ในวันนี้ ใครจะคิดว่า “เสียงแคน” หรือ “บทสวดพื้นบ้านอีสาน” จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เพื่อชะลอภาวะสมองเสื่อม หรือสานต่อมาเป็นกลยุทธ์สร้างแบรนด์ให้กับคาเฟ่เพื่อสร้างความประทับใจให้ลูกค้าจดจำไม่รู้ลืม จุดเริ่มต้นของความสำเร็จนี้ เกิดจากความหลงใหลในรากเหง้าความเป็นคนอีสานของ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ วิสัยจร อาจารย์ประจำสาขาวิชาดุริยางคศิลป์ตะวันตก คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่ส่งต่อสู่การศึกษา การค้นคว้า เก็บข้อมูล ทุกเสียงที่บ่งบอกอัตลักษณ์ความเป็นอีสาน ไม่ว่าจะเป็น เสียงดนตรีอันเป็นเอกลักษณ์ ไปจนถึงเสียงของสังคม วัฒนธรรม วิถีชีวิตที่เป็นตัวแทนสื่อทุกความเป็นอีสาน แล้วรวบรวมเป็น “คลังเสียง” ที่พร้อมนำไปต่อยอดเพื่อเพิ่มมูลค่าซอฟต์พาวเวอร์ไทยด้วยงานวิจัยเชิงประจักษ์ที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าเศรษฐกิจสร้างสรรค์ไปตลอดกาล
รับรู้ที่มา โครงการ “Wellness Soundscape” จุดเริ่มต้นของการใช้งานวิจัยเพิ่มมูลค่าให้ “เสียงอีสาน”
เพื่อทำความเข้าใจที่มาของ โครงการวิจัย “Wellness Soundscape” และจุดเริ่มต้นของการเชื่อมโยงความรู้ข้ามศาสตร์ ศิลปะ & ดนตรี สู่วิทยาศาสตร์การแพทย์ ตลอดจนที่มาของการจัดเสวนา “FROM ISAN SOUND TO BRAIN SCIENCE ศิลป์ X วิทย์ เมื่อเสียงอีสานเข้าไปอยู่ในสมอง” ในงาน “The Secret Sauce Business Weekend อีสาน 2026” ซึ่งจัดขึ้นด้วยความร่วมมือของ เครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัย (RUN) เราขอพาทุกคนไปรู้ถึงความตั้งใจของ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ อาจารย์และนักวิจัย โครงการ “เลาะโขง” และ โครงการวิจัย “Wellness Soundscape” กันก่อน
ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ เป็น “ลูกหลานชาวอีสาน” ชาวจังหวัดอุบลราชธานีที่มีความหลงใหลในดนตรีอีสานมาโดยตลอด จึงมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าในการอนุรักษ์รากเหง้าที่กำลังจะหายไป

“ต้องยอมรับว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา เสียงดนตรีพื้นบ้าน ไม่ว่าจะเป็น เสียงพิณ เสียงแคน บทสวดอีสาน หรือหมอลำ เป็นมรดกทางวัฒนธรรมอีสานที่ทรงคุณค่า ควรค่าแก่การอนุรักษ์ ทว่า ในศาสตร์และศิลป์หลายด้านที่กล่าวมานี้กลับเหลือเพียงทายาทรุ่นสุดท้ายที่สืบสาน แต่ไม่มีการสืบทอดและต่อยอด ซึ่งถ้ายังเป็นเช่นนี้ มรดลทางวัฒนธรรมเหล่านี้ย่อมสูญหายไปตามกาลเวลา”
“นี่จึงเป็นจุดริเริ่มของโครงการวิจัย “เลาะโขง” เพื่อเดินทางเก็บข้อมูลเสียงในพื้นที่ 3 จังหวัด คือ อุบลราชธานี มุกดาหาร และนครพนม ที่มีวัตถุประสงค์หลักเป็นการรวบรวม “คลังเสียง” ที่มีทั้งเสียงธรรมชาติ เสียงดนตรีพื้นบ้าน และเสียงที่เป็นอัตลักษณ์เฉพาะถิ่น เช่น เสียงดนตรีชาวผู้ไท หรือบทสรรเสริญพระเจ้าภาษาเวียดนาม”
