ฟังเรื่องจริงจากผู้ประกอบการ ‘อาณัติ มัชฌิมา’ โอกาสของไทยในการเป็น ท่าเรือทางเลือกขนถ่ายสินค้าถ่ายลำ & ท่าเทียบเรือสินค้าแห่งอาเซียน (ตอนที่ 1)

กิจกรรมท่าเทียบเรือระหว่างประเทศ เป็นประตูสู่ประเทศที่มีความสำคัญและสร้างรายได้ให้ประเทศไม่น้อยในแต่ละปี และหนึ่งในท่าเรือแห่งสำคัญของไทย ก็ตั้งอยู่ใน เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก หรือ EEC นั่นคือ ท่าเรือแหลมฉบัง ซึ่งจากข้อมูลทางสถิติล่าสุดตามปีงบประมาณ พ.ศ.2562 ท่าเรือแห่งนี้มีปริมาณตู้สินค้าผ่านเข้าออกกว่า 8 ล้าน ทีอียู นับเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญต่อการพัฒนาพื้นที่ EEC อย่างมาก ซึ่งผู้ประกอบการเอกชนในเขตท่าเรือแหลมฉบังและภาครัฐ มีความพยายามที่จะทำให้ท่าเรือแห่งนี้ก้าวสู่การเป็นศูนย์กลางท่าเทียบเรือสินค้าและคอนเทนเนอร์ในระดับภูมิภาคให้ได้

วันนี้เรามีมุมมองดีๆจาก อาณัติ มัชฌิมา ประธานบริหารงานทั่วไป บริษัท ฮัทชิสัน พอร์ท (ประเทศไทย) จำกัด และนายกสมาคมผู้ประกอบการท่าเทียบเรือสินค้าและคอนเทนเนอร์ ที่จะมาชี้ให้เห็นข้อเท็จจริงในการพัฒนาภาคอุตสาหกรรมพาณิชยนาวี โดยเฉพาะ การพัฒนาธุรกิจท่าเทียบเรือในประเทศไทย ให้เอื้อต่อการก้าวสู่ศูนย์กลางท่าเทียบเรือสินค้าและคอนเทนเนอร์ในระดับภูมิภาค รวมทั้งแนวทางที่น่าสนใจในการผลิตบุคลากรผู้มีทักษะด้านการจัดการโลจิสติกส์ เพื่อตอบสนองความต้องการของการเติบโตในภาคอุตสาหกรรมนี้ให้ทันเวลาด้วย

ท่าเรือแหลมฉบัง


เปิดประสบการณ์การทำงานในอุตสาหกรรมพาณิชยนาวี ที่ไม่มีสอนในห้องเรียน โดย อาณัติ มัชฌิมา

“ในอดีตธุรกิจและกิจกรรมท่าเทียบเรือนี้ไม่มีโรงเรียนหรือสถาบันที่สอนโดยตรง เพราะเป็นธุรกิจที่มีความจำเพาะในสาระสำคัญของการขนส่งทางทะเล เพราะฉะนั้นความรู้ที่ผมมีนั้น ส่วนใหญ่ได้มาจากการปรับใช้กับการทำงาน จากการประยุกต์ใช้จากพื้นฐานความรู้ที่เรียนมาหลักๆ ก็คือ การบริหารธุรกิจ รวมกับความรู้เฉพาะทางเกี่ยวกับเรื่องนำเข้า-ส่งออกที่เรียนจากสถาบันฝึกอบรมของกรมศุลกากร และก็จากเรียนรู้หน้างานจริง”

