บทวิเคราะห์จาก Ronald Chan: สินทรัพย์ที่แวววาวเหลืองอร่าม ใช่ว่าจะต้องเป็นทองคำ?

แปลและเรียบเรียงโดย: สมพงษ์ สุวรรณจิตกุล

เขียนโดย: Ronald Chan

หมายเหตุ: Ronald Chan สำเร็จการศึกษาสาขาการเงินและการบัญชีจาก NYU Stern School of Business มหาวิทยาลัยนิวยอร์ค

เขาเคยถูกยกย่องว่า เป็น A Young Warren Buffett แห่งเอเชีย ผู้ที่ได้รับการชื่นชมจาก Frankfurter Allgemeine Zeitung นิตยสารชั้นนำของเยอรมนี

ปัจจุบัน Ronald Chan เป็น Chief Investment Officer (CIO) ให้กับบริษัท Chartwell Capital บริษัทบริหารการลงทุนในฮ่องกง

นอกจากเป็นผู้บริหารสถาบันการเงินแล้ว Ronald Chan ยังเป็นนักเขียนบทความต่างๆ ทางด้านการเงินให้กับนิตยสารต่างๆ ในเอเชีย-แปซิฟิกอย่างต่อเนื่อง

ปี ค.ศ. 2012 Ronald Chan ได้ตีพิมพ์หนังสือ The Value Investors ที่ได้รับการแปลไปแล้วกว่า 10 ภาษารวมถึงภาษาไทย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หนังสือ Behind The Berkshire Hathaway Curtain ออกจำหน่ายในปี ค.ศ. 2010 และได้รับการแปลเป็นภาษาไทยเช่นกัน

* Ronald Chan ได้เผยแพร่แนวคิดต่างๆ ผ่านทาง Salika หลายชิ้นด้วยกัน

แน่นอนว่า ประเด็นที่กำลังเป็นที่พูดถึงทั่วโลกในขณะนี้ ทุกๆ คนทราบกันดี ว่าคือ “ราคาทองคำที่พุ่งขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อ”

ซึ่งเมื่อวานนี้เพิ่งทะลุ 4,000 ดอลลาร์ต่อออนซ์เป็นครั้งแรก ลูกค้า และเพื่อนๆ ของผม ต่างตั้งคำถามว่า “เราควรเริ่มลงทุนในทองคำดีไหม” เพื่อตอบคำถามนี้ให้ถูกต้อง เราต้องเข้าใจธรรมชาติของสินทรัพย์นั้นๆ ก่อน

จากมุมมองของผม ทองคำไม่ใช่การลงทุนในแบบดั้งเดิม มันไม่ได้สร้างผลกำไร ไม่ได้สร้างเงินปันผล หรือทบต้นในระยะยาว แต่เป็นสินทรัพย์ปลอดภัยที่ทำหน้าที่เหมือนกรมธรรม์ประกันภัยมากกว่า

สิ่งหนึ่งซึ่งโดดเด่นในการพุ่งขึ้นครั้งนี้ก็คือ แรงขับเคลื่อนหลัก ที่มาจากนักลงทุนสถาบัน และธนาคารกลาง

ในอดีต ความต้องการส่วนใหญ่มาจากนักลงทุนรายย่อยในเอเชีย โดยเฉพาะในจีน และอินเดีย ซึ่งการซื้อทองคำแท่ง เช่น เครื่องประดับ และทองคำแท่ง เป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างโมเมนตัม

แต่ในครั้งนี้ ตลาดส่วนนี้ (นักลงทุนรายย่อย) ค่อนข้างเงียบเหงากว่าที่เคยผ่านมา อันที่จริง ทองคำจีนเพิ่งซื้อขายในราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดโลก ร่วงลงแตะระดับต่ำสุดในรอบหลายปี ตามรายงานของ Reuters

ในขณะเดียวกัน นักลงทุนสถาบันกำลังแห่ลงทุนในกองทุน ETF ที่มีทองคำหนุนหลัง (Gold-backed ETFs) ซึ่งส่วนใหญ่ซบเซาในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา แต่ปัจจุบันมีเงินทุนไหลเข้ามากที่สุดในรอบหลายปี ตามข้อมูลของสภาทองคำโลก (World Gold Council )

อย่างไรก็ตาม ธนาคารกลางต่างๆ ได้เพิ่มการถือครองอย่างต่อเนื่อง โดยกระจายเงินสำรองออกจากดอลลาร์สหรัฐฯ