“โดยในการทำงานวิจัยนี้ เรามองว่าเสียงไม่ใช่แค่คลื่นเสียงเท่านั้น แต่คือ “ความทรงจำอันมีค่า” และ “ความหมาย” ของชีวิต เพราะเสียงรอบตัวเราต่างมีบริบททางวัฒนธรรมที่ดึงความทรงจำส่วนบุคคลออกมาได้ แม้แต่เสียงที่หลายคนคาดไม่ถึงอย่างเสียงร่องสะพานที่คนอุบลคุ้นเคย ซึ่งความเชื่อมโยงทางอารมณ์นี้เองที่เป็นหัวใจสำคัญในการนำไปใช้ในเชิงจิตวิทยาและการบำบัด”
เมื่อค้นพบข้อเท็จจริงตามที่กล่าวมานี้ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ จึงเดินหน้าต่อยอดโครงการวิจัยสู่การเพิ่มมูลค่าและขีดความสามารถในเชิงพาณิชย์ภายใต้ชื่อโครงการ Wellness Soundscape ซึ่งได้รับการสนับสนุนทุนวิจัยจาก หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของประเทศ หรือ บพข. เพื่อยกระดับศิลปะและสุนทรียะให้กลายเป็น “ซอฟต์พาวเวอร์” (Soft Power) ที่สร้างมูลค่าทางเศรษฐกิจได้จริง
“เราได้วางแผนในการยกระดับ “เสียงอีสาน” เพื่อเพิ่มมูลค่าและขีดความสามารถในการแข่งขันผ่านกลไกต่างต่อไปนี้
- นวัตกรรมด้านสุขภาพ (Wellness & Health) โดยนำเสียงอีสานที่มีงานวิจัยรองรับมาผสมผสานกับ “ดนตรีบำบัด” (Music Therapy) เพื่อใช้ในการบำบัดจิตใจ ผ่อนคลายความเครียด (Sound Healing) รวมถึงการทำวิจัยร่วมกับแพทย์สมองเพื่อชะลอภาวะสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ
- การสร้างประสบการณ์ร่วมสมัย (Sensory Experience) การนำเสียงอีสานไปใช้ในธุรกิจคาเฟ่หรือร้านอาหาร เพื่อสร้างอัตลักษณ์ของแบรนด์ (Brand Character) ผ่านประสาทสัมผัสทั้งห้า ทำให้ลูกค้าจดจำร้านได้ดีขึ้น และสร้างประสบการณ์ใหม่ที่ผสมผสานวัฒนธรรมพื้นถิ่นเข้ากับไลฟ์สไตล์โมเดิร์น
- การสร้างดิจิทัลคอนเทนต์ สร้างรายได้หล่อเลี้ยงเศรษฐกิจฐานราก นำเสียงที่รวบรวมได้ (คลังเสียง 119 ชิ้น) มาเรียบเรียงใหม่เพื่อใช้ในการสื่อสารการตลาด การเล่าเรื่องแหล่งท่องเที่ยว หรือประกอบภาพในออนไลน์ (เช่น เพจประเทดอุบล) เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมและส่งรายได้กลับคืนสู่ชุมชนเจ้าของวัฒนธรรม

ที่สุดแล้ว หัวใจสำคัญที่ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ เน้นย้ำ คือ การใช้ “ISO Principle” หรือการจูนความรู้สึกของผู้ฟัง โดยเริ่มจากความเข้าใจในสภาวะอารมณ์และบริบททางวัฒนธรรมของกลุ่มเป้าหมาย แล้วจึงใช้เสียงนำพาไปสู่สภาวะที่ผ่อนคลายหรือมีความสุข การทำงานครั้งนี้จึงไม่ใช่เพียงการอนุรักษ์แบบดั้งเดิม แต่เป็นการ “ทดลองและก้าวข้ามศาสตร์” ระหว่างศิลปะและวิทยาศาสตร์ เพื่อให้วัฒนธรรมอีสานเข้าถึงง่ายและมีมูลค่าสูงขึ้นในตลาดสากล
เพิ่มมูลค่าให้ซอฟพาวเวอร์ “เสียงอีสาน” ในฐานะ “เสียงบำบัด” อาการจิตเวช & ชะลอภาวะสมองเสื่อม