“โดยเฉพาะการคำนวณ การจัดการเกี่ยวกับการบริหารจัดการเรือเทียบท่า เกี่ยวกับอุปกรณ์ยกขน และการจัดวางสินค้าทั้งที่ในลานพักเก็บ หรือ การนำสินค้าขึ้น-ลงเรือ รวมถึงข้อปลีกย่อย ข้อจำกัด ข้อปฏิบัติต่างๆ ซึ่งได้รับความรู้มาจากหัวหน้าและเพื่อนร่วมงาน และการหาเรียนรู้เองข้างนอกจากการศึกษาข้อมูลเพิ่มเติม ซึ่งเป็นความรู้ที่ไม่มีสอนในโรงเรียนโดยตรง” อาณัติ มัชฌิมา ผู้บริหารระดับสูงของ บริษัท ฮัทชิสัน พอร์ท (ประเทศไทย) จำกัด เกริ่น
และเมื่อถามถึง เส้นทางการเข้ามาทำงานในสายงานด้านธุรกิจและอุตสาหกรรมพาณิชยนาวีของเขา ซึ่งเขาอยู่ในวงการนี้มานานกว่า 23 ปี เขาเล่าให้ฟังต่อว่า
“เด็กๆ สมัยนี้ถือว่าโชคดีนะครับที่ได้เรียนด้านโลจิสติกส์และพาณิชย์นาวีในมหาวิทยาลัย ในอดีตมีเพียง ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวีของกรมเจ้าท่าเพียงแห่งเดียว แต่ตอนนี้มีสถาบันการศึกษาหลายแห่ง ทั้งในระดับอาชีวศึกษาและอุดมศึกษา ที่เปิดสอนในสาขาวิชานี้ แต่ต้องยอมรับว่าเนื้อหาสาระของการเรียนก็ไม่ได้ลงรายละเอียดเทียบเท่ากับการทำงานจริงมากนัก เป็นแค่พื้นฐานความรู้ที่จำเป็น ส่วนความรู้ความเข้าใจที่จะนำไปใช้ในการทำงานจริงนั้นก็ต้องไปเรียนรู้ฝึกฝนเพิ่มเติมเอาหน้างานจริง”

“เพราะในองคาพยพของการทำงานจริงนั้น บุคลากรที่ทำงานในท่าเรือ มีหลายสายงานมาก ด้วยเหตุนี้ การทำงานในหลายๆตำแหน่งจึงไม่มีสถาบันการศึกษาไหนเปิดสอนแบบเฉพาะทาง เช่น การวางแผนงานเรือ งานสินค้า ทักษะแรงงานขนถ่ายสินค้า ทักษะการใช้ บังคับเครื่องมือเครื่องจักรในการทำงานด้านนี้ ซึ่งไม่มีที่ใดให้ลอง ให้เรียนในสถาบัน จึงต้องมาเรียนรู้ ฝึกฝนที่ในสถานที่ทำงานจริง กับเครื่องมือ อุปกรณ์จริงๆ และเรียนรู้ลักษณะที่หน้างาน”

“ดังนั้น ถ้าเรามองเรื่องกิจการด้านพาณิชย์นาวีในแง่ของการสร้างเสริมทักษะของบุคลากรฝั่งบก ยังไม่มีการจัดการที่เป็นระบบที่สมบูรณ์เท่าที่ควร รวมถึงบางส่วนงานพาณิชย์นาวีที่บริหารฝั่งน้ำ เช่น ลูกเรือและส่วนงานอื่นๆที่เกี่ยวข้องทางน้ำ ก็ยังไม่ถือว่าเบ็ดเสร็จในสถาบันการศึกษาโดยส่วนใหญ่  มีเพียงส่วนน้อยแต่ก็ไม่ครบทุกประเภท ดังนั้นทางสถานประกอบการจึงจำเป็นต้องเพิ่มพูนทักษะและจัดการฝึกอบรมกันเอง เรียนกันเอง”
และด้วยประสบการณ์การทำงานในแวดวงท่าเทียบเรือสินค้าและตู้สินค้าคอนเทนเนอร์ มาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2541 จนถึงปัจจุบัน ทำให้ อาณัติมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของธุรกิจเกี่ยวกับการพาณิชย์นาวีทั้งฝั่งบกและฝั่งน้ำมาพอสมควร รวมถึงพลวัตเกี่ยวกับการนำเข้า-ส่งออก หรือกิจกรรมที่เกี่ยวเนื่องในด้านการขนส่ง แบบคลุกวงใน

“ผมมองว่าประเทศเรา ผู้ประกอบการค้าทั้งหลายพยายามที่แข่งกับตลาดโลกในการส่งออกเพื่อให้ได้ดุลหรือเกินดุลการค้า ขณะเดียวกันการนำเข้าเพื่อเทคโนโลยีและวัตถุดิบ หรือเครื่องจักร ก็เพื่อที่จะสร้างความแข็งแกร่งของผลิตภัณฑ์ของไทยในการส่งออกไปสู้ตลาดโลกที่แข่งขันกันสูงอย่างปัจจุบัน

