คาดการณ์ว่าภายในปี 2050 หรืออีกราว 27 ปี นับจากนี้ กว่า 70% ของประชากรโลกจะอาศัยอยู่ในเมือง เพิ่มขึ้นจาก 54% ในปี 2021 ตามรายงานฉบับใหม่ของสถาบันเศรษฐศาสตร์และสันติภาพ (IEP) ที่ระบุถึงปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดปรากฎการณ์นี้ว่าได้รับแรงผลักดันจากการเติบโตของประชากรและการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องที่นำไปสู่ความเป็นเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน “มหานคร” (Megacity) หรือเมืองซึ่งมีประชากรตั้งแต่ 10 ล้านคนขึ้นไปอาศัยอยู่
การขยายตัวของเมืองเกิดขึ้นจากทั้งปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูด ตัวอย่างเช่น ใน “กินชาซา” เมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก ปัจจัยที่ผลักดันให้ผู้คนใช้ชีวิตห่างไกลจากพื้นที่ชนบท ได้แก่ ปัญหาความรุนแรงและการขาดความปลอดภัยในการใช้ชีวิตประจำวัน การปรากฏตัวของกลุ่มอาชญากร การขาดการรักษาพยาบาล ความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศน์ และความจริงที่ว่ามีคนมากเกินไปในขณะที่พื้นที่เกษตรกรรมมีอยู่อย่างจำกัด ในขณะเดียวกัน ส่วนปัจจัยที่ดึงดูดคือ มาตรฐานการครองชีพที่สูงขึ้นในเขตเมือง



ปัจจุบันมีมหานคร 33 แห่ง ทั่วโลก อาทิ โตเกียว (37.3 ล้านคน) เดลี (32.3 ล้านคน) เซี่ยงไฮ้ (28.7 ล้านคน) ธากา (22.6 ล้านคน) เซาเปาโล (22.5 ล้านคน) และเม็กซิโกซิตี้ (22.1 ล้านคน) เป็นผู้นำในฐานะมหานครที่มีประชากรมากที่สุดในโลก ขณะที่กรุงเทพมหานครเมื่อรวมประชากรแฝงมีราว 10.9 ล้านคน
ภายในปี 2050 มีอีก 14 เมืองทั่วโลก ที่จะกลายเป็นมหานคร ได้แก่ ชิคาโก สหรัฐอเมริกา, ลอนดอน สหราชอาณาจักร, คาร์ทูม ซูดาน, ดาร์ เอส ซาลาม แทนซาเนีย, ไนโรบี เคนยา, ลูอันดา แองโกลา, แบกแดด อิรัก, เตหะราน อิหร่าน, อาห์เมดาบัด อินเดีย, ปูเณ่ อินเดีย, สุรัต อินเดีย, นานจิง จีน, เฉิงตู จีน และนครโฮจิมินห์ เวียดนาม โดยมีประชากรเพิ่มขึ้นรวมกันทั้งหมดประมาณ 213 ล้านคน

ตัวอย่างสถิติ ณ เวลานั้นของเมืองที่เป็นมหานครอยู่แล้วในขณะนี้จะเห็นตัวเลขประชากรที่เพิ่มขึ้นอีกมาก เช่น เดลี (49.6 ล้านคน) ธากา (34.6 ล้านคน) โตเกียว (32.6 ล้านคน) ไคโร (32.6 ล้านคน) และมุมไบ (32.4 ล้านคน) เป็นต้น
นอกเหนือจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเหล่านี้แล้ว มหานครของประเทศอื่นๆ ก็มีแนวโน้มที่จะเห็นการเติบโตทางเศรษฐกิจด้วยเช่นกัน จากข้อมูลของ AXA ระบุว่ากรุงมะนิลา ฟิลิปปินส์ และบังกาลอร์ อินเดียคาดว่าจะมีการเติบโตของจีดีพีเกือบ 150% ภายในสิ้นทศวรรษนี้
ด้าน “แอฟริกา” เป็นภูมิภาคเดียวในโลกที่คาดว่าจะยังคงมีการเติบโตของประชากรอย่างต่อเนื่องภายในสิ้นศตวรรษนี้ ตามรายงานของ Pew Research Center ในขณะที่อัตราการเติบโตของภูมิภาคอื่นๆ จะเริ่มลดลง สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นในแผนภูมิของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมืองใหญ่ในแอฟริกาที่จะมีอัตราประชากรเพิ่มขึ้นมากที่สุด ในขณะเดียวกันทั่วโลกมีเพียง 3 เมืองใหญ่เท่านั้นที่จะเห็นว่าขนาดประชากรลดลง ได้แก่ มอสโก รัสเซีย (-3%) โอซาก้า ญี่ปุ่น (-12%) และโตเกียว ญี่ปุ่น (-12%)

