“นินจา” ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า “ผู้อดทน”
“นินจา” ได้ชื่อว่า เป็นผู้ที่ “ไม่เคยทิ้งร่องรอยอะไรไว้” รวมถึงเป็นคนที่ “ไม่กล่าวคุยโวโอ้อวด” ตนเอง
“นินจา” หมายถึงบุคคลผู้ซุ่มซ่อนอยู่ในหุบเขา ฝึกฝนวิชาต่อสู้ และการล่องหน ราว 800 ปีก่อน
“นินจา” ถูกเปรียบเทียบกับ “ซามุไร” ในแง่ที่ว่า หาก “ซามุไร” เสมือนนักรบ “ผู้อยู่เบื้องหน้า” ส่วน “นินจา” ก็เป็นนักสู้ “ผู้อยู่เบื้องหลัง”
และทั้งสองหน่วยต่างก็ทำงานรับใช้ “โชกุน” เช่นเดียวกัน
จะเห็นได้ว่า ท่ามกลางการสู้รบ ฉากหน้าจะปรากฏ “ซามุไร” ผู้องอาจกล้าหาญ
ขณะเดียวกัน ในทางลับ “นินจา” คือ “จารชน” ผู้เป็นทั้ง “หน่วยข่าว” และงาน “ใต้ดิน” คอยเก็บกวาด
พูดอีกแบบก็คือ “นินจา” คือ “หน่วยราชการลับ” คล้าย “ตำรวจลับ” หรือ “สายโจร” ที่ทำงานใน “ความมืด” นั่นเองครับ
ที่ผมเปิดหัวบทความเกี่ยวกับ “นินจา” มาเสียยาวยืดข้างต้น ก็เนื่องมาจากว่า ในครั้งนี้ อยากนำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับ “นินจา” กันสักตอนครับ
โดย “นินจา” ในที่นี้ จะขอกล่าวถึงหนังสือการ์ตูนเรื่อง “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” หรือที่แฟนพันธุ์แท้ “มังงะ” ทั่วทุกมุมโลกรู้จักกันในนาม “นินจานารูโตะ”

ผมเคยนำตัวละครจาก Comics มาวิเคราะห์ในสถานการณ์ปัจจุบันที่ SALIKA ของเราแห่งนี้มาแล้วอย่างน้อย 2 ตอนด้วยกัน
บทความแรกมีชื่อว่า “ของวิเศษโดราเอม่อนที่กลายเป็นจริง” ส่วนอีกชิ้นมี 2 ตอนด้วยกันคือ
หนึ่ง “เรียนศาสตร์บริหาร จากหนังสือการ์ตูน” ที่ว่าถึงเรื่องราวของหนังสือ “วิถีแห่งโนบิตะ: ชัยชนะของคนไม่เอาถ่าน”
และสอง “เรียนรู้จาก One Piece เพื่อสร้างสุดยอดทีมธุรกิจ” นั่นเองครับ
การเขียนถึงหนังสือการ์ตูนในครั้งนี้จึงมิใช่ของใหม่ที่ผมจะนำประเด็นต่างๆ ของ Comics หรือ “มังงะ” มาสังเคราะห์และนำเสนอเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ร่วมสมัย
“นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” หรือ “นารูโตะ” จัดเป็นหนังสือการ์ตูนที่มียอดจำหน่ายมากที่สุดอันดับ 3 ของโลก ด้วยยอดขาย 220 ล้านเล่ม
รองจาก อันดับ 1 คือ One Piece กับยอดขาย 420 ล้านเล่ม
และอันดับ 2 คือ Dragon Ball ยอดขาย 240 ล้านเล่ม และในครั้งต่อไปผมจะมาวิเคราะห์ Dragon Ball กับสถานการณ์ปัจจุบันต่อจาก “นินจานารูโตะ” ครับ
และจะตามด้วย หนังสือการ์ตูนที่มียอดจำหน่ายมากที่สุดของโลกในอันดับ 4 นั่นคือ “ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน” หรือ Detective Conan ที่มียอดขายทั่วโลกรวม 200 ล้านเล่ม
