ไม่มีใครรู้ว่าวิกฤตโควิตที่เกิดขึ้นนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ รู้แต่ว่าเมื่อโลกเผชิญกับโควิด-19 สภาพการณ์ที่ทั้งโลกต้องเผชิญ ไม่เพียงคร่าชีวิตและสร้างความป่วยไข้ให้แก่ผู้คนเท่านั้น แต่โควิดได้กลืนกินเศรษฐกิจ ทำลายทั้งภาคอุตสาหกรรมและบริการให้ล้มหายตายจากไปจนน่าวิตก!
จำนวนผู้คนที่ตกงานมากมหาศาล กิจการทุกกลุ่ม-ทุกขนาดต้องปรับตัวเพื่ออยู่รอด และต้องดิ้นรนเพื่อไปต่อในกระแสคลื่นอันหฤโหดของวิกฤตครั้งนี้ แบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!
กิจการทั้งระดับโลกและระดับประเทศ ไปจนถึงชุมชน กลุ่ม และบุคคล เผชิญความเสียหายรุนแรง ประเทศไทยก็เจอกับสภาพเศรษฐกิจถดถอย จากที่คาดว่าจะเติบโตโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 5 – 6% ของจีดีพี แต่ในไตรมาส 2 นี้น่าจะรุนแรงที่สุด อาจติดลบมากกว่าร้อยละ 10 ซึ่งจะทำให้มีการปลดและลดคนงานนับล้านคน จากภาคการผลิตและบริการในเกือบทุกอุตสาหกรรมซึ่งเป็นปัญหาที่รุนแรงทีเดียว!
ถ้าขลุกอยู่ในพื้นที่ประกอบการของกลุ่มอุตสาหกรรมต่างๆ โดยเฉพาะในพื้นที่อีอีซี จะพบความจริงและสภาพความถดถอยอันน่าวิตก! อาทิ อุตสาหกรรมการบิน ที่วันนี้พับฐานไปเรียบร้อย และคงต้องใช้เวลาอีกไม่ต่ำกว่า 3–4 ปี กว่าจะฟื้นตัว
ระบบและห่วงโซ่อย่าง การประกอบกิจการสนามบิน วิทยุการบิน การซ่อมบำรุงอากาศยาน ที่ล้วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับ อุตสาหกรรมการบิน ต่างชะงักสะดุดหยุดลงทันที คาดว่ากลุ่มนี้น่าจะมีการปลด-ลดคนเกือบแสนคน ขณะที่อุตสาหกรรมเกี่ยวเนื่องอย่าง การท่องเที่ยว ก็ต้องหยุดชะงักจนเกือบนิ่งสนิท! เผชิญความเสียหายมากกว่าร้อยละ 90 ต้องทำทั้งปลด ทั้งลดคนงาน บางส่วนที่ทำอยู่ก็ทั้งลดและหยุดจ่ายเงินชั่วคราว ให้พนักงานหยุดอยู่บ้านเหมือนลาพักร้อน!
การประกอบกิจการในส่วนอื่นๆ ทั้ง อุตสาหกรรมยานยนต์ อุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้า อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ รวมถึงห่วงโซ่การผลิตและบริการที่เกี่ยวเนื่องก็มีปัญหาจนต้องลดกำลังการผลิต ความต้องการในตลาดก็ลดลง จนถึงขั้นไม่มียอดสั่งซื้อ และบางกลุ่มต้องหยุดประกอบกิจการเพื่อดูทิศทางใหม่หลังวิกฤตโควิด ซึ่งแน่นอนว่าไม่น้อยกว่าร้อยละ 50 ของกำลังการผลิตโดยรวมจะมีการปรับลดลง และจะมีการปลดคนนับล้านออกจากงานในช่วงนี้
นี่คือวิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้น!

อย่างไรก็ดี “วิกฤต” และ “โอกาส” มักอยู่ด้วยกันและมาด้วยกัน อยู่ที่ว่าใครจะมองเห็นมิติใดเท่านั้น เพราะการดิ้นรนเผชิญปัญหาทำให้ผู้เผชิญต้องคิดหาทางออก แต่ฉันใดก็ฉันนั้น ในวิกฤตจึงมีทางออกอยู่ด้วยเสมอ
ถ้าย้อนคิดว่าประเทศไทยในวันนี้ไม่ได้เผชิญวิกฤตการณ์โควิด-19 ก็กำลังอยู่ในช่วงการปรับตัวตามนโยบายประเทศไทย 4.0 และการสร้างตัวในโหมดของ อีอีซี ที่เป็นความก้าวหน้าใหม่ นั่นหมายถึง การเร่งยกระดับการผลิต บริการ และปรับโครงสร้างสังคม-เศรษฐกิจโดยรวม ที่มุ่งรื้อถอนโหมดความคิดเก่า-ความเคยชินเก่าๆ ออกไป ปรับเปลี่ยนการบริหารจัดการและความรู้ความเข้าใจยุคเก่ามาสู่ความก้าวหน้าใหม่ ที่มีมิติความเคลื่อนไหวต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง เรียกว่าทุกบริบทกำลังเคลื่อนไปสู่โลกดิจิทัล!
ในความเคลื่อนไหวดังกล่าว ปัจจัยเรื่อง “บุคลากร” “การศึกษา” “การพัฒนาความก้าวหน้าด้านเทคโนโลยี” จะเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ช่วยเสริมสร้างศักยภาพใหม่และการพัฒนาปรับตัวสู่โลกใหม่ให้เท่าทันความเปลี่ยนแปลง ขณะที่ประเทศไทยอยู่ในช่วงการดิสรัปชันกิจการอยู่หลายกลุ่ม!

