ผมคาดการณ์ได้เลยว่า เมื่อพูดถึงเทคโนโลยีจิ๋วขึ้นเมื่อใด จะต้องมีเสียงโพล่งขึ้นมาทันทีถึงเทคโนโลยีย่อส่วน หรือมอเตอร์ไฟฟ้าขนาดเท่ากับหัวเข็มหมุด ผมคิดว่าเทคโนโลยีย่อส่วนนั้น มิใช่สาระสำคัญของปาฐกถาในวันนี้ เพราะเทคโนโลยีที่ผมจะกล่าวถึง คือโลกขนาดเล็กที่ซับซ้อน และอยู่ลึกลงไปกว่านั้นมากนัก…”

“…และเมื่อถึงปี 2000 ผู้คนในยุคนั้นคงจะนึกสงสัย ว่าทำไมเทคโนโลยีที่ทุกคนกำลังให้ความสำคัญ และพากันบ่ายหน้ามาสู่ทิศทางนี้ จึงไม่เริ่มมาก่อนหน้า ค.ศ.1960…”

โดยส่วนตัวแล้ว ผมคิดว่าปาฐกถาของ “ริชาร์ด” เมื่อเกือบ 50 ปีก่อน บทนี้ ถือเป็นแรงบันดาลใจอันใหญ่หลวงต่อการปลูกฝังแนวความคิดเกี่ยวกับ “นาโนเทคโนโลยี” ที่แม้ขณะนั้น จะมีคนบางจำพวกวิพากษ์วิจารณ์อย่างสาดเสียเทเสียว่าเป็นแค่เรื่องฝันกลางวัน

นิสัยปากว่าตาขยิบเช่นนี้ ฝังแน่นอยู่ในมนุษย์ ชนิดที่ไม่เคยแบ่งเชื้อชาติและสัญชาติ!

แล้วเป็นอย่างไร…

ขณะที่ปากก็ก่นว่าด่า “ริชาร์ด ฟายน์แมน” แต่ตากลับขยิบ สั่งให้ผลิตสินค้าต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์ ที่นับวันก็ยิ่งมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ และต่างก็พากันผลิตสินค้าดังว่ามานับแต่ครั้งที่ “ริชาร์ด” ได้จบ “บทปาฐกถา” เขย่าโลกบทนั้น ก่อนจะมาถึง “ยุคนาโน” อย่างในปัจจุบันด้วยซ้ำ!

ในส่วนของสังคมไทยทั่วไป คงมีโอกาสได้สัมผัสกับสินค้า ที่ “แวดวงนาโนสากล” เขาถือกันว่า เป็นผลพวงซึ่งพัฒนามาจากแนวคิดของ “ริชาร์ด ฟายน์แมน” กันมาแล้วไม่มากก็น้อย ตัวอย่างสำคัญก็คือ การเกิดขึ้นของ “เสื้อนาโน” ที่ไม่ต้องซัก

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ความรู้เรื่อง “นาโน” ไม่ใช่ของใหม่ ที่เพิ่งจะมาป่าวประกาศกันในสี่ส้าห้าปีนี้นะครับ

เพราะมันเป็นกระบวนการดั้งเดิมที่มีแล้วอยู่ตามธรรมชาติ อาทิ กระบวนการสร้าง DNA หรือการซ่อมแซมตัวเองของอวัยวะในร่างกาย และการส่งสัญญาณเซลล์ประสาทต่างๆ

ไปจนถึงเทคนิคการหมุนหางเสือของตัวอสุจิ!


อ่านตอนแรกหรือยัง ถ้ายังไปต่อที่ลิงก์ด้านล่างนี้

ใครช่างคิด ประดิษฐ์ “นาโน” (ตอนแรก)


ภาคต่อที่น่าติดตาม

Technology Orgasm : การถึงจุดสุดยอดทางเทคโนโลยี