เมื่อหลายปีก่อนผมได้เจอกับเจ้าของบริษัทส่งออกรายใหญ่ที่สร้างตัวจากห้องแถวเล็กๆ จนกลายเป็นบริษัทระดับโลก ผมกล่าวชมว่าเขาอัจฉริยะจริงๆ ที่สามารถทำธุรกิจที่น้อยคนนักจะทำได้ เขาไม่ได้กล่าวตอบคำชมของผม เพียงแต่มองสบตาด้วยสายตาแสดงความประหลาดใจ ความหมายในสายตานั้นเป็นเสมือนคำถามว่า..คุณคิดว่าอย่างนั้นหรือ?
สำหรับเขาคงมองว่าการส่งออกเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ใครก็ทำได้ ไม่ใช่ศาสตร์ที่สลับซับซ้อนต้องมีความอัจฉริยะเหนือคนธรรมดาจึงทำได้ เหมือนกับเมื่อครั้งที่คอมพิวเตอร์เข้ามาในเมืองไทยใหม่ๆ การพิมพ์ว่าคำว่า “สวัสดี” และปริ้นท์ออกมาด้วยเวลา 5-10 นาทีช่างเป็นความมหัศจรรย์ล้นเหลือ และมีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่ทำได้ แต่ทุกวันนี้แม้แต่เด็กอนุบาลก็ทำได้ การทำธุรกิจระหว่างประเทศก็คงเป็นเช่นนั้น ผู้ที่ชำนาญจะมองว่าเป็นเรื่องง่ายกว่าการแฟกซ์เอกสารเสียอีก
ผมถามเขาว่า คุณใช้กลยุทธ์อะไรในการก้าวสู่ความสำเร็จ เขาตอบว่า…ผมเพียงมีความเชื่อว่าธุรกิจส่งออกเป็นธุรกิจแห่งอนาคต ผมถามต่อว่า คุณเคยรู้สึกไม่มั่นใจบ้างไหม เขาตอบว่า ไม่เคยมีสักครั้งที่ไม่มั่นใจ เพราะเพียงครั้งแรกที่เข้ามาจับธุรกิจนี้ก็สามารถทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ นั่นกระมังที่ทำให้เขาถามผมผ่านสายตาว่า…คุณคิดว่าการส่งออกเป็นเรื่องยากเช่นนั้นหรือ?
บางคนยังคิดว่าการทำธุรกิจระหว่างประเทศต้องเป็นบริษัทขนาดใหญ่เท่านั้น ทว่า! ในงานอบรมสัมมนาผมพบว่าผู้เข้าอบรมร้อยละ 80-90 มาจากบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อม หรือ SMEs และหลายคนยังไม่มีบริษัทด้วยซ้ำ

ระหว่างช่วงพักรับประทานอาหารกลางวันในงานสัมมนาวันหนึ่ง ผมมีโอกาสได้นั่งคุยกับเจ้าของโรงงานผลิตสินค้าส่งขายทั้งในและต่างประเทศ จึงถามเขาว่าการทำธุรกิจระหว่างประเทศยุคนี้มีการแข่งขันสูง มีเคล็ดลับหรือกลยุทธ์อะไรไหมที่จะก้าวไปสู่ความสำเร็จ เขาตอบว่าอย่างแรกที่ต้องเปลี่ยนคือ..ความคิด! จะคิดเหมือน 30-40 ปีที่ผ่านมาไม่ได้ ถ้าต้องการส่งสินค้าไปขายต่างประเทศ แค่คิดเรื่องการตั้งโรงงานก็เหนื่อยแล้ว เพราะการตั้งโรงงานต้องใช้เงินลงทุนสูง แล้วยังไม่รู้เลยว่าสินค้าที่ทำออกมานั้นจะได้รับความนิยมหรือเปล่า เขายกตัวอย่างกำลังการผลิตในโรงงานของเขาตอนนี้มากกว่า 30% เป็นคำสั่งซื้อจากเด็กวัยรุ่นที่เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยซึ่งออกแบบความคิดเป็นสินค้าแล้วนำความคิดนั้นไปจดสิทธิบัตร จากนั้นก็มาว่าจ้างโรงงานของเขาให้ผลิตสินค้าตามแบบ ก่อนนำไปโพสต์ขายผ่านเว็บไซต์
คำพูดของเขาทำให้ผมนึกถึงกลยุทธ์ที่เคยเกิดขึ้นในถนนคนเดินเมืองเชียงใหม่ โดยนักท่องเที่ยวต่างชาติใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายภาพแจกันลายพื้นเมือง ซึ่งขายในราคา 180-200 บาท นำไปโพสต์ขายผ่านเว็บไซต์ในราคา 1,800-2,000 บาท ช่างเป็นธุรกิจที่แสนง่ายและกำไรงาม
อย่างไรก็ตาม เขาให้คำแนะนำว่า การทำธุรกิจส่งออก จำเป็นต้องออกงานแสดงสินค้าหรืองานแฟร์ เพราะการออกงานแสดงสินค้าจะทำให้ได้พบผู้ซื้อตัวต่อตัว หลายรายไปแล้วประสบความสำเร็จ ได้ลูกค้าตั้งแต่ออกงานครั้งแรก แต่หลายรายก็ต้องใช้เวลากว่าจะได้ลูกค้าสักราย แต่ส่วนใหญ่เมื่อได้แล้วมักจะเป็นคู่ค้ากันยาวนาน