“แต่ต้องยอมรับว่าในความพยายามนี้ยังมีอุปสรรคทำให้ไม่บรรลุอย่างถาวร ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากสภาวะเศรษฐกิจที่ถดถอย กอปรกับสภาวะภายในบ้านเราเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเมืองที่ไม่มั่นคง หรือนโยบายที่เปลี่ยนแปลงไปได้ตลอด การส่งเสริมที่ไม่เป็นรูปธรรมเพียงพอ และที่สำคัญวิสัยทัศน์ของการตั้งเป้าหมายที่มีจุดยืนที่เหมาะสม และความเป็นไปได้ แม้กระทั่งความจริงใจที่จะทำให้เป้าหมายที่มีอยู่บรรลุผลอย่างเป็นรูปธรรมและถาวร”

ฟังเรื่องจริงของการพัฒนา บนเส้นทางสู่ การเป็น ท่าเรือทางเลือกสำหรับการขนถ่ายสินค้าถ่ายลำ & ท่าเทียบเรือสินค้าแห่งอาเซียน

ที่ผ่านมา ในแง่ของการพัฒนาประเทศในหลากหลายด้าน การพัฒนาให้ไทยเป็นศูนย์กลางของ ท่าเรือทางเลือกสำหรับการขนถ่ายสินค้าถ่ายลำ & ท่าเทียบเรือสินค้าในระดับภูมิภาค ยังไม่เคยเห็นภาพอย่างเป็นจริงเป็นจัง ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว อุตสาหกรรมที่เกี่ยวกับท่าเทียบเรือสินค้าในไทยนั้น มีศักยภาพแค่ไหน ควรพัฒนาไปในทิศทางใด ต้องฟังความเห็นจากผู้ประกอบการตัวจริงกัน
“ปัจจุบันจากข้อมูลการขนส่งตู้สินค้าระหว่างประเทศทางทะเล โดยพื้นฐานของสัดส่วนสินค้านำเข้าและส่งออกของไทยนั้น เฉลี่ยร้อยละ 99 เป็นสินค้านำเข้ากับส่งออกซึ่งมีสัดส่วนใกล้เคียงกัน และประมาณร้อยละ 1 เท่านั้นที่เป็นปริมาณสินค้าที่เกิดจากกิจกรรมของการถ่ายลำ (Transshipment) “การถ่ายลำ คือ การถ่ายของจากยานพาหนะหนึ่งที่ขนส่งของเข้ามาในประเทศไทย ไปยังอีกยานพาหนะหนึ่งที่ขนส่งของออกไปนอกราชอาณาจักร ภายใต้การควบคุมของศุลกากรในด่านศุลกากรแห่งเดียวกัน โดยมีจุดเริ่มต้นและสิ้นสุดของการขนส่งอยู่นอกราชอาณาจักร” ตามนิยามของ กรมศุลกากร”
“ดังนั้น ผมมองว่าเราไม่สามารถบอกว่าเราจะเป็นฮับพอร์ท ( Hub Port ) หรือเป็นศูนย์กลางการขนถ่ายสินค้าในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพราะปัจจัยของการที่จะเป็นศูนย์กลางการขนถ่ายสินค้านั้นต้องมีความหลากหลายของเส้นทางเดินเรือและสนับสนุนกิจกรรมของการเปลี่ยนเส้นทางของสินค้า โดยท่าเรือเป็นที่กองเก็บของสินค้าที่มาจากเรือต่างๆหลากหลายเส้นทางและหลากหลายต้นทาง เพื่อทำการเปลี่ยนเส้นทางลงเรือไปยังปลายทางเดียวกัน แต่กิจกรรมขนส่งสินค้าของเรามุ่งเน้นแค่เพียงการนำเข้าและส่งออกของเราเองเป็นหลัก ซึ่งก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่เพียงเราเสียโอกาสที่จะมีความหลากหลายของเส้นทางเดินเรือ และธุรกิจต่อเนื่อง รวมถึงข้อมูลในการดำเนินธุรกิจการค้า”