เพื่อให้การวิเคราะห์ “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” เป็นไปตามโจทย์ที่ตั้งเอาไว้คือ จาก “โรงเรียนนินจา” ถึง Naruto สู่ “ต้นแบบ” การจัดการศึกษา Corporate Education
ผมจึงขอขีดวงเรื่องราวของ “นินจานารูโตะ” เอาไว้แค่ช่วงของ “การฝึกฝน” ก่อนจะเข้าสู่ “โลกนินจา” ของพวกเขา

ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีในหมู่แฟนพันธุ์แท้ “มังงะ” โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สาวก “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ”
ว่า “การฝึกฝน” ก่อนจะเข้าสู่ “โลกนินจา” ของ “นารูโตะ” และ “เพื่อนนินจา” จาก “หมู่บ้านนินจา” ต่างๆ นั้น
ต้องผ่านการเรียนรู้ที่ “โรงเรียนนินจา”
โดยในระหว่างที่ยังอยู่ในรั้วโรงเรียน แน่นอนว่า สถานะของ “นารูโตะ” และเด็กทุกคนคือ “นักเรียนนินจา”
และการเรียนการสอนต้องเริ่มจากคอร์สฝึกฝนการใช้อาวุธขั้นพื้นฐาน 2 ชนิด อันได้แก่ “คุนะอิ” หรือ “มีดบิน” และ “ชูริเคน” หรือ “ดาวกระจาย”
จากนั้นตามด้วยวิชานินจาเบื้องต้นคือ “คาถาแยกร่าง” “การพรางตัว” (ล่องหน) และ “คาถาแปลงกาย”
ถ้าเปรียบ “โรงเรียนนินจา” กับภารกิจของ EEC-HDC ก็คือบรรยากาศชั้นปีที่ 1 ของ “นักเรียนอาชีวะ” นั่นเอง
ก่อนที่เหล่า “นักเรียนนินจา” จะเลื่อนขั้นสู่การเป็น “เกะนิน” นั่นคือ การถูกส่งไป “ฝึกงาน” ซึ่งในท้องเรื่อง “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” ใช้คำว่า “งานในระดับ C”
จุดนี้ก็สามารถเทียบได้กับภารกิจของ EEC-HDC เช่นเดียวกัน นั่นคือ “สัตหีบโมเดล” เดิม
ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็น EEC Model ซึ่งก็คือ “การจับคู่” ระหว่าง “สถาบันอาชีวศึกษา” กับ “สถานประกอบการ” เพื่อให้ “นักเรียนอาชีวะ” ได้ฝึกงานนั่นเองครับ
จาก “เกะนิน” ก็จะเลื่อนสู่ระดับสูงขึ้นอีกขั้น นั่นคือ “จูนิน”
ซึ่งการจะเป็น “จูนิน” ได้นั้น จะต้อง “ผ่านการทดสอบ 3 ระดับ” คือ “สอบข้อเขียน” “สอบปฏิบัติ” และ “การต่อสู้ตัวต่อตัว”
โดยผู้ที่ผ่านด่านทดสอบทั้ง 3 ขั้น ก็จะได้เป็น “จูนิน” ซึ่งสามารถทำหน้าที่เป็น “อาจารย์นินจา” หรือ “นินจาชำนาญการ” และสามารถปฏิบัติภารกิจ “งานในระดับ C หรือ B” ได้ต่อไปนั่นเอง

จาก “จูนิน” ก็เป็น “โจนิน”
“โจนิน” คือ “นินจาเชี่ยวชาญ” หรือ “หัวหน้าหน่วย” ในการปฏิบัติภารกิจ “งานในระดับ B หรือ A”