ครั้นเมื่อเกิดวิกฤตโควิดขึ้น ว่าไปแล้วก็ส่งผลให้เกิดความเปลี่ยนแปลงที่เร็วขึ้น รุนแรงขึ้น และต้องยั้งคิด ระมัดระวังมากขึ้น เท่านั้นเอง!
ถ้าจะมองถึงความก้าวหน้าและหัวใจของการสร้างและพัฒนาศักยภาพใหม่ ย่อมไม่พ้นประเด็นการพัฒนาคนและการจัดการศึกษา เพื่อสร้างคนให้รู้เท่าทันสภาพความเปลี่ยนแปลงและสามารถที่จะปรับตัว สร้างตัว มองเห็นถึงโอกาสใหม่ในกระแสความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ซึ่งการเรียนรู้สิ่งใหม่นั้นไม่ง่าย ต้องสับสนก่อนเข้าใจแล้วจะไปสู่สิ่งใหม่ๆ ได้ ต้องกล้าผิด-กล้าถูก ไม่กลัวที่จะล้มเหลว กล้าที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด หาจุดเหมาะสมและก้าวไปข้างหน้าได้อย่างสร้างสรรค์
การศึกษาและการพัฒนาบุคลากรในงานของอีอีซี จึงปฏิบัติการปรับสร้างการศึกษาออกจากความเคยชินในโลกใบเก่า ที่ยึดสถานศึกษาและความพึงพอใจของอาจารย์ในระบบการเรียนการสอนกับการบริหารงานการศึกษาแบบเดิม สู่ปฏิบัติการการศึกษาทิศทางใหม่ ที่ยึดเอาการมีงานทำและมุ่งหยุดความสูญเปล่าทางการศึกษา เพื่อตอบโจทย์การผลิตบุคลากรตามความต้องการของผู้ประกอบกิจการที่สอดคล้องกับความสนใจของผู้เรียนเป็นสำคัญ และจัดระบบบริการทางการศึกษาใหม่ โดยให้ภาครัฐกับสถานประกอบการร่วมรับผิดชอบทั้งค่าใช้จ่ายและการจัดหลักสูตรการศึกษา จนถึงรับผิดชอบผลผลิตที่เกิดขึ้นร่วมกัน!
อีอีซี โมเดล ต้นแบบการจัดการศึกษาในพื้นที่อีอีซีจึงก่อเกิดขึ้น และได้สร้างความร่วมมือระหว่าง สถานประกอบการ กับ สถาบันการศึกษาในพื้นที่ โดยวางระบบการศึกษาไว้สองรูปแบบ กล่าวคือ
- อีอีซี โมเดล A เป็นการจัดการศึกษาแบบ ‘เต็มรูปแบบ’ มีวุฒิบัตรและปริญญาบัตรตามระดับการศึกษาปกติ ซึ่งมีผู้ประกอบการเป็นผู้สนับสนุนทุนให้เล่าเรียนเต็มจำนวน
สถานประกอบการที่ให้ทุนในอีอีซี โมเดล A สามารถนำเรื่องไปยกเว้นภาษีได้ตามข้อกำหนดของการส่งเสริมการลงทุนและสิทธิประกอบการในพื้นที่อีอีซี
- อีอีซี โมเดล B เป็นการฝึกอบรมระยะสั้น ที่สถานประกอบการต้องร่วมกับสถาบันการศึกษาและศูนย์ฝึกอบรมต่างๆ ออกแบบหลักสูตรเพื่อผลิตบุคลากรที่มีทักษะตรงตามที่ต้องการ เข้าทำงานในสถานประกอบการ โดยสถานประกอบการกับสถาบันการศึกษาต้องร่วมกันให้ทุนค่าเล่าเรียนแบบ 50/50

ทั้งสองโมเดลนี้เป็นความร่วมมือ-ร่วมงานกันในทุกกระบวนการของสถานประกอบการกับสถาบันการศึกษา เพื่อสร้างความก้าวหน้าใหม่ มุ่งลดความสูญเปล่า-สูญเสียในระบบการศึกษา ซึ่งตกค้างอยู่มหาศาลและยาวนานให้หมดไป
ความก้าวหน้าของการดำเนินงานในวันนี้ ภาคอุตสาหกรรมในพื้นที่อีอีซีได้ร่วมสร้าง อีอีซี อินดัสตรี ฟอรั่ม (EEC INDUSTRY FORUM – EIF) ขึ้น เพื่อสร้างความร่วมมือระหว่างผู้ประกอบการอุตสาหกรรมและผสานความร่วมมือกับสถานศึกษาในพื้นที่ โดยมีอีอีซีสนับสนุนให้ EIF เป็นองค์กรในการช่วยเสริมสร้างศักยภาพและความเปลี่ยนแปลงที่จะช่วยนำพาเศรษฐกิจไทยก้าวสู่โอกาสใหม่ โดยใช้ช่วงเวลานี้ปรับสร้างคุณภาพบุคลากร และเร่งพัฒนาปรับระบบการผลิตและบริการให้เท่าทันโลกใบใหม่ เพื่อก้าวสู่การเติบโตรอบใหม่อย่างก้าวกระโดด
ทันทีที่วิกฤตโควิตเคลื่อนพ้นโลกในอีกไม่ช้าไม่นาน การสร้างความร่วมมือในรูปแบบฟอรั่มนี้จะไม่ใช่แค่การดิ้นรนเพียงเพื่อช่วยให้สถานประกอบการต่างๆ อยู่รอดเท่านั้น แต่เป็นการเตรียมความพร้อมไปสู่ ‘โอกาสใหม่’ ในขณะเดียวกัน และจะนำไปสู่ นิวนอร์มอล ของจริง!

เรื่อง : Apichartology