“ถามว่า เราซึ่งเป็นผู้นำเข้าหรือส่งออกจะได้ประโยชน์อะไรจากการมีกิจกรรมสินค้าผ่านแดน ขณะที่สินค้านั้นไม่ได้ เข้าสู่ประเทศ เพียงแต่พักไว้บนท่าเทียบเรือ เพื่อรอการขนส่งเปลี่ยนไปเรือลำอื่น ผมคาดการณ์ได้ว่า ประโยชน์ คือ จะเห็นได้ว่า สินค้าส่งออกหรือนำเข้ามายังประเทศไทยส่วนใหญ่จะผ่านท่าเทียบเรือที่มีการถ่ายลำ เช่น สิงคโปร์ นั่นคือ ต้องมีการขนถ่ายไปรอเปลี่ยนลำ มีต้นทุนยกขนเพิ่มที่ท่าถ่ายลำ มีการรอคอยเรือลำถัดไปที่จะมารับ และทุกๆกิจกรรม ย่อมมีต้นทุน แม้กระทั่งสินค้าที่มีระยะเวลาเดินทางมากขึ้นก็มีต้นทุนที่เสียเปรียบในการแข่งขันเรื่องการค้า ถึงเร็วกว่าก็ย่อมได้เปรียบ และเมื่อมีเรือเส้นทางอื่นมาเข้าที่เรามากขึ้น นั่นเองคือความหลากหลายที่ สินค้าของเราจะมีต้นทุนขนส่งที่แข็งขันกับตลาดโลกได้มากขึ้น ทั้งเวลา และตัวเงิน”

“สำหรับสินค้าผ่านแดนหรือ Transit Cargo ก็มีบ้างในสนธิสัญญาที่เราทำกับ สปป.ลาว หรือมีข้อตกลงเพื่อผ่อนปรนช่วยเหลือเรื่องการขนส่งของสินค้าตามชายแดน เช่น เมียนมา กัมพูชา เนื่องจากสภาพการขนส่งทางน้ำของเมียนมาตอนใต้อาจจะไม่สะดวกพอที่จะผ่านทางเราแล้วก็ไปยังตอนเหนือของประเทศเขาเอง จึงมีกิจกรรมผ่านแดนที่ด่านแม่สาย เป็นต้น”
“ส่วนกัมพูชาก็เช่นเดียวกัน วิ่งทางระยอง-จันทบุรี-ตราด ก็จะง่ายกว่า แล้วก็ไปทางตะวันตกของกัมพูชา ผ่านด่านผักกาด และด่านต่างๆ ทางด้านภาคอีสาน อันนั้นก็จะสะดวก ด้านลาวเองก็ไม่มีที่ออกทางทะเล ถ้าเข้าออกทางเวียดนามมันก็ไม่สะดวกนักเพราะถนนหนทางต้องขึ้นเขาสูงชัน แม้ระยะจัดว่าใกล้กว่าก็ตามแต่ก็ไม่สะดวก”
“ทั้งนี้ ไม่ใช่ว่าเราไม่มีโอกาส ถ้าดูจากสัดส่วนปริมาณตู้สินค้าและประเทศคู่ค้าของเรา ผมกลับมองตรงข้ามกับหลายคน แม้กระทั่งการศึกษาของทางภาครัฐเองที่มองว่า เรามีเรือขนส่งสินค้าระหว่างประเทศที่เข้าออกที่ประเทศไทย คร่าวๆ 11 ประเทศหลักๆ เท่านั้น เมื่อเทียบกับท่าเรือถ่ายลำอย่างสิงคโปร์ที่เชื่อมโยงประมาณ 120 ประเทศของต้นและปลายทางสินค้า แต่แท้จริงแล้วการค้าของไทยเรานั้น สินค้าของเรามีต้นและปลายทางได้หลากหลายประเทศมากๆ แต่ปัจจุบันสินค้าทั้งขาออกและขาเข้า ไปผ่านท่าเทียบเรือถ่ายลำ ที่ประเทศต่างๆ เช่น สิงคโปร์ มาเลเซีย ศรีลังกา และท่าอื่นๆที่ประเทศจีน เสียมาก”
“ขณะเดียวกัน แค่ในประเทศเพื่อนบ้าน ถ้ามาพิจารณาดูเรือที่มารับตู้สินค้าจากไทยไปมาเลเซียกับสิงคโปร์นั้น กลับมีจำนวนมาก เป็นเรือลำเลียงขนาดเล็ก ( Feeder ) บ้าง เป็นเรือใหญ่บ้าง ซึ่งเรามาดูจำนวนสินค้าที่เราขนส่งให้กับฮับพอร์ตอย่างเขา ก็มีปริมาณมากพอสมควร”