และการมีโอกาสได้มาฟังเสวนา “FROM ISAN SOUND TO BRAIN SCIENCE ศิลป์ X วิทย์ เมื่อเสียงอีสานเข้าไปอยู่ในสมอง” นี่เอง ที่ทำให้ได้เห็นแนวทางการปรับเอาโครงการวิจัยของ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ ไปใช้ข้ามศาสตร์ “วิทยาศาสตร์การแพทย์” และทำให้ได้รู้ว่า “เสียงดนตรีอีสาน” มีคุณสมบัติล้ำลึกกว่าที่คิด ทั้งใช้ในการบำบัดจิตใจ ผ่อนคลายความเครียด และชะลอภาวะสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ ซึ่งผู้เชี่ยวชาญ รศ.ดร.พญ.โสฬพัทธ์ เหมรัญช์โรจน์ รองคณบดี ฝ่ายนวัตกรรมแนวบูรณาการและเทคโนโลยีดิจิทัล ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ให้ข้อมูลเพื่อยืนยันในเรื่องนี้ว่า

“ด้วยกลไกการทำงานของเสียงที่สัมพันธ์กับการทำงานของสมอง ทำให้เมื่อเสียงผ่านหูเข้าไปสู่สมอง จะดึงความทรงจำออกมาผ่านสมองส่วนที่เรียกว่า “อมิกดาลา” (Amygdala) ซึ่งเป็นศูนย์รวมความจำและอารมณ์ ส่งผลให้เสียงที่มีบริบททางวัฒนธรรมที่คุ้นเคยอย่างเสียงอีสานมีส่วนในการกระตุ้นความทรงจำที่ดีและกระตุ้นให้เกิดความสุขได้รุนแรงกว่าเสียงทั่วไป เนื่องจากความทรงจำทางอารมณ์เหล่านี้มีความหนักแน่นมาก”
“ดังนั้น โครงการวิจัยของ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ ได้พิสูจน์แล้วว่าเสียงแคนและเสียงพิณอีสานสามารถเพิ่มคลื่นสมองที่ทำให้เกิดความรู้สึกมีความสุขและความทรงจำที่ดี เป็นหนึ่งในวิธีการใช้ดนตรีบำบัดที่มีส่วนช่วยชะลอภาวะสมองเสื่อม (Alzheimer’s) ได้จริงโดยการนำเสียงที่เหมาะสมมาปรับคลื่นสมองให้เกิดสมาธิและความสุขนั่นเอง”
“นอกจากนั้น ยังสามารถนำมาใช้ในการบำบัดอาการจิตเวชและเยียวยาอารมณ์ทางลบ ซึ่งในทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ เราสามารถนำเสียงมาใช้เพื่อรักษาโรคซึมเศร้า และ ลดภาวะความเหนื่อยล้า ของสมองได้ ขณะเดียวกัน ในผู้ป่วยสมองเสื่อมระยะสุดท้ายที่มีอาการวุ่นวาย สับสน หรือมีภาพหลอน การใช้เสียงและภาพ หรือการใช้เทคโนโลยี Virtual Reality (VR) มีส่วนช่วยให้ผู้ป่วยสงบลงได้โดยไม่ต้องใช้ยาหรือความรุนแรง ซึ่งเป็นแนวทางเดียวกับที่ต่างประเทศเริ่มนำมาใช้แล้ว”
“โดยนวัตกรรมนี้เน้นการวัดผลเชิงประจักษ์และการบำบัดเฉพาะบุคคล เช่น การวัดคลื่นสมอง และค่าความเครียด (HRV) เพื่อดูว่าเสียงแต่ละประเภทส่งผลต่อบุคคลนั้นอย่างไร ซึ่งการวัดผลนี้นำสู่การออกแบบ “แพ็กเกจการบำบัด” ที่ผสมผสานทั้งเสียง กลิ่น และภาพ ให้เหมาะสมกับแต่ละบุคคลเพื่อใช้ในการป้องกัน (Preventive) และบำบัดรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