ในเมืองไทยมีงานแสดงสินค้าดีๆ หลายงาน ยกตัวอย่างเช่น งานแสดงสินค้าของขวัญและงานแสดงสินค้าของใช้ในบ้าน (Bangkok International Gift Fair and Bangkok International Houseware Fair) หรืองาน “BIG+BIH” จัดขึ้นภายใต้แนวคิด “ASEAN LIFE+STYLE” เพื่อสร้างประเทศไทยให้เป็นศูนย์กลางการผลิตและส่งออกสินค้าของขวัญของตกแต่งบ้านและของใช้ในบ้านที่ใหญ่ที่สุดในอาเซียน นำผู้ซื้อจากประเทศต่างๆ ทั่วโลกมาพบผู้ผลิตและผู้ส่งออกไทย
งานแสดง BIG+BIH มีไฮไลท์มากมายทั้งของภาครัฐและเอกชน โดยรูปแบบของงานจะเน้นคอนเซ็ปต์ ‘โฉมใหม่…ใหญ่กว่า…ดีกว่า’ นำเสนอสินค้าของขวัญ ของตกแต่งบ้าน ดีไซน์รุ่นใหม่มากมาย โดยผู้เข้าชมงานจะได้พบสินค้าที่มีนวัตกรรม งานดีไซน์ใหม่ๆ และสินค้าที่ตอบสนองต่อความต้องการเฉพาะกลุ่มอีกด้วย





ปัจจุบันแม้งานแสดงสินค้า BIG+BIH จะยังไม่หายไป แต่การถูกจับไปรวมไว้ในงาน STYLE Bangkok ซึ่งเป็นงานแสดงสินค้าไลฟ์สไตล์ รวม 3 งานแฟร์ไว้ในงานเดียวคือ BIG+BIH แสดงสินค้าร่วมกับงาน BIFF&BIL กลุ่มสินค้าแฟชั่น อาทิ เสื้อผ้า เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับ รองเท้า กระเป๋า เครื่องหนัง อุปกรณ์กีฬา เครื่องใช้สำหรับเดินทาง สันทนาการ และ งานแสดงสินค้าเฟอร์นิเจอร์ หรือ TIFF กลุ่มสินค้าเฟอร์นิเจอร์ ที่นอน หมอน ฟูก และเคหะสิ่งทอ


แม้ STYLE Bangkok จะเป็นงานยิ่งใหญ่ระดับเอเชีย แต่การนำงานแฟร์ระดับยักษ์ 3 งาน มารวมไว้ในงานเดียวก็ดูเหมือนจะทำให้ขาดสีสันและความชัดเจน ลูกค้าไม่มากเหมือนจัดแบบเดี่ยวๆ จนมีเสียงบ่นออกมาจากผู้ประกอบการว่า งานนี้ได้ไม่คุ้มเสีย