“เพราะฉะนั้นผมมองว่ามันเป็นโอกาสเสียมากกว่าที่เราจะผันตัวเองเป็น Alternative Transshipment Port โดยไม่ไปวางตัวเองให้เป็นฮับพอร์ทไปแข่งกับเขา  อีกทั้งปัจจุบัน ท่าเรือที่สิงคโปร์เองก็มีความแออัด เรือต้องรอที่แอ่งจอดเรือ สองถึงสามวันกว่าจะได้เทียบ เมื่อมีเหตุที่ที่เรือมีความล้าช้าไม่เป็นไปตามกำหนดตารางเดินเรือ ทำให้ เรามีโอกาสที่เรือจะพิจารณามาไทยก่อน แล้วกลับไปยังที่สิงคโปร์ เรือจะไม่เสียเวลาคอยมากนัก”

“จากข้อมูลปัจจุบัน มีตู้สินค้าผ่านท่าที่สิงคโปร์ ประมาณ 36.9 ล้านอีทียู ซึ่งเกือบทั้งหมดของจำนวนนี้ คือ Transshipment Cargo เมื่อเทียบกับของเราในปัจจุบันแค่เพียง 80,000 อีทียู เท่านั้นเองที่เป็นประเภทกิจกรรมยกขนเดียวกัน
“ด้วยเหตุนี้ เราจึงมีโอกาสที่จะขยายในฐานะ Alternative Transshipment Port เพราะยังมีโอกาสที่เราจะไปเพิ่มส่วนแบ่งตลาดประเภทนี้อยู่”
“ต้องยอมรับว่าแม้การเติบโตด้านนี้จะไม่มาก แต่การจะแบ่งส่วนแบ่งการตลาด และทำให้เราโตขึ้น สักร้อยละ 10 จากปริมาณตู้สินค้าผ่านเข้าออกที่ปัจจุบันมี 80,000 ทีอียู มาเป็น 800,000 ทีอียู ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะว่าเรามีศักยภาพและปริมาณเรือที่เข้า-ออกก็มีพอสมควร”

กฎหมายทำกิจกรรมสินค้าถ่ายลำ เพื่อเสริมการประกอบกิจการพาณิชยนาวีของไทย จุดอ่อนที่ต้องทบทวน ถ้าอยากให้ภาคอุตสาหกรรมพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้

นอกจากการย้ำจุดยืนการพัฒนา กิจการท่าเทียบเรือสินค้าและคอนเทนเนอร์ โดยเฉพาะในพื้นที่ EEC แล้ว อาณัติ ได้ชี้ให้เห็นถึงจุดอ่อนของไทย ในการพัฒนากิจการพาณิชยนาวี ด้วย
“จากที่เราเคยสอบถามทางลูกค้าสายเรือ เขาบอกว่ามีเรือที่มีตู้สินค้าติดเรือมาและพร้อมที่จะลงที่ประเทศไทยเพื่อนำสินค้าถ่ายลำเปลี่ยนไปเรือลำอื่นที่เขามีเส้นทางที่แตกต่างกันและมีความต้องการที่จะเชื่อมโยงเส้นทางด้วยกัน เช่น เส้นทางที่วิ่งจากตะวันตกแล้วมาบรรจบที่ประเทศไทย แล้วก็เปลี่ยนเรือจากลำนึงขึ้นไปยังอีกลำนึงเพราะเรือลำนั้นวิ่งไปทางตะวันออก มีเส้นทางเดินเรือลักษณะนั้นที่เรียกอย่าเป็นที่เข้าใจในวงการว่า Butterfly Service หรือ Pendulum Service แต่ว่าติดปัญหาเรื่องของกฎระเบียบต่างๆ ของภาครัฐที่กำหนดว่าจะต้องพิจารณาเรื่องสินค้าถ่ายลำต้องสำแดงเอกสาร และมีขั้นตอนต่างๆ ค่อนข้างยุ่งยาก”