“ทั้งนี้ ในการบำบัดจะไม่ใช่เพียงการเปิดเพลงสนุกให้คนเศร้าฟัง แต่เป็นการใช้ดนตรีค่อยๆ จูนความรู้สึกของผู้ป่วยด้วยหลัก ISO Principle ซึ่งจะเริ่มจากสเตจหรือระดับความเศร้าที่เขากำลังรู้สึกหรือเป็นอยู่ แล้วค่อยๆ นำพาไปสู่การปรับสภาวะอารมณ์ที่ต้องการผ่าน Journey ของเสียง การบูรณาการนี้จึงเป็นการเปลี่ยน “สุนทรียะ” ให้กลายเป็นเครื่องมือทางการแพทย์ที่วัดผลได้ เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและสุขภาวะของผู้คนอย่างยั่งยืน”
ใช้เสียงดนตรีและวัตถุดิบอีสาน สร้างประสบการณ์ใหม่ในรูปแบบของ Isan Modern ให้กับธุรกิจคาเฟ่ & ร้านอาหาร
เพื่อให้เห็นภาพการปรับเอา “เสียงอีสาน” ซอฟพาวเวอร์ทรงพลัง ไปสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับภาคธุรกิจ เนตรนภา นราธัศจรรย์ ผู้ก่อตั้งแบรนด์ CRAFTSMAN ROASTERY ได้มาแชร์ประสบการณ์การทำงานร่วมกับ โครงการ “Wellness Soundscape” ด้วยการปรับเอา “เสียงดนตรีอีสาน” และ “วัตถุดิบจากอีสาน” ไปต่อยอดสร้างมูลค่าเพิ่มให้ธุรกิจคาเฟ่และร้านอาหาร
“ต้องยอมรับว่าหัวใจของการทำธุรกิจคาเฟ่ในยุคนี้ คือ การสร้างบรรยากาศที่ทำให้ลูกค้าอยากกลับมาใช้บริการซ้ำ โดยเน้นการส่งมอบประสบการณ์ผ่าน รูป รส กลิ่น เสียง และสัมผัส ดังนั้น เราจึงได้ร่วมมือกับ ร้อยเอก ดร.ดนุเชษฐ ในการปรับเอา เสียงดนตรีอีสาน ตลอดจนส่วนผสมวัตถุดิบที่ได้มาจากท้องถิ่นอีสานในการสร้างประสบการณ์ใหม่ๆให้กับลูกค้า”
“โดยในงาน Bangkok Design Week คาเฟ่ CRAFTSMAN ROASTERY ได้นำภาพและวิดีโอจากการลงพื้นที่เก็บเสียงของโครงการวิจัย เลาะโขง และ “Wellness Soundscape” มาฉายบนผนังร้านขนาด 10 เมตร พร้อมจัดการแสดงเล่นพิณสดประกอบการฟังเสียงธรรมชาติ เพื่อสร้างบรรยากาศที่พิเศษและแตกต่าง ซึ่งสร้างความประทับใจให้กับผู้เข้าร่วมงานได้อย่างดี”
“นอกจากนั้น เรายังสร้างประสบการณ์ใหม่ด้วยการมอบรสชาติความเป็นอีสาน ด้วยการนำวัตถุดิบพื้นถิ่นของอีสานมาออกแบบเป็นเครื่องดื่มใหม่ อย่างการใช้ “ข้าวเม่าคาราเมล” หรือการใช้ “เม็ดกระบก” มาทำเป็นครีมท็อปบนเครื่องดื่มแทนการใช้แอลมอนด์ เพื่อเล่าเรื่องราวของอีสานผ่านรสชาติที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร”
“โดยที่ผ่านมา เราสามารถขยายฐานลูกค้าของคาเฟ่ผ่านการนำงานวิจัยเสียงอีสานมาช่วยให้ธุรกิจเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายใหม่ๆ ได้มากขึ้น ขณะเดียวกัน ความแปลกใหม่ของเครื่องดื่มและบริการของทางร้าน ยังดึงดูดลูกค้ากลุ่มใหม่จากการจัดกิจกรรมที่รวมดนตรีและศิลปะเข้าด้วยกัน ทำให้เราได้ลูกค้ากลุ่มที่ชอบดนตรีและชอบดื่มค็อกเทลเข้ามาที่ร้านมากขึ้น จากเดิมที่มีเพียงกลุ่มลูกค้ากาแฟเท่านั้น”