นอกจากนี้ ยังมี “โจนินพิเศษ” คือ “นินจาเชี่ยวชาญพิเศษ” ในด้านใดด้านหนึ่งโดยเฉพาะอีกด้วย
และ “นินจาสูงสุด” หรือ “นินจาประมุข” ผู้นำหนึ่งเดียวแห่ง “หมู่บ้านนินจาทั้ง 5” ในท้องเรื่อง “นารูโตะ” มีชื่อตำแหน่งว่า “คาเงะ”
โดยผู้ที่จะเป็น “คาเงะ” ได้ ต้องมีคุณสมบัตินินจาขั้นสูง มีความรู้และประสบการณ์ระดับเทพ และเคยผ่านการรบมาแล้วทุกรูปแบบ
บางคนเคยผ่านการเป็น “อันบุ” หรือสามารถปฏิบัติภารกิจพิเศษ หรือ “งานในระดับ S (Extremely Strong)” พูดอีกแบบก็คือ “อันบุ” ก็คือ “นินจาลับ” นั่นเอง
หรืออาจเคยเป็น “โอะอินิน” หรือ “หน่วยรบพิเศษ” มีหน้าที่ “ล่าสังหาร” โดยตรง ซึ่งเรียกว่า “นินจาล่าสังหาร”
และ “นินจารูท” หรือ “สายลับ” ที่ไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต ไม่มีอนาคต มีเพียงภารกิจปัจจุบันเท่านั้น!
จะเห็นได้ว่า จาก “โรงเรียนนินจา” ที่เป็นจุดเริ่มต้น นำ “นินจา” ที่ผ่านการฝึกฝน เข้าสู่โลกแห่งการทำงาน
ได้เลื่อนขั้น เลื่อนตำแหน่ง และเปลี่ยนบทบาท ภารกิจไปตามความชำนาญและเชี่ยวชาญ
เปรียบเสมือนโลกแห่งความเป็นจริง กับการ “ฝึกฝนทักษะวิชาชีพ” จากสถาบันการศึกษาต่างๆ ที่แบ่งออกเป็น 2 ประเภท
ซึ่งผมเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้วใน SALIKA ของเราแห่งนี้เช่นกัน ในชื่อตอน “Global University “ธงนำใหม่” สถาบันอุดมศึกษาไทย”
รวมถึงข้อเขียนของ “ภัชภิชา ฤกษ์สิรินุกูล” ชื่อบทความ “ดร.จักรกฤษณ์ สิริริน: Skills Mismatch ทักษะงานไม่ใช่ แก้ได้ด้วยโมเดลมหาวิทยาลัยบรรษัท”

ซึ่งในปัจจุบัน สถาบันการศึกษาหลายแห่งได้เปลี่ยนรูปแบบไปจากเดิม ที่เคยผลิตบุคลากรด้วยการเรียนการสอนแบบทั่วไป หรือ General Education
มาเป็นการจัดการเรียนการสอนแนวใหม่ที่เฉพาะเจาะจงยิ่งขึ้น นั่นคือ Corporate Education
Corporate Education คือแนวคิดการก่อตั้งสถาบันการศึกษาโดยบริษัทเอกชนที่ต้องการสรรค์สร้างและฝึกฝนบุคลากรให้มีทักษะความสามารถพร้อมสำหรับการปฏิบัติงานจริง
ซึ่งหากเปรียบเทียบ “โรงเรียนนินจา” กับภารกิจของ EEC-HDC คือ “สัตหีบโมเดล” เดิม ที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็น EEC Model
ก็จะพบว่า “โรงเรียนนินจา” ในท้องเรื่อง “นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ” หรือ “นินจานารูโตะ” นั้น เทียบได้กับการจัดการเรียนการสอนแบบ Corporate Education
ที่ “นักเรียนนินจา” ทุกคนที่จบการศึกษาจาก “โรงเรียนนินจา” สามารถปฏิบัติหน้าที่ “นินจา” ได้ทุกคนนั่นเองครับ!