“อย่างไรก็ดี หากพิจารณาในทางปฏิบัติ ไม่มีใครสามารถสำแดงได้เพราะว่าเจ้าของสินค้าทั้งต้นทางและปลายทางไม่ได้อยู่ที่เมืองไทย เพียงแต่ว่าตู้เหล่านั้นแค่มาพักแล้วก็ส่งมอบไปเรือลำอื่น เราไม่ใช่ต้นทางหรือปลายทางของสินค้าเหล่านั้นเลย เพราะฉะนั้นการสำแดงสินค้าเราก็ไม่รู้จะไปเอาเอกสารจากไหน เหตุเพราะว่าเจ้าของสินค้าอยู่ต่างประเทศทั้งคู่ หรือสินค้าหลายๆรายการที่ภาครัฐจำกัด กำหนดให้ต้องมีใบอนุญาต ”
“ตอนนี้กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งสินค้าประเภทนี้มี16 พระราชบัญญัติ ที่เป็นกรอบและเป็นอุปสรรคในการดำเนินธุรกิจเกี่ยวกับเรื่องการถ่ายลำ ผมมองว่า ถ้าเราพิจารณาดูอย่างสิงคโปร์ มาเลเซีย แม้กระทั่งจีน หรือท่าเรืออื่นๆ ที่เขาทำการถ่ายลำสินค้าประเภทนี้ได้สะดวก ผมเชื่อว่าประเทศเหล่านั้นเขาก็ต้องปฏิบัติตามระเบียบของ International Maritime Organization เช่นเดียวกับเรา หรือตามข้อกำหนดที่ทำทวิภาคีหรือไตรภาคีกับหน่วยงานระหว่างประเทศใดๆ ในประเทศที่เป็นสากล เขาก็ยังสามารถทำได้เลย แล้วทำไมประเทศเราจึงทำไม่ได้”
“ผมเชื่อว่าประเทศเราก็มีสนธิสัญญาการค้าระหว่างประเทศอยู่เช่นกัน และอยู่ในสถานะไม่ต่างกันกับประเทศอื่นๆที่มีฮับพอร์ต แต่หนทางการพัฒนากิจการด้านนี้กลับติดขัดอยู่ที่ข้อกฎหมายบางประการแบบไม่ได้ตั้งใจ เราควรพิจารณาประเด็นนี้เพื่อให้เป็นการเปิดโอกาสให้ประเทศเรา”
“อย่างกรณีการทำกิจกรรมในเขตรั้วท่าเรือระหว่างประเทศ ก็อยู่ภายใต้กำกับของกรมศุลกากรอยู่แล้ว สินค้าเหล่านี้เมื่อลงจากเรือลำนึงก็จะวางพักไว้ในเขตรั้วศุลกากรที่เป็นพื้นที่ควบคุมของศุลกากร ยังไม่ได้นำเข้าประเทศ แค่รอต่อเรือไปอีกลำนึงเท่านั้นเอง ซึ่งตัวสินค้าไม่ได้เคลื่อนย้ายเข้าประเทศแต่อย่างใด ซึ่งอยู่ในท่าเรือและอยู่ในการกำกับดูแลควบคุมอย่างดี แต่มีกฎระเบียบเข้ามากำกับให้แสดงเอกสาร ซึ่งสินค้าบางอย่างก็ต้องเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะหาเอกสาร เมื่อไม่สามารถสำแดงได้ก็เกิดความยุ่งยาก”
“ดังนั้น เราอาจต้องมาทบทวนกันว่ากฎระบียบหรือข้อกฎหมายใดที่เป็นข้อห้ามแล้วสร้างความยุ่งยากเป็นอุปสรรคในการทำธุรกิจ อย่างกฎหมายที่เกี่ยวกับสินค้าต้องห้าม ต้องกำกัด หรือสิค้าที่สามารถเอาไปใช้ได้หลายจุดประสงค์ ขึ้นอยู่กับผู้นำไปใช้ การจะห้ามไม่ให้ผ่านแดนเราเลย หรือ ห้ามถ่ายลำเลย น่าจะเป็นเรื่องที่หยุมหยิมและยุ่งยากเกินไป เพราะสินค้านั้นแค่พักไว้ ไม่ได้นำเข้าประเทศ ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายอะไรในประเทศอยู่แล้ว เป็นต้น ดังนั้น ในเรื่องนี้ เราต้องมีวิธีการว่าจะบริหารจัดการอย่างไรให้เหมาะสม เช่น สินค้าประเภท Dual Use Item หรือสินค้าที่ใช้ได้ 2 ทาง เป็นต้น”