“และการปรับเอาเสียงดนตรีอีสานที่มีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ยังมีส่วนช่วยให้ลูกค้าจดจำแบรนด์และร้านได้ดีขึ้น เป็นการสร้างอัตลักษณ์แบรนด์ (Brand Character) ด้วยการใช้ “สุนทรียะ” มาเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับธุรกิจได้อย่างสร้างสรรค์ ไม่เพียงเท่านั้น ในช่วงที่ผ่านมา เราได้เปลี่ยนช่วงเวลาและรูปแบบการบริการ จากคาเฟ่ช่วงกลางวัน มาเป็น “Cocktail Bar Takeover” ในช่วงกลางคืน โดยใช้เสียงดนตรีอีสานมาสร้างบรรยากาศที่ทำให้ลูกค้าได้รับประสบการณ์ที่แปลกใหม่ ซึ่งกิจกรรมนี้สามารถเชื่อมโยงกับเรื่องราวทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และสถาปัตยกรรมอาคารเก่าของร้านได้อย่างลงตัว”
อย่างไรก็ดี คุณเนตรนภา ยังให้มุมมองที่น่าสนใจในการสร้างมูลค่าเพิ่ม (Value Creation) ด้วยนวัตกรรมว่า
“นวัตกรรมจะเกิดมูลค่าได้ต้องทำให้วัฒนธรรมนั้นเข้าถึงง่ายและมีความหมายกับชีวิต ตลอดจนต้องทำให้มีจุดเกาะเกี่ยวกับไลฟ์สไตล์ของผู้คนในปัจจุบัน เช่น การนำ “ผักแพรว” ซึ่งเป็นวัตถุดิบพื้นบ้านที่คนอีสานคุ้นเคยมากลั่นเป็นจิน (Gin) เพื่อให้คนรุ่นใหม่เข้าถึงได้ง่ายขึ้นกว่าการเป็นเพียงผักเคียงลาบ ซึ่งถือเป็นการใช้นวัตกรรมทำให้ชีวิตหรืองานวัฒนธรรมเข้าสู่ชีวิตประจำวันได้จริง”

“และการจะต่อยอดงานวิจัยในภาควิชาการสู่การเพิ่มมูลค่าในเชิงพาณิชย์ให้สำเร็จ ตัวผู้ประกอบการต้องเปิดใจและการหาจุดตรงกลางระหว่างศาสตร์ที่ต่างกัน โดยต้องรู้จุดแข็งและข้อจำกัดของตัวเอง แล้วหาพาร์ทเนอร์มาเติมเต็ม ขณะที่ทุกภาคส่วนที่มาร่วมมือกัน จำเป็นต้องรักษาตัวตนของแต่ละฝ่ายไว้ให้ชัด เพื่อให้เกิดการเชื่อมโยงที่แข็งแกร่ง ชัดเจน และก่อให้เกิดผลลัพธ์ใหม่ที่นำไปต่อยอด อย่างความสำเร็จในการนำ เสียงดนตรีอีสาน มาสร้างประสบการณ์แปลกใหม่ให้คาเฟ่ในครั้งนี้ เกิดขึ้นได้เพราะเรานำเสียงดนตรีอีสานมาสร้างมูลค่าเพิ่มโดยไม่ทิ้งเอกลักษณ์และรากเหง้าความเป็นอีสานเดิม”
การยกระดับ “เสียงอีสาน” “เสียงดนตรีอีสาน” และทุกมิติของ “ความเป็นอีสาน” เพื่อเพิ่มมูลค่าและขีดความสามารถในการแข่งขันให้กับภาคธุรกิจและภาคอุตสาหกรรมผ่านโครงการ “Wellness Soundscape” นี้ จึงเป็นอีกหนึ่งต้นแบบของการต่อยอดผลสัมฤทธิ์จากโครงการวิจัยของนักวิจัยในมหาวิทยาลัยวิจัยที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ มาใช้ในภาคธุรกิจอย่างมีประสิทธิภาพ
และด้วยความเชื่อมั่นในโมเดลการทำงานร่วมกันระหว่างทีมนักวิจัยและ ภาคเอกชน ภาคธุรกิจ ว่าจะนำไปสู่การต่อยอดเพื่อสร้างสรรค์ “ผลิตภัณฑ์และบริการจากงานวิจัยและนวัตกรรม” ที่ทรงพลัง สร้างมูลค่าและขับเคลื่อนเศรษฐกิจชาติได้อย่างยั่งยืน ภายในงาน “The Secret Sauce Business Weekend อีสาน 2026” ทาง เครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัย (RUN) จึงได้เปิดพื้นที่ Innovation Matching โดยเปิดโอกาสให้ผู้ที่มีไอเดียทางธุรกิจหรือความคิดสร้างสรรค์ได้เข้ามาพูดคุยและสร้างความร่วมมือกับ “ทีมนักวิจัย” ในเครือข่ายมหาวิทยาลัย ซึ่ง RUN คาดหวังว่าพื้นที่เล็กๆนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของไอเดียที่ยิ่งใหญ่ ต่อยอดไปสู่นวัตกรรมใหม่ๆ ที่สร้างทั้งมูลค่าและคุณค่าให้กับสังคม เศรษฐกิจ และประเทศชาติ ได้อย่างแน่นอน