แม้ว่ากรุงโตเกียวจะหดตัวลงจากจำนวนประชากรสูงอายุและอัตราการเกิดที่ลดลง แต่เมืองหลวงของญี่ปุ่นจะยังคงครองตำแหน่งเมืองใหญ่ที่มีประชากรมากเป็นอันดับที่ 4 ของโลกในปี 2050
ปัจจุบันแอฟริกามี 3 เมืองใหญ่ ที่ขึ้นแท่นเป็นมหานคร ได้แก่ ไคโร อียิปต์, กินชาซา สาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก และลากอส ไนจีเรีย ซึ่งภายในปี 2050 ภูมิภาคนี้จะมีมหานครใหม่เพิ่มอีก 4 แห่ง จากจำนวนมหานครใหม่ 33 แห่ง ได้แก่ ดาร์ เอส ซาลามแทนซาเนีย, ไนโรบี เคนยา, คาร์ทูม ซูดาน และลูอันดา แองโกลา
ตามรายงานของสถาบัน Thinktank เพื่อเศรษฐกิจและสันติภาพคาดว่าดาร์ เอส ซาลาม จะมีอัตราการเติบโตของประชากรมากที่สุดในบรรดาเมืองหลวงที่ระบุไว้ โดยพุ่งสูงขึ้นถึง 118% จาก 7.5 ล้านคน เป็น 16.4 ล้านคนภายในปี 2050 ส่วนไนโรบีก็จะเติบโต 100% เพิ่มขึ้นจาก 5.2 ล้านคน ในปัจจุบัน เป็น 10.4 ล้านคน และในปีเดียวกันนั้นคาดว่าไคโรจะมีประชากร 32.6 ล้านคน มากที่สุดในแอฟริกา ตามมาด้วยกินชาซา 29 ล้านคน และลากอส 28.2 ล้านคน

ทั้งนี้ มหานครคือขุมพลังทางเศรษฐกิจที่สามารถมอบโอกาส งาน และบริการใหม่ๆ ให้กับคนนับล้าน จากมุมมองของธุรกิจ Megacity มีตลาดแรงงานขนาดใหญ่และฐานผู้บริโภคที่มีศักยภาพ รวมทั้งมีต้นทุนการขนส่งต่ำ และเป็นศูนย์กลางของความสำคัญทางภูมิศาสตร์ ทำให้เป็นที่น่าสนใจอย่างมากสำหรับนักลงทุนต่างชาติและนักลงทุนท้องถิ่น
อย่างไรก็ตาม หากมีการจัดการที่ไม่ดี การขยายตัวของเมืองอย่างรวดเร็วอาจสร้างความตึงเครียดให้กับโครงสร้างพื้นฐานของเมืองและสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะต่างๆ เนื่องจากทรัพยากรที่เคยมีไว้สำหรับคนจำนวนน้อยกลับถูกกระจายออกไปอย่างเบาบางเกินไป ซึ่งทรัพยากรดังกล่าวรวมถึงทุกอย่างตั้งแต่ถนน ไฟฟ้า ประปา ไปจนถึงโรงเรียน ศูนย์การแพทย์ และการขนส่ง กระทั่งที่อยู่อาศัยและการจัดการของเสีย ตลอดจนบริการอื่นๆ ของรัฐ เช่น การรักษาความปลอดภัย เป็นต้น