“ส่วนในเรื่องที่เราจะขยายอัตราการเติบโตของสินค้าถ่ายลำ อยากให้ลองพิจารณาประเด็นการปรับกฎหมายและข้อระเบียบให้เอื้อต่อการเป็น Alternative Transshipment Port ซึ่งถ้าเกิดขึ้นเป็นรูปธรรมได้ก็จะเกิดประโยชน์กับภาครัฐ เป็นอันดับแรก”
“เพราะถ้าเป็นท่าเรือธรรมดาจะได้ประโยชน์แค่ค่ายกขน ซึ่งค่าใช้จ่ายที่ประเทศไทยก็ไม่ได้แพงอะไร อัตราค่ายกขนตู้สินค้าที่แหลมฉบังถ้าเทียบกับตลาดโลกแล้ว เราอยู่ในลำดับกลุ่มที่ถูกที่สุด ซึ่งสายเรือจะได้ประโยชน์สูงสุดในการมาใช้กิจกรรมนี้ที่ประเทศไทย เป็นทางเลือกให้เขามาใช้บริการ เป็นการเปิดให้มีโอกาสมีเส้นทางเดินเรือใหม่ที่เรา ผู้ส่งออกนำเข้าจะได้โอกาสโดยตรง ”
“แต่ถ้าสมมติว่า พรบ. ต่างๆที่เกี่ยวข้อง ได้รับการผ่อนปรนให้เอื้อต่อกิจกรรมนี้มากขึ้น ผมว่าจะสร้างโอกาสและอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจได้อีกมาก”

“สรุปคร่าวๆอีกครั้งครับ ประเด็นที่หนึ่ง ผมเอาแค่อัตราการเติบโตที่เกิด 10% ของปริมาณตู้ผ่านเข้าออกปัจจุบัน ซึ่งผมคิดว่านะจะมากกว่านี้ เพราะปัจจุบันมีเรือหลายลำได้จอดรอก่อนที่จะเข้าเทียบท่าที่สิงคโปร์และมาเลเซีย 2-3 วันเพราะความแออัด แทนที่จะรอเข้า 2-3 วัน เขาหันหัวเรือเข้ามาเมืองไทยก่อนได้ไหม มาทำการขนถ่ายสินค้าที่นี่ก่อนแล้วเดี๋ยวรอเรือลำใหม่รับไป ไม่ต้องเข้าสิงคโปร์ก็ได้ หรือเดี๋ยวค่อยกลับไปหาสิงคโปร์ใหม่เพื่อรับสินค้า ถ้าทำได้จะมีปริมาณตู้สินค้าและมูลค่าทางธุรกิจ ในการเป็น “Alternative Transshipment Port” ของไทยจะเพิ่มขึ้นได้อีกไม่น้อย”

“ประเด็นที่สอง ต่อเนื่องจากประเด็นที่หนึ่ง เรือที่เขาไม่เคยเข้าเมืองไทยเลยเขาก็จะมองว่า เมืองไทยก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกหนึ่งที่จะพักขนถ่ายสินค้าเพื่อถ่ายลำ ถ้าท่าเรือที่สิงคโปร์มีความแออัดคับคั่ง จุดนี้เองก็จะเกิดกิจกรรมที่เราได้”