โดยในโอกาสนี้ รองศาสตราจารย์ ดร.ชาลีดา บรมพิชัยชาติกุล ผู้อำนวยการ สำนักงานเครือข่ายพันธมิตรมหาวิทยาลัยเพื่อการวิจัย (RUN) เน้นย้ำถึงแนวทางที่ RUN เชื่อมั่นว่า
“RUN ได้จัดโซน “Innovation Matching” ภายในงาน “The Secret Sauce Business Weekend อีสาน 2026” โดยมีวัตถุประสงค์สำคัญ เพื่อเปิดโอกาสให้นักวิจัยที่มีความเชี่ยวชาญใน 3 ด้านหลัก ได้แก่ สุขภาพและการแพทย์, เกษตรและอาหาร, และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ มาพบปะกับผู้ประกอบการโดยตรง”
“โดยนักวิจัยจะทำหน้าที่เป็นทั้งที่ปรึกษาทางธุรกิจ รับฟังปัญหาและความต้องการของผู้ประกอบการ เพื่อนำงานวิจัยหรือองค์ความรู้ที่มีอยู่ไปช่วยแก้ปัญหา ปรับปรุงธุรกิจ หรือพัฒนาผลิตภัณฑ์ให้ดีขึ้น ซึ่ง RUN ได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในการเป็นสื่อกลางรวบรวมเอาเครือข่ายสหวิทยาการ (Multidisciplinary) จาก 8 มหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำ โดยเฉพาะสหวิทยาการจากมหาวิทยาลัยในภูมิภาคอย่าง มหาวิทยาลัยขอนแก่น มาเชื่อมโยงองค์ความรู้จากงานวิจัยสู่ภาคธุรกิจอีสานอย่างมีประสิทธิภาพ”
“ทั้งนี้ งานวิจัยจะช่วยเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันให้กับผู้ประกอบการในภาคอีสาน ผ่านแนวทางการทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญทำให้นวัตกรรมหรือผลิตภัณฑ์มีข้อมูลอ้างอิงน่าเชื่อถือจากการศึกษาและวิจัยทางวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี หรือสังคมศาสตร์ ซึ่งจำเป็นต่อการพัฒนาธุรกิจให้ยั่งยืน”
“ขณะเดียวกัน เราเชื่อมั่นว่างานวิจัยและความเชี่ยวชาญของอาจารย์ในเครือข่ายของ RUN จะช่วยต่อยอดศักยภาพของผู้ประกอบการอีสานที่มีความสามารถอยู่แล้วในการหยิบเอาวัตถุดิบในท้องถิ่น เช่น ข้าว น้ำตาล แป้ง มาผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ ให้สามารถคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ที่มีความแตกต่างในเชิงสุขภาพหรือเศรษฐกิจสร้างสรรค์ รวมถึงทำให้ผู้ประกอบการมีไอเดียในการนำของเหลือทิ้งมาทำเป็นสารสกัดมูลค่าสูง ซึ่งถ้าทำได้ ย่อมสามารถช่วยผู้ประกอบการให้พัฒนาผลิตภัณฑ์ให้เหมาะสมกับความต้องการของตลาดต่างประเทศ ทั้งยังช่วยให้ผู้ประกอบการปรับตัวเข้ากับมาตรฐานนานาชาติ เช่น ระบบการตรวจสอบย้อนกลับ (Traceability) ได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไปด้วย”
โครงการวิจัยต้นแบบที่สร้างความเปลี่ยนแปลงและปรับนำไปใช้ประโยชน์ได้จริง
RUN เปิดเวที ‘Resilient Thailand’ ใช้ วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม







