ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนส่งอีเมลมาถึงผม เขียนมาปรึกษาปัญหาเรื่องการงานทั่วๆ ไป แต่ผมอ่านแล้วกลับสะเทือนใจไม่น้อย จึงอยากนำมาเล่าสู่กันฟัง เพราะคิดว่าน่าจะมีประโยชน์กับใครอีกหลายคน
จุดสะเทือนใจที่ 1 : องค์กรใหญ่แค่ไหน…ก็ไม่มั่นคงได้
ใจความในอีเมลเขียนทำนองว่า เขารู้สึกไม่มั่นคงใน “องค์กร” ที่ทำอยู่
สาเหตุที่ผมสะเทือนใจก็เพราะผู้เขียนท่านนี้น่าจะลืมลบข้อความอัตโนมัติท้ายอีเมล ข้อความดังกล่าวเป็นข้อความที่บอกว่าเขาทำงานอยู่องค์กรไหน (ซึ่งผมคงไม่สามารถเปิดเผยได้ แต่เอาเป็นว่าทุกคนรู้จักแน่ๆ)
เรื่องนี้นอกจากจะสะเทือนใจแล้ว ยังเตือนใจได้ดีว่า อย่าได้วางใจความใหญ่โตขององค์กร ใหญ่แค่ไหนก็ไม่มั่นคงได้ทั้งนั้น แน่นอนว่าผู้บริหารตำแหน่งสูงคงไม่น่าห่วง อย่างน้อยเขาก็ล้มบนฟูก แต่ระดับลูกน้องนี่สิ…เจ็บทุกทาง
เรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า “อย่าฝากชีวิตไว้ที่คนอื่น ให้รับผิดชอบความมั่นคง…ด้วยตัวเราเอง”
จุดสะเทือนใจที่ 2 : งานประจำ…ทำเป็นอยู่อย่างเดียว
ใจความในอีเมลเขียนต่อไปอีกว่า พอรู้สึกถึงความไม่มั่นคงนั้นขึ้นมา เขาก็เลยอยากหาอะไรทำสักอย่าง
ฟังดูดีนะครับ…เพียงแต่ปัญหาก็คือผู้เขียนท่านนี้บอกว่า เขาไม่มีความสามารถอะไรอื่นๆ นอกจากงานที่ทำอยู่เลย…ขายของ ทำกับข้าว ประดิษฐ์นู่นนั่นนี่ …เรื่องพวกนี้ไม่เคยทำสักอย่าง ชีวิตอยู่บนงานประจำที่ทำอยู่ทำไป
อ่านถึงตรงนี้…ผมรู้สึกถึงแรงสะเทือนในหัวใจ ใยคนหนึ่งจึงปล่อยให้ตัวเองมีความสามารถที่จำกัดได้ถึงเพียงนี้?
เรื่องนี้ทำให้ผมคิดถึง “การลงทุนในตัวเอง” บางคนคิดว่าเรียนจบแล้ว คือจบแล้ว ไม่ต้องเรียนเพิ่มเติมอีกแล้ว…แต่นั่นมันจริงที่ไหนกันเล่า?
มีทักษะหลายอย่างที่เราฝึกฝนได้ ไม่ว่าจะเป็นทักษะที่ใช้ประกอบอาชีพตรงๆ เช่น ฝึกงานฝีมือ งานช่าง งานคอมพิวเตอร์ วิชาความรู้เหล่านี้รับงานสร้างรายได้ได้เลย หรือจะเป็นทักษะกว้างๆ อย่างเช่น การขาย การสื่อสาร การเขียน การพูด รวมถึงการคิดให้เป็นระบบ ทักษะเหล่านี้ก็ประยุกต์ใช้กับอาชีพได้มากมาย
ประเด็นอยู่ที่ “ทักษะ” นั้นแปลว่า “ฝึกได้” ฝึกได้ก็แปลว่า “ต้องใช้เวลา” ต้องใช้เวลาก็แปลว่า ต้องฝึกตั้งแต่วันที่ยังไม่จำเป็น เพราะวันที่จำเป็นต้องใช้ จะมัวมาฝึก…ก็ไม่ทันแล้ว
เรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า “ฝึกทักษะที่สำคัญไว้เสียตั้งแต่วันนี้ แล้วในอนาคต เราจะอยากขอบคุณตัวเราเอง
จุดสะเทือนใจที่ 3 : นาทีนี้…กำลังใจไม่ช่วยแล้ว
ใจความในอีเมลลงท้ายว่า ติดตามงานเขียนของผมมาตลอด อ่านแล้วเพิ่มกำลังใจได้ดี
ผมสะเทือนใจก็ตรงคำว่า “เพิ่มกำลังใจ” นี่แหละครับ วันนั้นผมตอบอีเมลกลับไปแบบนี้ว่า “นาทีนี้กำลังใจไม่ช่วยแล้วครับ กำลังกายต้องมาด่วนเลย” ถ้าเรารู้สึกว่ามีสัญญาณไม่ดี การนั่งคิดบวกไปวันๆ ว่าสิ่งดีๆ กำลังจะมา พลังลึกลับจงช่วยฉันด่วน…แบบนั้นมันไม่ช่วยครับ
เราต้องออกแรงทำอะไรสักอย่าง เช่น นาทีนี้จะฝึกทักษะอะไรใหม่? ฝึกวันนี้แล้วจะทันไหม? ถ้าไม่ทัน งั้นลองคิดสิว่าความสามารถในงานประจำของฉัน แปรเปลี่ยนไปทำอะไรได้อีก? รับงานนอก? หาที่ทำงานใหม่?
นาทีนี้ต้องเปิดตัวเองออกไปหาโอกาสใหม่ ไม่ใช่แค่การ “เพิ่มกำลังใจ” แต่ต้องใช้กำลังกายทำอะไรสักอย่าง เพิ่มความเป็นไปได้ใหม่ๆ ให้ตัวเอง
เรื่องนี้จึงสอนให้รู้ว่า “นาทีที่ไฟกำลังจะไหม้บ้าน วิธีแก้ไขต้องไม่ใช่นั่งคิดว่า…เดี๋ยวมันก็ผ่านพ้นไป แต่ต้องหาวิธีดับไฟด่วน”
ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้ที่จะดับไฟ …นอกจากตัวเราเอง
ก็ประมาณนี้แหละครับ ความสะเทือนใจที่ได้อ่านอีเมลครั้งนั้น
ตัดฉับมาถึงในวันนี้ วันที่เราหลายคนเห็นตรงกันว่าเศรษฐกิจไม่ดีมากๆ และความไม่มั่นคงก็กำลังไม่มั่นคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ผมอยากสรุปไว้แบบนี้ครับว่า ไม่ใช่บริษัท ไม่ใช่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่ต้องมารับผิดชอบเรา แต่คือเราเท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบตัวเอง
…และเราต้องเริ่มสร้าง “ความมั่นคง” ให้ตัวเองตั้งแต่วันนี้เลย

เรื่อง : บอย – วิสูตร แสงอรุณเลิศ นักเขียน วิทยากร และนักสร้างแรงบันดาลใจด้าน ‘การพัฒนาตนเอง’ เจ้าของเพจ Boy’s Thought