การดำเนินไปในลักษณะนี้ บอกเราถึงสิ่งสำคัญที่เกี่ยวกับสภาพอารมณ์ในตลาดโลก

เมื่อสถาบันขนาดใหญ่ และธนาคารกลาง เพิ่มการลงทุนในทองคำ มันไม่ได้เกี่ยวกับการแสวงหาผลตอบแทน แต่เป็นเรื่องของการป้องกันความเสี่ยงที่ไม่แน่นอนมากกว่า นอกเหนือจากความเสี่ยงทางภูมิรัฐศาสตร์ที่เพิ่มสูงขึ้นทั่วโลกแล้ว ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกา รวมถึงการปิดหน่วยงานของรัฐบาลในปัจจุบัน กำลังทำให้นักลงทุนจำนวนมากมองหาการป้องกันความเสี่ยงนอกระบบการเงินแบบดั้งเดิม

มีมุมมองที่แตกต่างกันเกี่ยวกับทิศทางของราคาทองคำในอนาคตมากมาย อาทิ Goldman Sachs เพิ่งปรับเพิ่มเป้าหมายราคาทองคำในเดือนธันวาคม 2569 เป็น 4,900 ดอลลาร์สหรัฐฯ ต่อออนซ์ จาก 4,300 ดอลลาร์สหรัฐฯ โดยอ้างถึงความต้องการที่แรงมากของธนาคารกลาง และจากเงินทุนไหลเข้า ETF อย่างต่อเนื่อง

ผมพยายามพิจารณาการซื้อขายทองคำอย่างเป็นรูปธรรม เช่น กองทุน Asia Pacific Income Fund ของ Chartwell Capital จ่ายเงินปันผลที่น่าพอใจ คือ 6-7% ต่อปี

และผมมักจะแนะนำให้กลุ่มเครือญาติทางครอบครัวและเพื่อนๆ ที่ประกอบธุรกิจร่วมกัน แบ่งเงินครึ่งหนึ่งไปซื้อทองคำ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เราใช้รายได้ของเราจ่ายค่าประกัน (เราถึงขั้นซื้อทองคำแท่งด้วยกันเพื่อรับส่วนลดจำนวนมาก)

การเป็นเจ้าของทองคำไม่ใช่เรื่องผิด ตราบใดที่เราจำได้ว่ามันคืออะไร และไม่ใช่อะไร มันไม่ได้ทดแทนผลตอบแทนจากการเป็นเจ้าของธุรกิจที่แข็งแกร่ง มันไม่ได้สร้างกระแสเงินสดที่หล่อเลี้ยงสไตล์ในการใช้ชีวิตของคุณ แต่มันอาจช่วยให้คุณอุ่นใจในโลกที่คาดเดาได้ยากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับการเก็บเงินสดสำรองฉุกเฉินไว้ใต้ที่นอน

ดังนั้น เมื่อมีคนถามว่าควรซื้อทองคำหรือไม่ คำตอบของผมง่ายมาก: ซื้อบริษัทที่ดีก่อน แล้วปล่อยให้เงินปันผลของพวกเขาซื้อทองคำ

แต่สำหรับผลตอบแทนที่แท้จริง ผมยังคงอยากเป็นเจ้าของธุรกิจที่ดีมากกว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ผมสร้างกองทุน Asia Pacific Income Fund ขึ้นมาเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว ในช่วงเวลาที่โลกเริ่มมีความผันผวนมากขึ้น

ผมจำได้ว่าเคยอ่านเกี่ยวกับ “กฎของเทอร์โมไดนามิคส์” (The law of Thermodynamics) ว่าเอนโทรปี (Entropy) จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าจะมีบางอย่างพังทลายลง ในตลาดมันก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

ผมจึงตั้งเป้าหมายที่จะสร้าง Portfolio ที่สามารถปกป้องความมั่งคั่ง และยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่อง โดยถือหุ้นที่จ่ายเงินปันผลประมาณ 25-30 ตัว สมดุลด้วยพันธบัตรระยะสั้น และเงินฝากประจำ 

เป้าหมายคือการสร้างผลตอบแทน 8-12% ต่อปีในระยะยาว โดยประมาณครึ่งหนึ่งมาจากรายได้ และอีกครึ่งหนึ่งมาจากกำไรจากส่วนต่างของราคาหลักทรัพย์ ผลประกอบการที่ผ่านมาค่อนข้างน่าพอใจ ประมาณ 12-16% ต่อปีในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา โดยมีเงินปันผลมากกว่า 6%

โลกอาจคาดการณ์ไม่ได้ แต่แผนการลงทุนที่ดี ควรเป็นสิ่งที่นำเอาไปใช้ให้เกิดความสำเร็จได้ครับ

Ronald Chan

(เขียนเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2568)