“ประเด็นที่สาม ตู้สินค้าที่ไทยจะส่งออกจากเมืองไทย ยกตังอย่างหากต้องไปรอต่อเรือที่สิงคโปร์ ก็ไม่ต้องไปแล้ว ผู้ส่งออกนำเข้าปหรือสายการเดินเรือเองก็ไม่เสียค่าใช้จ่ายที่ยกขน เดินทาง ที่เพิ่มขึ้นที่ท่าถ่ายลำ หรือ ค่าใช้จ่ายด้านนี้ก็อาจจะถูกลงเพราะว่าไม่ต้องยกขนที่ท่าถ่ายลำเช่นที่สิงคโปร์ เพื่อรอเรือลำใหม่มารับ ร่นเวลาการเดินทางของสินค้าให้สั้นลงด้วย  เพิ่มโอกาสในการส่งตรงจากไทยไปได้เลย ลูกค้าเรือก็มารับที่ไทยแล้วไปยังปลายทางที่ต้องการได้เลย ถ้าทำได้ ก็มีโอกาสที่จะทำให้ ผู้ส่งออกมีค่าใช้จ่ายถูกลง เพราะไม่ต้องไปทำถ่ายลำ แล้วไม่ต้องเสียเวลารอคอยหากท่าถ่ายลำมีคิวแน่น”
“ทั้งหมดนี้ สามารถปรับเปลี่ยนวิธีการบริหารจัดการ ผ่อนปรนระเบียบข้อบังคับ ตลอดจนกฎหมายอย่างที่กล่าวมาได้ ย่อมสร้างโอกาสหลายอย่างที่จะช่วยผลักดันให้ผู้ส่งออกของเรามีแต้มต่อดีกว่าประเทศอื่นที่แข่งขันการค้ากับเรา”

*ติดตามมุมมองของ อาณัติ มัชฌิมา กับประเด็น การสร้างบุคลากรที่จะมาทำงานในกิจการ ท่าเรือส่งสินค้าและคอนเทรนเนอร์ ได้ต่อในตอนที่ 2


ฟังมุมมองดีๆ จากผู้ประกอบการ ทั้งในการพัฒนาภาคอุตสาหกรรมและการผลิตบุคลากรเพิ่มเติม

ฉัตรชัย ทิมกระจ่าง ปลุก Little Osaka กลับสู่อ้อมกอด “ศรีราชา”

เปิดวิสัยทัศน์ ‘ไมตรี ไตรติลานันท์’ พ่อเมืองฉะเชิงเทรา กับความสมาร์ททั้ง 7 ตามนิยาม Smart city ที่เกิดขึ้นได้จริง

ดร.รักษ์ วรกิจโภคาทร พา EXIM BANK ฝ่าวิกฤตสู่ยุค “ซ่อม สร้าง เสริม และพัฒนา” ผู้ประกอบการไทยทุกระดับ

Previous articleKick off มาบตาพุด เฟส 3 ก้าวสู่ LNG Hub
Next articleสาลิกาคาบข่าว Vol.195
mm
เริ่มต้นขีดเขียนในฐานะ สื่อมวลชน กับงานผู้สื่อข่าวประจำกองประชาสัมพันธ์ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในปี 2546 ก่อนไปหาประสบการณ์ชีวิตที่เมลเบิร์น ออสเตรเลียมา 1 ปี และกลับมายึดอาชีพ “นักเขียน” จริงจัง กับการเป็น กองบรรณาธิการนิตยสารชีวจิต 3 ปี หลังจากนั้นคิดว่าน่าจะเปลี่ยนสายไปทำงานในบริษัท PR agancy ได้ 6 เดือน เมื่อรู้ว่าไม่ถูกจริต เลยออกมาเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์ประจำกองบรรณาธิการนิตยสารฟีลกู้ดอย่าง Happy+ อยู่ 1 ปี สัมภาษณ์ทั้งดาราและคนบันดาลใจ ก่อนเข้าสู่ระบบงานประจำอีกครั้งกับนิตยสาร MBA กับการเป็นนักเขียนที่รับผิดชอบในเซคชั่นหลักสูตร MBA ของสถาบันการศึกษาทั่วประเทศ สั่งสมประสบการณ์อยู่ 3 ปี ก็ได้เวลา Upskill สู่งาน Online content writer ที่ใช้ความชอบและความหลงใหลในการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ ความรู้ใหม่ๆ ในยุค Education 4.0 อุตสาหกรรมทางการแพทย์ ไลฟ์สไตล์ของคนรุ่นใหม่ และการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์